En İyi Arkadaşımın İkiz Kardeşine Aşık Olmak
Yazar
C P Ramirez
Okur
17.2K
Bölüm
30
Gia McLaughlin, lise son sınıfın ve en yakın iki arkadaşı Rachael ve Adam ile anılar biriktirecek olmanın heyecanını yaşamaktadır. Adam'ın ikiz kardeşi Ethan, geçmişinden kaçmak ve liseyi onlarla birlikte bitirmek için Westbrook'a geldiğinde; Gia kendini yeni ilişkiler, yürek burkan aile sırları ve aşkın ortasında bulur.
Bölüm 1: Kayıt Günü
GIA
Burayı karış karış bildiğimi sanıyordum. Telefonumdaki ders programı fotoğrafını büyütürken kaşlarımı çattım. Sanki bu fotoğraf bana ekonomi sınıfımı sihirli bir şekilde gösterecekti. Sınıf 302B.
Doğru bina mı? Evet. Üçüncü kat mı? Evet.
Önümdeki iki köşe sınıfın kapılarının üzerindeki küçük siyah rakamlara baktım. Solda 302, sağda 304 vardı. 303 numaralı sınıf koridorun karşısındaydı. Peki neredeydi bu kahrolası 302B?
“Ekonomi sınıfını mı arıyorsun?”
“Evet!” Yanıma yaklaşan öğretmene minnettar bir şekilde gülümsedim. Altmışlı yaşlarının ortasında, sevimli ve tonton bir dedeye benzeyen yaşlı bir adamdı. “Nedense bu sınıfı bir türlü bulamıyorum.”
“Evet, bu durum herkesin kafasını karıştırıyor,” diyerek kıkırdadı. İki sınıf arasındaki kısa koridoru işaret etti. “İlerideki ‘Sadece Personel’ yazan tabelayı görüyor musun? O kapının hemen soluna bakarsan 302B'yi bulacaksın. Buradan görmenin zor olduğunu biliyorum.”
“Vay canına, orayı asla bulamazdım!”
“Aslında burası ikiye bölünmüş 302 numaralı sınıf. Bu koridor, öndeki dersi rahatsız etmeden odanın o bölümüne geçmeni sağlıyor. Sınıfın yolunu göstermek için buradaki duvara bir tabela asmıştım ama nereye kayboldu bilmiyorum.”
“Oh, anladım. Bu mantıklı sanırım. Şey, teşekkür ederim…” Boynundaki ipe asılı kimlik kartına baktım. “Bay Cline.”
“Rica ederim. Pazartesi günü seni görmeyi dört gözle bekliyorum.”
Tabii ki öğretmen oydu. Bu sınıfı zihnimdeki “bulunanlar” listesinden çıkarırken sessizce güldüm. Bu dersten biraz korkuyordum ama belki de o, bu dersi çekilebilir kılardı.
Şimdi aramam gereken tek bir sınıf kalmıştı: 4. Yıl Fransızca. Sonra gidip Rachael ve Adam'ı bulabilirdim.
Bugün okulun başlamasından önceki Çarşamba günüydü. Lisedeki son yılımdı ve kendimi ders kayıt macerasının tam ortasında bulmuştum.
Kulağa muhtemelen saçma geliyordu ama her yıl bu günü dört gözle bekliyordum. Müdür Avery'nin her seferinde yaptığı o aynı hoş geldin konuşmasını dinlemek için kafeteryada güne başlamak güzeldi. Dolabımı tam istediğim gibi düzenlemeyi ve ders programımı arkadaşlarımla karşılaştırmayı seviyordum. Sınıflarının nerede olduğunu bulmaya çalışan yüzlerce öğrenci ve velinin koridorlarda yarattığı o genel karmaşa bile hoşuma gidiyordu. Hatta okula gelen öğretmenlerle tanışmak da öyle.
Tüm bu ritüel, on iki harika yaz haftasından sonra okul havasına yeniden girmeme yardımcı oluyordu. Bu yıl özellikle hem tatlı hem de buruktuydu. Çünkü bu, Westbrook Lisesi'ndeki son yılım olacaktı.
Yeniden kalabalığa karışıp o insan selinin arasından sıyrılarak ilerledim. Bu koridorun sonunda dışarıya, alt kata inen bir çıkış vardı. Oradan dil sanatları binasına geçebilirdim.
Etrafımdaki onca insanın vücut ısısı yüzünden biraz terlemeye başlamıştım. Kalın ve kıvırcık saçlarımı toplamayı çok istiyordum. Ancak öğleden sonra mezuniyet fotoğrafları çekilecekti. Saçıma dokunup onu kabartma riskini göze alamazdım.
Çıkış kapısını görünce derin bir nefes alıp ilerlemeye devam ettim. Bilerek mi yoksa kazara mı oldu bilmiyorum ama birisi arkamdan bana çarptı. Bu çarpma beni öne doğru itti. Omzum, sol tarafımda zıt yöne giden kişiye oldukça sert bir şekilde çarptı.
İrkilerek, “Ah!” diye tiz bir ses çıkardım. Başımı kaldırdığımda kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu. Karşımda uzun zamandır gördüğüm en tatlı çocuk duruyordu.
Tökezlememi ve ikimizin de yere düşmesini engellemek için hızla kolumu tuttu. Kendimi onun muhteşem çikolata rengi gözlerine bakarken buldum. Dokunuşuyla içimden geçen elektriklenmeye şaşırarak gözlerimi kırpıştırdım. Acaba o da bunu hissetmiş miydi diye merak ettim.
Dudaklarında hafif bir tebessümle, “Dikkatli ol,” dedi yumuşak bir sesle. Sesi kalın ve pürüzlüydü.
Kendimi toparlamaya çalışarak, “Ö-özür dilerim!” diye kekeledim.
“Sorun değil,” dedi ve yanımdan geçip gitmeye devam etti.
Tüm bu karşılaşma kelimenin tam anlamıyla saniyeler sürmüştü. Kulağa klişe gelse de zaman bir an için durmuş gibi hissettim. Onda belli belirsiz tanıdık gelen bir şeyler vardı ama ne olduğunu tam çıkaramıyordum. Omzumun üzerinden arkama baktım. Kalabalığın içinde gözden kaybolmadan hemen önce, onun da bana dönüp baktığını gördüm.
Kısacık bir an için geri dönmeyi düşündüm. Ancak sonra mantığım ağır bastı. Onu şu an bulmak neredeyse imkânsızdı. Ayrıca Adam ve Rachael ile buluşmaya geç kalma riskini de almak istemiyordum. Çıkış kapısını iterek açtım ve merdivenlerden hızla aşağı indim. Artık tek umudum onu bir daha görebilmekti.
