Sınırları Aşmak
Okur
110K
Bölüm
16
Bu hikaye yakında Galatea'da — takipte kalın!
Bölüm 1
Harper Reid, Briar Üniversitesi'nin hokey salonuna girdiğinde sol dizindeki yara izi hafifçe sızladı; bu, buza son çıkışının hayalet bir anısı gibiydi. Üç yıl, iki ameliyat ve yıkılmış bir hayal öncesinde kalmıştı.
Sabahın erken saatlerindeki ışık yüksek pencerelerden içeri süzülerek boş tribünlerin üzerinde uzun gölgeler oluşturuyordu.
Tavandan sarkan şampiyonluk bayrakları, buzun tam ortasına çizilmiş okul logosu, babasının ofisinden yayılan hafif kahve kokusu bile; her şey tamamen aynı görünüyordu. Ancak bu sefer, buraya sporcu olarak gelmemişti.
Harper sağlık çantasının askısını düzeltirken, yeni Briar Üniversitesi spor eğitmeni kimlik kartı ışıkta parlıyordu. Boyun askısı boynuna çok yabancı geliyor, bir formanın ağırlığından çok farklı hissettiriyordu. Sağlık odasına, yani yeni çalışma alanına doğru yürürken ayak sesleri koridorda yankılandı.
“Bakın kim sonunda büyükler ligine gelebilmiş.”
Harper sırıtarak bitişikteki odanın kapısına yaslanmış olan Korra West'e döndü. Yüksek lisansı birlikte okumuşlardı, ancak Harper Boston'da profesyonel bir takımla staj yaparken Korra Briar'daki kadın sporları görevini hemen kapmıştı.
“Birinin gelip senin kıçını kurtarması gerekiyordu,” diye cevap verdi Harper.
Korra burnundan gülerek, “Lütfen,” dedi. “Kendilerine asla zarar gelmeyeceğini sanan yirmi beş tane koca bebekle uğraşmak zorunda olan ben değilim.” Koyu renkli at kuyruğu sallanırken kapı pervazından doğruldu. “Lafı açılmışken, baban için çalışmak ne kadar tuhaf olacak?”
“Tam da tahmin edeceğin kadar tuhaf.” Harper malzemelerini kutudan çıkarıp pratik bir şekilde düzenlemeye başladı. “Ama bu pozisyonu ben hak ettim. Özgeçmişim—”
“Özgeçmişin harika, bunu sen de biliyorsun. Demek istediğim bu değildi.” Korra muayene masasına oturup Harper'ın çalışmasını izledi. “Onca şeyden sonra buraya geri dönmek ne kadar tuhaf olacak, onu kastettim.”
Harper'ın elleri rafa kaldırdığı spor bandının üzerinde durakladı. Yara izi tekrar sızlayarak buzu, sert çarpışmayı ve cam gibi kırılan hayalleri hatırlattı. “Ben iyiyim.”
“Hı-hı.”
“Gerçekten iyiyim. O olay çok uzun zaman önceydi.”
“Üç yıl o kadar da uzun bir zaman değil.”
Harper cevap veremeden koridorda, takım arkadaşı olmanın verdiği rahat dostluk hissi ve sabah mahmurluğuyla edilen şikayetlerle dolu kalın erkek sesleri yankılandı. Korra masadan atladı. “Şov başlıyor. İlk gününden hiçbirini öldürmemeye çalış.”
“Söz veremem,” diye mırıldandı Harper, ama ilk oyuncular sağlık odasına girerken omuzlarını dikleştirip çoktan profesyonel moda geçmişti.
Babasının akşam yemeklerindeki takıma adam alma konuşmalarından bazılarını tanıyordu. Son sınıf defans oyuncusu Mike Paige; Korra ile bir akrabalığı olmayan üçüncü sınıf merkez oyuncusu Diego West; Boston kadar büyük bir öfke ve kibir taşıyan üçüncü sınıf defans oyuncusu Ryan Hayes. Antrenman öncesi bantlama ve tedavi için içeri girerken hepsi ona farklı seviyelerde merak ve temkinle bakıyordu.
Ve sonra içeri o girdi.
Harper, Wes Carter'ı elbette duymuştu. Onu herkes duymuştu. İlk yılında sayı rekorlarını kıran ikinci sınıf hücum oyuncusuydu o. Yetenek avcılarının ağzının suyunu akıtan, geleceğin NHL yıldızıydı. Babası bunu asla yüksek sesle itiraf etmese de, onun en büyük gurur ve neşe kaynağıydı.
Duymadığı şey ise sert zeminde bile sanki buzun hakimiymiş gibi hareket etmesi, koyu renkli saçlarının kesilmesi gereken uçlarının hafifçe kıvrılması ya da mavi gözlerinin tek bir bakışla insanı olduğu yere çivileyebilmesiydi. Dünyadaki yerinden hiç şüphe etmemiş birinin o rahat özgüvenini taşıyordu.
Gözleri buluştu ve havada elektriklenmeye benzer bir enerji dolaştı.
“Vay canına,” dedi. Dudakları, muhtemelen Briar'daki kadınların yarısını eriten kurnaz bir gülümsemeye dönüştü. “Eve dönen kızımız da buradaymış.”
Harper sırtını iyice dikleştirdi. “Kendi ayak bileklerini düzgünce bantlamaya bile üşenen altın çocuğumuz da buradaymış.”
Kaşları hızla havaya kalktı. Kurnaz gülümsemesi daha da büyüdü. Birkaç adam kıkırdadı. “Maç videolarını izliyorsun, öyle mi?”
“Birinin izlemesi gerekiyor. Duruşun ve hareketlerin gittikçe kötüleşiyor.”
Odadaki sıcaklık aniden birkaç derece düşmüş gibi hissettirdi. Diğer oyuncular susup bu atışmayı bir tenis maçı gibi izlemeye başladılar. Wes'in kurnaz gülümsemesi silinerek yerini daha keskin bir ifadeye bıraktı.
“Benim duruşum,” dedi yavaşça, “kusursuzdur.”
“Senin duruşun,” diye karşılık verdi Harper, gözlerini kaçırmadan ona bakarak, “eğer düzeltmezsen sakatlanmana neden olacak. Ama aman, ben ne anlarım ki? Ben sadece sakatlandığında seni toparlamakla görevli kişiyim.”
Kısa bir süre kimse hareket etmedi. Sonra Wes tüm yüzünü değiştiren içten bir sesle güldü. “Pekâlâ Doktor. Bana neyi yanlış yaptığımı göster.”
Harper, onun gülümsemesiyle midesinde uçuşan kelebeklere hiç aldırış etmeden muayene masasını işaret etti. “Otur. Ve adım Harper, Doktor değil.”
Yüzünün hafifçe kızardığını hissetti. Teknik olarak henüz doktora eğitimini bitirmemişti; şimdilik sadece sertifikalı bir spor eğitmeniydi ve takımın resmi doktoru Doktor Miller'dı.
“Nasıl istersen, Doktor.”
O, Wes'in ayak bileğini muayene etmeye başlarken babası kapıda belirdi. Koç Reid manzarayı, kızının yıldız oyuncusunu tedavi edişini ve takımın geri kalanının onları izlemiyormuş gibi yapışını süzdü; yüzünde karmaşık bir ifade oluştu.
“Beş dakika içinde takım toplantısı var,” diye duyurdu. “Harper, toplantıdan sonra ofisime gel.”
Harper başını salladı, babasının ağır bakışları yerine işine odaklandı. Parmakları Wes'in ayak bileğinde profesyonelce dolaşsa da onun vücut ısısını, bacaklarındaki o sağlam gücü ve tüylerini ürperten o yoğun bakışlarını hissedebiliyordu.
“Ellerin soğuk,” diye mırıldandı. Sadece onun duyabileceği kadar sessiz konuşmuştu.
“Buna alışsan iyi edersin.” Bandı belki de gerektiğinden biraz daha sert bir güçle yapıştırdı. “İşlem tamam.”
Masadan akıcı ve zarif bir hareketle atlayarak bantlanan yeri test etti. “Fena değil, Doktor.” Tam çıkarken durakladı. “Ha, bu arada, sorun benim formumda değil. Ben sadece uçlarda oynamayı seviyorum.”
“Uç,” dedi Harper, “insanların aşağı düştüğü yerdir.”
Gözlerinde bir şey parladı. Bu belki bir ilgi, belki de bir meydan okumaydı. “O zaman beni yakalayacak birinin olması iyi bir şey sanırım.”
Harper cevap veremeden o çoktan gitmiş, Harper'ı kendini tam olarak neyin içine soktuğunu düşünmeye terk etmişti. Oyuncular takım toplantısına giderken sağlık odası yavaşça boşaldı ve sesleri koridorda giderek azaldı.
Korra kapıda yeniden belirdi. “Şey, bu gerçekten ilginçti.”
“Sakın başlama.”
“Sadece şunu söylüyorum; eğer bütün hastalarınla böyle ilgileneceksen, bu sezon çok eğlenceli geçecek.”
Harper arkadaşının kafasına bir rulo bant fırlattı. “Senin eziyet etmen gereken futbolcular yok mu?”
Korra gülerek banttan kaçtı. “Cidden ama, iyi misin?”
Harper bir zamanlar evi olarak gördüğü buz pistinden çok farklı olan yeni çalışma alanı sağlık odasına şöyle bir göz gezdirdi. Pencereden, takımın soyunma odasına girişini ve Wes'in diğerlerinin arasından seçilen koyu renkli kafasını görebiliyordu. Dizi tekrar sızladı, ama bu seferki sızı geçmişi hatırlamaktan çok bir beklenti hissi gibiydi.
“Evet,” dedi. Bunu gerçekten kastettiğini fark edince o da şaşırdı. “İyiyim.”
Artık kanıtlaması gereken bir şey vardı ve bunun buz hokeyi oynamakla hiçbir ilgisi yoktu. Bu takımın gördüğü en kahrolası derecede iyi antrenör olacaktı. Bu onu öldürecek olsa bile. Ya da onları.
