Bir Oyundan Fazlası 1. Kitap: Bir Oyundan Fazlası
Yazar
Anne Laura van Rooij
Okur
196K
Bölüm
35
Tessa Hartwell, lise hayatını dikkat çekmeden, geleceğine odaklanarak ve Amerikan futbolu dramalarından uzak durarak geçirdi; ta ki okulun yıldız oyun kurucusu ve flörtöz ismi Zane Mercer, Tessa'nın peşinden koşmaya karar verene kadar. Karizmatik, hırslı ve görmezden gelinmesi zor biri olan Zane, hayır cevabını duymaya alışık değildir. Ancak Tessa, Zane’in o küstah gülümsemesinin ardında daha fazlası olup olmadığını merak etmeye başladığı sırada, rakip okulun oyun kurucusu Logan Carter hayatına girer. Düşünceli, ağırbaşlı ve Tessa'nın ördüğü duvarların ötesini görebilen Logan, her şeyi karmaşıklaştırır. Mezuniyet balosu yaklaşırken, dostluklar risk altındayken ve tüm okul onları izlerken, Tessa bir seçim yapmak zorundadır.
Asla Çiğneyeceğimi Düşünmediğim O Tek Kural
TESSA
Lisede asla yapmayacağıma yemin ettiğim iki şey vardı. Birincisi, bir futbolcuya aşık olmaktı. İkincisi ise popüler çocukların ve okul balosu dramalarının o karmaşık dünyasına bulaşmaktı.
Yine de işte buradaydım. Westbridge Lisesi'nin karmaşasının tam ortasında duruyordum. Okulun yıldız oyun kurucusu ve profesyonel çapkını Zane Mercer'ı izliyordum. Sanki bütün dünya onun avucunun içindeymiş gibi bana o meşhur gülümsemesiyle bakıyordu.
Ve işin en kötü yanı neydi? Bir şeyler hissetmiştim.
Çok kısa sürmüştü, neredeyse belli belirsizdi. Ama kalbimin aptalca bir şekilde pır pır etmesine yetmişti ve bunu hemen geri almak istedim. Çünkü onun gibileri iyi tanırdım.
Zane Mercer, kalpleri birer kupa gibi toplayan türden bir çocuktu. Koridorlarda fısıldanan isimdi o. Tribünlerde sırf onun formasını giyen kızlara ayrılmış koca bir bölüm vardı. O, girdiği her odaya hiç çaba harcamadan hakim olabilen o çocuktu.
Peki ya ben? Ben sadece Tessa Hartwell'dim. Amigo takımında veya okulun havalı kızları arasında değildim. Eski erkek arkadaşlarımın uzun bir listesi yoktu ya da sadece 'kendim' olmaktan başka bir ünüm yoktu.
Kitaplarımı, kafedeki işimi ve dünyanın o sessiz, küçük köşesini seviyordum. Orada kimsenin ilgisi için rekabet etmek zorunda değildim. Bu yüzden Zane kollarını kavuşturup o alaycı gülümsemesiyle dolabıma yaslandığında, bunun bir bela olacağını zaten anlamıştım.
“Hartwell,” diye uzattı kelimeyi, sesinden eğlendiği belli oluyordu. “Beni mi takip ediyorsun?”
Ona bakmadım bile. “Oh, evet. Kesinlikle. Her sabah uyanıp 'Bütün günümü Zane Mercer'a göre nasıl planlayabilirim?' diye düşünüyorum.”
Gülümsemesi genişledi, tamamen özgüvenli ve yaramaz görünüyordu. “Gurur okşayıcı,” dedi.
Dolabımı gürültüyle kapattım ve sırt çantamı omzuma attım. “Hayalperest.”
Bu işler hep böyle yürürdü. Lise ikinci sınıfta Zane'in bana ilk kez cazibesini kullanmaya çalışıp fena halde çuvalladığı o günden beri, bu tuhaf ve sessiz oyuna alışmıştık. O flört ederdi. Ben onu terslerdim. O alaycı bir şekilde gülümserdi. Ben gözlerimi devirirdim. Ve dünya tam olması gerektiği gibi dönmeye devam ederdi.
En azından ben öyle sanıyordum. Bugüne kadar.
Çünkü bugün, o her zamanki flörtöz ve sinir bozucu haliyle karşımda değildi. Bugün gözlerinde başka bir şey vardı. Çözmeye yeni karar verdiği bir yapbozmuşum gibi bakan, meraklı bir parıltı vardı. Ve bundan hiç hoşlanmamıştım. Hem de hiç.
Eğer Westbridge Lisesi'ne gidiyorsanız, futbolcularla başa çıkmak için yazılı olmayan bazı kurallar vardı. Birinci kural: Koridorda onlarla asla göz teması kurmayın. Onlar için bu, aslında flört etmek için açık bir davettir.
İkinci kural: Onların sevgi dili iğneleyici sözlerdir. Sakın karşılık vermeyin. Cidden. (Tabii benim gibi iğneleyici konuşmak engel olamadığınız bir refleks değilse.)
Üçüncü kural: Eğer bir futbolcu, özellikle de oyun kurucu sizinle konuşursa, kendinizi hazırlayın. Hayatınız gereksiz yere karmaşık bir hal almak üzeredir. Ve Zane Mercer, aralarında bu kuralı en çok ihlal eden kişiydi.
Onun öyle bir huyu vardı ki, herkese kendini beş dakikalığına dünyanın merkezi gibi hissettirebilirdi. Ve sonra, aynı kolaylıkla yeni birine geçerdi. Ben ise kimsenin beş dakikalık eğlencesi olmaya niyetli değildim.
İşte tam da bu yüzden, o alaycı gülümsemesinin midemi altüst etmesini görmezden geldim. Buradan bir an önce defolup gitmeye odaklandım. Kütüphaneye doğru bir adım attım. Sadece bir adım.
Ama sonra sanki buna sonuna kadar hakkı varmış gibi kolunu uzatıp yolumu kesti. “Bekle bakalım.” Sesi hafif ve alaycıydı. “Bu ne acele?”
Gözlerimi kısarak ona baktım. “Acelem, bu konuşmadan bir an önce kurtulmak.”
Zane sadece sırıttı. “Çok yazık. Bugün çok konuşasım var.”
Tabii ki öyleydi. Birkaç kız fısıldaşarak yanımızdan geçti. Gözlerini bana dikip bakışlarıyla beni yaktıklarını hissedebiliyordum.
Bu tam olarak kaçınmaya çalıştığım türden bir durumdu. Ama Zane'in umurunda değildi. O Zane'di. İlgiyle besleniyordu.
Kollarımı kavuşturdum. “Ne istiyorsun, Mercer?”
Beni bir saniye süzdü, sonra, “Okul balosu,” dedi.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Ne?”
“Okul balosu,” diye tekrarladı. “Benimle gel.”
Söylemesini beklediğim onca şey arasında bu kesinlikle yoktu. Öylece baka kaldım. O sırıttı. Ben daha da şaşkınlıkla baktım.
Bu bir şaka olmalıydı. Kesinlikle öyleydi. Zane Mercer kızlara baloya gitmeyi bu şekilde teklif etmezdi.
Herkesin içinde mi? Öylesine mi? İnsanların önünde mi? Hayır. O bunu bir gösteriye çevirirdi. Büyük jestler yapardı.
Bu da demek oluyordu ki… bu gerçek değildi. Bu bir oyundu. Ve ben bu oyunu oynamıyordum.
“İlgilenmiyorum.”
Sanki başka bir dilde konuşmuşum gibi başını yana eğdi. “Hadi ama, Hartwell. Sadece bir dans.”
“Evet, ben de sadece hayır diyorum.”
Dudakları seğirdi. “Bence sen korkuyorsun.”
Tek kaşımı kaldırdım. “Neyden korkuyormuşum?”
“Gerçekten eğlenebileceğinden korkuyorsun.”
Alayla güldüm. “Listendeki kızlardan biri olmaktan korkuyorum demek istedin herhalde?”
Zane’in o eğlenceli ve alaycı gülümsemesi sadece bir saniyeliğine soldu. Ve işte o an anladım... Damarına basmıştım.
Kısa bir an için Zane... farklı göründü. Kendini beğenmiş bir oyun kurucudan çok, gerçek bir insan gibiydi. Ama ben ne olduğunu anlayamadan, bunu hemen umursamaz gülümsemelerinden biriyle gizledi. “Beni kırıyorsun, Hartwell.”
İç çektim. “Bak, git hayran kulübünün üyelerinden birine teklif et. Eminim bir bekleme listen vardır.”
“Ama ben seni istiyorum.”
Kelimeler rahat ve şakacıydı. Ancak bunları söyleyiş tarzında nefesimi kesen bir şey vardı. Zane Mercer ile ilgili sorun da tam olarak buydu. Ne yaptığını çok iyi biliyordu.
Buradan hemen gitmem gerekiyordu. Aptalca bir şey yapmadan önce. Mesela... gülümsemek gibi. Ben de yapılabilecek en mantıklı şeyi yaptım: Arkamı döndüm ve oradan uzaklaştım.
Zane arkamdan güldü. “Bu bir hayır değildi!”
Onu duymazdan geldim. Çünkü dürüst olmak gerekirse? Artık ben de o kadar emin değildim.
