Baş Belası Oda Arkadaşı
Yazar
Farah N. M.
Okur
26.9K
Bölüm
34
Karina Johnson, hayatını basit tutmaya kararlı bir şekilde Kensington'a taşınır: üniversite, arkadaşlar ve bağımsızlık. James Pearson gibi bir oda arkadaşıyla eşleştiğinde bu plan sekteye uğrar.
James, sahip olduğu üne göre yaşamaktan çekinmez ve bunu değiştirmek için hiçbir sebep görmez; Karina ise onu bela dışında bir şey olarak görmeyi reddeder. Birlikte yaşamaya zorlandıklarında, ufak tefek sürtüşmeler yerini gerilime ve çok daha karmaşık bir şeye bırakır. Sırlar açığa çıkıp sınırlar bulanıklaştıkça, ilk izlenimlerin nadiren tüm hikâyeyi anlattığını ve yakınlığın her şeyi değiştirme gücü olduğunu öğrenirler.
Bölüm 1: Varış
KARINA
Karina, Northampton'daki evinden bir saatlik araba yolculuğunun ardından kalabalık koridorda duruyordu. Kabul mektubu geçen hafta gelmişti. Şimdi kendini bir sürü yeni öğrencinin arasında şaşkın hissediyordu. Bu öğrencilerin bazıları önümüzdeki üç yıl boyunca onun sınıf arkadaşı olacaktı.
Bu düşünce onu geriyordu ama buradaki zamanını en iyi şekilde değerlendirmeye kararlıydı. Bunun için çok çalışmıştı.
Yola çıkmadan önceki gün, babasıyla Londra'da okumak hakkında konuşmuştu. Daha önce evden hiç bu kadar uzaklaşmadığını düşündü.
“Büyümenin bir parçası da bu,” dediğini hatırladı. “Kendi kararlarını alıp kendi kafa dengi insanları seçersin.”
“Ama baba, ya insanlar beni tuhaf bulursa?”
Babası kolunu onun omzuna atmıştı. “O zaman kendi kayıpları olur. Korkmadan kendi bildiğini okursan, zamanla arkadaş da edinirsin.”
Omzundaki mor sırt çantasını düzeltip orta boy gümüş ve bordo valizlerini yanından sürüklerken derin bir nefes aldı. Ders programını almadan önce yapması gereken ilk şey yurt odasını bulmaktı.
Etrafta bir ilan panosu aramaya başladı ama görünürde hiçbir şey yoktu. Paniğe kapılmaya başladı. Ya ona hiç yurt odası verilmediyse?
Yangın tüpünün yanındaki panonun önünde birkaç kız görünce yüreğine su serpildi. Karina derin bir nefes verdi ve onların da kendisi gibi yeni öğrenci olmasını umarak yanlarına gitti.
“Pardon?” diye söze girdi yavaşça. “Siz de mi yurt odalarını arıyorsunuz?”
“Evet, birinci sınıfız,” diye cevap verdi yeşil gözlüklü ve saçlarında bal rengi ışıltılar olan kız. “Nerede olduklarını biliyor musun?”
“Ah, ben de yeniyim. Adım Karina Johnson.”
Kız elini uzattı. “Ben Fallon Pearson. Bu da İspanya'dan ev arkadaşım Mariana Perez.”
“Ah, selam! Başka birinci sınıflarla tanıştığıma çok sevindim,” diye devam etti Karina. “Herkesin çoktan derse falan girdiğini düşünmüştüm.”
“Ben Londra'ya dün geldim,” diye cevap verdi Mariana yoğun bir aksanla. “Kuzenim kocasıyla burada yaşıyor. Buradayken onun evinde kalmam için çok ısrar etti ama yurtta kalmanın daha iyi olacağını düşündüm.”
“İyi ki de öyle düşünmüşsün,” diye ekledi Fallon, “yoksa yalnız kalırdım. Kardeşimin senin dairen yerine bizimkinde kalmaması çok yazık.”
“Kardeşin mi?” diye sordu Karina.
“Evet, bir ikizim var.”
İki kız ona şaşkınlıkla baktı. Fallon kızararak ilan panosuna döndü ve listede tanıdık isimleri aradı. “İşte, buldum onu! Ooh! Karina, sen onunla aynı daireyi paylaşıyorsun.”
Karina boynunu uzatıp Fallon'ın parmağıyla camda gösterdiği yere dikkatle baktı. Kendi adının hemen altında merak ettiği o isim yazıyordu. “James Pearson?” diye sordu şüpheyle.
“Evet. Ne oldu ki?”
Omuz silkti. “O bir erkek. Bugüne kadar erkeklerin etrafında pek fazla bulunmadım, aynı evde yaşamak şöyle dursun.”
“Ah, çok dert etme,” dedi Fallon elini sallayarak. “Bazen uğraşması zor biri olabilir ama aslında çok tatlıdır.”
“Sanırım uğraşması zor mu yoksa dediğin gibi tatlı mı olduğunu kendim göreceğim,” diye cevap verdi Karina utangaç bir tavırla.
“Merak etme, seni çok bunaltırsa bana gelebilirsin.”
Kızlar gülüşerek yurtlarına doğru yürümeye başladıklarında arkalarından birinin seslendiğini duydular.
“Pardon? Yeni öğrencilerin yurtları nerede, biliyor musunuz?”
Dönüp kıza baktılar. Mor ceketinin önü açıktı ve ellerinde çantaları vardı. Royal College of Art'a varmak için maraton koşmuş gibi nefes nefeseydi.
“Adım Darrell Kingsley. Lütfen yurtların nerede olduğunu söyler misiniz?”
Karina ilan panosuna geri döndü. “Darrell Kingsley,” diye mırıldandı. “Daha demin ismini burada görmüştüm... İşte buradasın! Benimlesin.”
Darrell yanlarına geldi ve rahatlayarak derin bir nefes verdi. “Çok şükür sen varsın. Yurtta tek başıma kalacağımı düşünmeye başlamıştım.”
“Pek sayılmaz,” dedi Karina isteksizce, “yine de sana eşlik edecek bir erkek olurdu.”
“Ne?”
“Evet, dairemizi buradaki Fallon'ın ikiz erkek kardeşiyle paylaşıyoruz.”
Darrell duyduklarına anlam vermeye çalışarak Karina ve Fallon'a baktı. “Şey, umarım her şey... yolunda gider?” diye karşılık verdi çekinerek.
“Hiçbir sorun çıkmaz,” diyerek onu rahatlattı Fallon.
Dört kız konuşup gülüşerek kendilerine verilen yurtlara doğru yola koyuldular. Kampüsten yaklaşık bir mil uzaktaydılar ama bu o kadar da kötü bir durum değildi.
Yürürken, Karina bir erkek ev arkadaşı olma düşüncesini kafasından atamıyordu. Acaba Fallon'ın anlattığı kadar düzgün biri mi çıkacak, yoksa çok daha beter mi olacak? İki kızla nasıl yaşayacak?
“Sonra görüşürüz muchachas.” Mariana'nın sesi onu düşüncelerinden kopardı. “Bizim dairemiz bu tarafta. Yerleştikten sonra buluşabiliriz.”
Akşamüstü havası serindi ve şehrin hafif uğultusu duyuluyordu. Karina ve Darrell kendi dairelerine doğru yürürken Fallon ve Mariana ile vedalaştılar.
Sohbet etmeye devam ederken bir şey, ya da birisi, Karina'nın omzuna çarpıp onu kenara itti. “Oha! Yavaş olsana dostum,” diye bağırdı çarpışmanın etkisiyle kayan sırt çantasının askısını düzeltirken.
Onu iten kişi arkasını döndü ve iki kıza birden baktı. Karina gözlerinin onun vücudunda gezinmesine engel olmaya çalıştı. Özellikle de tepesindeki o gür, dağınık kahverengi saçlarıyla, ondan en az bir buçuk baş uzundu.
Kaşları hafifçe çatılmıştı ve sanki az önce tuvalette bir kız öğrenciyle yiyişmiş gibi dudakları dolgun görünüyordu. “Fotoğrafımı çek, yavru kedi. Daha uzun süre bakarsın.”
Başını kaldırdı ve çocuğun ona sırıttığını gördü. Hemen duruşunu dikleştirdi. “Şey.” Boğazını temizledi. “Ben buraya okumaya geldim. Senin gibi pisliklerle yiyişmeye değil.”
Çocuk, kızın onun karşısında istifini bozmamaya çalışmasına eğlenerek yavaşça yanına yaklaştı. “O zaman sana iyi şanslar,” diye fısıldadı ona. “Görünüşe göre bir süre daha birbirimizi göreceğiz.”
“Gidelim, Karina,” dedi Darrell sessizce onun kolundan çekiştirirken. “Onunla uğraşmaya değmez.”
İki kız çocuktan uzaklaşmaya devam etti ama Karina, çocuğun birkaç saniye önce ona bakışını aklından çıkaramıyordu. Akşamüstü havası kesinlikle aklıyla oyun oynuyordu, bu yüzden hızla bu düşüncelerden sıyrıldı ve daireye giden yolu Darrell'ın bulmasına izin verdi.
Vardıklarında, dış kapının açık olduğunu görünce şaşırdılar. Belki de James çoktan yerleşmişti. Kızlar daireye girip etrafı incelediler; oturma odası, mutfak, banyo ve birkaç yatak odası olan mütevazı bir öğrenci eviydi.
Oldukça boş hissettirse de ocak, çamaşır makinesi ve buzdolabı gibi temel eşyalar sayesinde idare edilebilir görünüyordu. Darrell çantalarını yemek masasının sandalyelerine koyarken, “Burası rahat bir yere benziyor,” diye mırıldandı. “Umarım James işleri berbat etmez.”
Karina onun arkasından hafifçe güldü. “Bence kızlarla nasıl yaşanacağını sormak için çoktan Fallon'a gitmiştir bile.”
“Ya da belki de Tesco'ya gitmiştir,” diye ekledi. “Buzdolabına baksana.”
Karina buzdolabının kapağını açtı. İçinde sadece birkaç şişe Fanta, Irn-Bru ve Diyet Kola vardı. Muhtemelen bunları James almıştı.
“Ah, bir saniye, ders programını aldın mı sen?” diye sordu Darrell. “Dersler haftaya başlıyor.”
“Iıı, hayır. Markete uğradıktan sonra gideriz diye düşünüyordum.”
“Bence James ders programlarımızı halletmeye gitmiştir. Orada mı diye bakmak için Fallon'ın yanına gideceğim. Sen burada iyi misin?”
“Evet, iyiyim. Hangi yatak odasının bizim olduğuna bakarım, sonra eşyalarımızı birlikte yerleştiririz.”
“Tamam,” diye neşeyle cevap verdi Darrell ve daireden çıktı.
Karina tekrar iç çekti. Artık dairede yalnız olduğuna göre, burayı iki öğrenciyle daha paylaşmanın o kadar da fena olmayacağını düşündü. Evde yatak odasını kız kardeşiyle paylaşmaya alışıktı, bu yüzden odayı Darrell ile paylaşmak da buna benzer olacaktı.
Yataklardan birinin üzerine birkaç kıyafetin serildiği ve açık birkaç çantanın olduğu odalardan birine girdi. Burası James'in olmalı, diye geçirdi içinden. Sessizce kapıyı kapattı ve diğer odaya doğru ilerledi.
Bu oda çok boş geliyordu. Darrell döndüğünde, burayı daha rahat ve canlı bir hale getireceklerdi. Kendi kendine gülümseyerek çantalarını içeri sürükledi ve iki tek kişilik yataktan birinin yanına bıraktı. Diğerini de Darrell alırdı.
Dış kapı kapandı ve sesi dairede beklenenden daha yüksek bir yankı yaptı. Bu kadar çabuk mu dönmüştü? “Merhaba? Kimse var mı?” diye seslendi kalın, erkeksi bir ses.
Bu James olmalı, diye düşündü Karina gergince. Spor ayakkabılarını çıkardı ve yavaşça odadan çıktı. “Selam, ben senin yeni... Sen!”
Ev arkadaşı olduğunu sandığı çocuk, elleri belinde ona doğru döndü. Gözleri bir anlığına irileşti, sonra yerini arsız bir pırıltıya bıraktı.
“Vay canına, merhaba yavru kedi. Yeniden karşılaştık.”
