Bağ
Yazar
Corinthe Davies
Okur
19.4K
Bölüm
34
Maggie huzur, geçmişle bir hesaplaşma ve belki de temiz bir sayfa umuduyla evine döner. Ancak karşısında sakin, çekici ve görmezden gelinmesi imkansız Elias'ı bulur. Aralarındaki bağ, uzun süredir gömülü kalmış arzular ve çiğnenmek için can atan kurallar üzerine kurulu bir gerilimle titreşmektedir. Elias kovalamaz, davet eder; Maggie'ye hem pervasızca hem de heyecan verici hissettiren bir seçenek sunar. Bir ayartma olarak başlayan bu durum, kısa sürede daha derin, daha karanlık ve tuhaf bir şekilde şefkatli bir şeye dönüşür.
Maggie bağımsızlığı ile özlemi arasında denge kurmaya çalışırken, Elias onu sessiz bir güven ve dile getirilmemiş vaatlerle kendine çeker. Bu tutku dolu karşılaşmada kontrol ve teslimiyet birlikte dans ederken, Maggie ne kadar ileri gitmeye hazır olduğuna karar vermelidir.
Bölüm 1: Tanıdığım Bir Roma Tanrısı
MAGGIE
Önümdeki masada tokalaşan iki orta yaşlı adamın fotoğrafı duruyordu. Kameraya kocaman gülümsüyorlardı ve ben de oturduğum yerden onlara bakıyordum.
Son birkaç dakikadır yapacak başka hiçbir şey yoktu. Galvano’sun genel müdürü Phil, yarı zamanlı barmenlik işi için benimle görüşüyordu.
Galvano’s, Michelin yıldızı alma yolunda hızla ilerleyen, oldukça yeni ve şık bir İtalyan restoranıydı. Telefona cevap verince görüşmemiz yarıda kaldı, ben de gergin bir şekilde siyah gömleğimin kenarıyla oynamaya başladım.
Phil ofisine geri döndüğünde oldukça endişeli görünüyordu. Tepesinde seyrekleşen siyah ve kır saçları terden parlıyordu, zaten kırışık olan alnında derin çizgiler oluşmuştu.
Şaşkınlıkla dönüp bana bir daha baktı. Bir an için orada olduğumu unutup unutmadığını ya da gitmemiş olmama şaşırıp şaşırmadığını anlayamadım.
“Maalesef,” diye başladı söze ve büyük bir hayal kırıklığına uğradım, “görüşmemizi erken bitirmem gerekiyor. Sebze-meyve tedarikçimizle ilgili çözmem gereken bir sorun var.”
Ayağa kalktım ve çantamı omzuma taktım. Üzüntümü gizlemeye çalışarak gözlerimi yere indirdim.
“Anlıyorum. Yine de teşekkür ederim.”
“Bu akşam Michelle'i izlemek için burada olabilir misin? Öğleden sonra dörtte işe geliyor. Sana içkilerin nasıl yapıldığını gösterip bara alışmana yardımcı olabilir.”
Başımı hızla kaldırdım. “Ne? İşi bana veriyor musunuz?”
“Evet, bakalım ekiple iyi anlaşabilecek misin. Yani… bu akşam burada mısın?”
Başımı hevesle salladım. Yüzümdeki o mutlu ve rahatlamış gülümsemeyi gizleyememiştim.
Şimdiye kadar Tucson'a dönüş yolculuğum tamamen sorunlar ve aksiliklerle doluydu. Arabam Seattle ile Arizona arasında bir yerde bozulmuş, tamir parasını ödemeye çalıştığımda ise banka kartım reddedilmişti.
Zaten onlarla yaşamak için geri dönerken, bir de ailemden para istemek özellikle gururumu kırmıştı. Hayatımı geride bırakıp bu kurak şehre dönmekle hata edip etmediğimi düşündürdü bana.
En azından bunca yağmurdan sonra iyi bir molaydı. Peki ya şimdi? Sadece birkaç gün sonra yeniden bir işim olmuştu. İşler yoluna girmeye başlıyordu.
Phil’in ofisi mutfağın arkasındaki merdivenlerin en üstündeydi. Merdivenlerden aşağı inerken içim içime sığmıyordu. Merdivenlerin dibine geldiğimde, restoranın arka kapısında dikilen ve arka sokağa bakan iri yarı bir adam gördüm.
Elleri belinde, kamyondan yiyecek kutularını indiren insanları izliyordu. Arkasından ona uzun uzun baktım; boyu en az bir seksen olmalıydı, baştan aşağı kas ve disiplinden ibaretti.
Gri gömleği kaslarını göz önüne seriyordu, lacivert pantolonu ise güçlü bacaklarını kusursuzca sarmıştı. Adam, sanki birinin ona baktığını biliyormuş gibi yavaşça arkasına döndü.
Gözlerini doğrudan bana dikti. Koyu yeşil gözlerini kesinlikle tanıyordum. Yüzünde kısa kahverengi sakalları vardı ve kısa sarı saçları özenle yana taranmıştı. Tıpkı eski ve çok yakışıklı bir Roma tanrısı gibi görünüyordu.
Şaşkınlıktan donakalmıştım. Tanıdığım bir Roma tanrısı.
“Elias?”
Adını duyduğunda o ciddi yüz ifadesi biraz olsun yumuşadı.
“Merhaba, Margaret.”
Margaret mi? Yüzümü buruşturmak istedim. Eski patronlarım veya öğretmenlerim bile bana hiç böyle seslenmemişti. Kulağa çok kuralcı ve mesafeli geliyordu. Ayrıca, gençken bana hep Maggie derdi.
“Görüşmeyeli uzun zaman oldu,” diye güldüm. Onu hayretle süzerken şaşkın ve afallamış hissediyordum.
Ama işte bir şeyler değişiyor. İnsanlar değişiyor. Artık küçük çocuklar değildik. O otuz üç yaşındaydı, ben ise yirmi dokuz. Onu son gördüğümde bu kadar iri ve yapılı değildi.
Ama o zamanlar bile hoşlandığım ilk çocuktu, hastalık derecesinde sevdiğim ilk kişiydi. Kalbimi paramparça eden ilk kişiydi.
“Şey, sen burada ne…” Cümlemi bitiremeden mutfağı işaret ettim.
“Ben buranın baş aşçısıyım,” dedi düz bir ses tonuyla. “Geri döndüğünü Toby’den duydum.”
Telaşla elimi kaldırdım. “Bana iş vermeni abimin istediğini mi söylüyorsun?”
Elias bakışlarını kaçırıp omuz silkti. “Toby yarı zamanlı bir barmene ihtiyacımız olduğunu biliyordu. Senin de bu işte tecrübeli olduğunu biliyordu. Ona gelip iş başvurusunda bulunmanı söylemesini rica ettim. Hepsi bu.”
Gözlerimi kısarak ona şüpheyle baktım. Fakat ben ona dik dik bakarken Elias ne gözlerini kaçırdı ne de istifini bozdu.
“Eminim Phil sana en azından bir şans verecektir,” diye ekledi.
Omuzlarım düştü. “Ah… evet, bu akşam barda Michelle'i izlememe izin verecek.”
“Tebrikler o zaman.”
Güzel şeyler söylemesine rağmen, hiç de benim adıma şaşırmış ya da sevinmiş gibi gelmiyordu kulağa. Bu da bana Elias'ın iş konusunu Toby'ye sadece en yakın arkadaşı olduğu için, bir zorunluluktan dolayı söylediğini düşündürdü. Belki de beni gerçekten restoranında istemiyordu.
Ve bu yüzden ona kızamazdım.
“Teşekkür ederim,” dedim. Orada susmalıydım. Ama aptal kalbim deli gibi atıyordu ve hâlâ onunla konuşmak istiyordum. “Şey, yani Paris'teki o aşçılık okuluna gittikten sonra… buraya döndün. Tucson'a.”
Elias'ın yüzü asıldı, ensemden soğuk terler boşaldı. “Tucson'un nesi varmış?”
“Hiçbir şeyi! Sadece, bir Paris değil demek istiyorum.” Güldüm.
Omuzunun üzerinden restoranın arkasındaki sokağa doğru baktı. “Böylesi daha iyi,” dedi. “Paris fazlasıyla kalabalık ve gereğinden fazla restoranla dolu.”
Ben bilemezdim. Seattle'dan daha uzağa hiç gitmemiştim. “Her neyse, şey, seni tekrar görmek güzeldi.” Hiç düşünmeden elimi uzattım.
Elias uzattığım elime doğru baktı. Elimi sıkmayınca yüzüm ateş gibi oldu, kızardım. Kolumu yavaşça aşağı indirdim.
“Özür dilerim. Sadece teşekkür etmek istedim. Eğer bu işi almam için bana yardım etmek zorunda kaldıysan diye.”
“Öyle bir şey yapmadım. Özür dileyip durma.”
“Özür d—” Sustum ve boğazımı temizledim. Bu artık bende bir alışkanlık olmuştu. “Evet. Tamam.”
“Bu akşam mutfakta meşgul olacağım, barda bol şans Margaret.”
Yine tam adımı söylemişti. Yüzümü astım. Gerçekten de profesyonelliğini koruyordu. Sorun değildi.
Ondan uzak durup işimi yapmaya devam edebilirdim. Paraya çok ihtiyacım vardı ve bana iş teklif eden başka bir yer yoktu. Tek yapmam gereken restoranın kendi tarafımda kalmaktı. Elias da kendi tarafında kalabilirdi.
Çok basit. Değil mi?
***
“Demek ailenin yanına geri döndün?” diye sordu Michelle. “Zor bir durum.”
Neredeyse otuz yaşındaydım, ailemle yaşıyordum; sevgilim, param ve iyi bir kariyerim yoktu. Evet… bu hiç de iyi değildi.
İkimiz de barın arkasında duruyorduk. Bar güzel, koyu renkli, parlak bir ahşaptan yapılmıştı. Neredeyse kendi yansımamı görebiliyordum.
Galvano’s'taki her şey oldukça pahalı hissettiriyordu. Masalar, sarkan şık lambalar ve arkamızda bir sanat eseri gibi dizilmiş cam şişeler... Üniversite okurken çalıştığım o pis, gürültülü spor barından çok ama çok farklıydı.
“O kadar da kötü değil,” dedim. “Abim ve karısı sokağın karşısında oturuyor. Kafamı dinlemeye ihtiyacım olduğunda onlara gitmeme izin veriyorlar. Dört yaşında Kennedy adında bir oğulları var. Biraz yaramaz ama gerçekten çok tatlı. Sonra sana fotoğrafını gösteririm.”
Kendi kendime yüzümü buruşturdum. “Kahretsin, özür dilerim. Kendi hayatım hakkında çok fazla konuşuyorum.”
Michelle gülümseyerek elini salladı. “Kızım, istediğin kadar konuş. Haftaya tanışacağın diğer barmen Martin mi? O yaşlı, asabi ve bok gibi sıkıcı biri. Ayrıca…”
Gözleri parlayarak bana doğru eğildi. “Elias'ı tanıdığına dair bir dedikodu duydum.”
Omuz silktim. “Şey, beraber büyüdük sayılır. Onunla epeydir konuşmamıştım.”
“İnsanlarla pek konuşmaz,” dedi bana hak vererek.
Ne demek istediğini anlamıştım. Michelle'e hızlıca bir göz attım. Uzun boylu, ince ve hiç çaba harcamadan bile çok güzeldi. Koyu kızıl bukleleri ve kusursuz bir makyajı vardı. Burnunda küçük, gümüş bir hızma takılıydı.
Kendi bedenime baktım. Kendimi onunla kıyaslama dürtümden nefret ediyordum. Ben daha kısa, daha kıvrımlı ama sıradandım. O ve Elias gibi burnumda hızmam ya da tenimde dövmelerim yoktu.
Kahverengi saçlarımı daha önce havalı görünmesi için hiç boyatmamıştım. Üzerimdeki en iyi iş gömleğimin kolunda, ne yapsam çıkaramadığım hafif bir hardal lekesi vardı. Söylemeye gerek bile yok, Michelle benden çok farklı bir kulvardaydı.
“Gençken de böyle miydi?” diye sordu.
Düşüncelerimden sıyrılıp sorusuna başımı sallayarak onay verdim. “Anaokulundan beri abimin en yakın arkadaşıdır. Ve hatırladığım kadarıyla her zaman çok... sert ve ciddi biriydi.”
Bunun iyi bir nedeni vardı, çünkü ev hayatı tam anlamıyla berbattı. Bunu Michelle'e anlatacak değildim. Bu benim anlatabileceğim bir konu değildi.
“Ah. O zaman her şey netleşti,” dedi.
“Ne demek istiyorsun?”
Michelle saçını kulağının arkasına itti. Bardağın yarısını buzla, ardından da sodayla doldurdu. “O mutfakta kendine göre bir... kuralı var. Her şey kusursuz olmak zorunda. Her yer tertemiz, düzenli ve etiketli olmalı.”
“Yani, bir mutfak zaten temiz olmamalı mı?” diye sordum hafifçe kıkırdayarak. Neden onu bu kadar çabuk savunma ihtiyacı hissettiğimi merak ediyordum.
“Sanırım öyle. Oradaki pek çok insanı korkutuyor. Onun hakkında hep kötü şeyler söylüyorlar, kaba veya çok baskıcı olduğunu falan filan konuşuyorlar.”
“Elias kaba biri değil,” dedim hızla. İşi alma şansını bana onun verdiğini çok iyi biliyordum. “Sadece... bazı şeylerin kendi istediği gibi olmasını seviyor.”
Michelle arkamda bir şeye baktığı için beni dinlemeyi bıraktı. Ben de onun baktığı yöne doğru döndüm. Mutfak penceresinden baş aşçının harıl harıl çalıştığını gördüm. Soğan doğrarken uzun parmakları bıçağın üzerinde hafifçe bükülüyordu.
Beyaz gömleğinin kolları sıvanmıştı. Elias tıkır tıkır çalışırken kollarındaki güçlü kaslar hareket ediyordu. Büyülenmiş bir şekilde onun dikkatli çalışmasını ve inanılmaz hızlı hareket eden ellerini izledim.
Lanet olsun.
Ben sadece içimden geçirmiştim ama Michelle bunu yüksek sesle söyledi. Belli ki tamamen aynı şeyi düşünüyorduk.
“Böyle bir adam için pek çok kötü şeyi görmezden gelebilirdim,” diye güldü. “Yani, bana bok gibi davranılmasını istemem. Ama... parmaklarını gerçekten çok iyi kullanıyor.” Koluyla beni hafifçe dürttü. “Ne demek istediğimi anlıyor musun?”
