Arsız Fırtına
Yazar
Breanne Jay
Okur
202K
Bölüm
49
Frankie, hayatın darbelerini parlak bir gülümsemeyle karşılar; ta ki iyimserliği işe yaramaz hale gelip gerçekler kapıyı daha sert çalana dek. Aceleyle verilmiş bir karar, onu flaşların, katı kuralların ve buzdan bir özgüvenle örülü bir adamın dünyasına savurur. O, imkansız standartları ve filtresiz diliyle tanınan ünlü bir oyun kurucudur. Frankie ise inatçı bir omurgaya sahip, düşecek yeri kalmamış bir güneş ışığı.
Yollarının kapalı bir alanda kesişmesiyle kıvılcımlar çakar, sinirler gerilir ve sınırlar bulanıklaşır. Hırs, çekim ve hayatta kalma arzusu çarpışırken Frankie, fırtınaların aynı anda hem tehlikeli hem de heyecan verici olabileceğini öğrenir. Kimya kuralları yıkmaya devam ederken, bir kalp gardını ne kadar süre koruyabilir?
Bölüm 1: Fırtına Öncesi Sessizlik
FRANKIE
Babanın bu paraya ihtiyacı var, Frankie. Kendine gel.
Genç komi, küçük atıştırmalıkların olduğu şeffaf bir dolabı işaret ederken Frankie kendini dik durmaya zorladı. Yorgunluk uçurumunun kenarındaki tutunuşunu kaybediyordu. Gözlerini bir anlığına bile kapatırsa, tamamen boşluğa düşeceğinden korkuyordu.
Komi başını yana eğdi. Frankie, saniyeler önce aklını kaçıracak gibi değilmiş gibi ona neşeyle gülümsedi.
“Yapman gereken şey, bütün tabaklar boşalana kadar her on beş dakikada bir onlarla birlikte etrafta dolaşmak. Bu arada, misafirlerin bir şeye ihtiyacı olursa ilgilendiğinden emin ol—kolay, değil mi?”
Yavaşça başını salladı. “Neden açık büfe masasında değiller?”
“Hepsi aynı anda servis edilmediğinde daha çabuk bitiyorlar.”
Frankie sessizce oh derken komi başparmağıyla balo salonunu işaret etti. “Etkinlik beş dakika içinde başlıyor. Bir şeye ihtiyacın olursa beni bul.”
Sonra ona bir sır veriyormuş gibi kulağına fısıldamak için yaklaşmasını işaret etti, “Bazı çalışanlar yenilere kötü davranabilir, bu yüzden lütfen esnememeye çalış.”
Frankie bir şey diyemeden komi kalabalığın içinde çoktan gözden kaybolmuştu.
İlk günün verdiği o tanıdık heyecanla avuç içleri terlerken başını iki yana salladı. O kadar da kötü olamazdı. Evet, kendisini çok yorgun hissediyordu ama bunu sesine ve görünüşüne yansıtmamak için elinden geleni yapıyordu.
Fazladan sürdüğüm kapatıcı işe yaramadı mı? Düşünceli bir şekilde dudaklarını büzerek gözden kaybolan kominin arkasından endişeyle gözlerini kıstı.
İlk geldiğinde mutfaktaki o sessiz koşuşturmaca, şimdi paniğe kapılmış bir telaşa dönüşmüştü. Şefler aceleyle yemekleri hazırlarken mutfak aletlerinin sesleri ve ateşin uğultusu kulaklarında çınlıyordu. Bütün personel bir noktadan diğerine koşturuyordu.
Bunu yapabilirim, diye düşündü içinden. Daha önce iki işte birden çalıştım. Bu aptal gözlerimi dört saat daha açık tutabilirim.
Sonra işe başladığından beri ortalarda görünmeyen bir şey—daha doğrusu biri—aklına geldi. Bütün bu koşuşturmacanın ortasında, ona bu işi bulan yeni arkadaşı Adam ortalıkta yoktu.
Frankie onunla geçen hafta, tam zamanlı garson olarak çalıştığı lokantadan pasta teslimatı yaparken tanışmıştı. Adam nazik ve yardımseverdi; ona bu otelin hizmet verdiği en ünlü sosyetikler hakkında bazı içeriden bilgiler vermişti. Frankie bu sohbete gereğinden fazla kapılmıştı.
Telefonunu dolabına koymadan önce nerede olduğunu soran kısa bir mesaj attı. Adam o gece işe gelip gelmeyeceğini ona haber vermemişti. Burada olmasının asıl sebebi olan kişi olmadan ilk gününü geçirmek çok berbat olurdu.
Belki de sadece gecikmiştir, diye kendi kendine söyledi ve elinde bir tabakla mutfaktan çıktı.
Büyük Balo Salonu, devasa asma avizelerden zarif masa süslemelerine kadar altın renginde parlıyordu. Frankie içinde bulunduğu bu göz kamaştırıcı ve belki de büyülü yere ağzı açık bakmaktan kendini alamadı.
Misafirler içeri doluşmaya başladığında elindeki atıştırmalık tabağını dik tutmakta zorlandı. Her biri birbirinden şık görünüyordu ve kesinlikle oraya aitmiş gibi duruyorlardı.
Gözleri kalabalığın üzerinde gezinirken bir kadın dikkatini çekti. Varlığıyla tüm odayı etkisi altına alan insanlardan biri olduğu için ona bakmamak elde değildi.
Kadının, bembeyaz tenine çok yakışan platin sarısı saçları ve parlak yakut rengi dudakları vardı. Frankie dikkatli bakmasaydı, bu dudaklar kadının yılların şekillendirdiği hatlarını saran o göz alıcı gümüş rengi elbisesinden rol çalabilirdi.
“Bu Bayan Storm.”
Yanında birinin fısıldamasıyla şaşkınlıkla yerinden sıçradı ve eli hızla göğsüne gitti. Arkasını döndüğünde bunun kim olduğunu görüp rahatlayarak derin bir nefes verdi.
“Aman Tanrım, Adam!”
Çocuk ondan yarım baş daha uzundu ve kahverengi saçları bir saç filesiyle düzgünce kapatılmıştı. Dolgun dudaklarındaki hafif kıvrım ona Amerikan filmlerindeki o sevimli komşu çocuğu havasını veriyordu.
“Özür dilerim,” dedi mahcup bir tavırla. “İyi misin?”
“Sen ne zaman geldin?”
“Az önce. Bir şeye takılıp kaldım.”
“Bundan daha iyi başka bir ek iş mi buldun? Çok çalışkansın, Adam.”
Gözlerinde gizli bir eğlenceyle kıkırdadı. “Arka kapıda gizli bir buluşmayla ödüllendirildiğimde, işime olan bağlılığım biraz aşırıya kaçabiliyor.”
Söylediklerini kafasında toparlamaya çalışırken kaşları çatıldı. “Ne demek istediğini anladığımdan emin değilim…” Saniyeler sonra, sanki kafasının üstünde aniden bir ampul yanmış gibi ağzı kocaman bir O şeklini aldı ve gözleri fal taşı gibi açıldı. Adam eğlenerek sırıttı.
“Oh—Oh. Ben bilmiyordum.”
Adam elinin bir hareketiyle onun bu bilgisizliğini geçiştirdi. “Göğsümde tanıştığım herkese bunu ilan eden bir tabela yok sonuçta.” Dudaklarını balo salonuna doğru büzerek sesini bir fısıltıya kadar alçalttı. “Gözünü Bayan Storm’dan ayırma. İlerleyen saatlerde kolunda bir göz ziyafeti olabilir de olmayabilir de.”
Frankie tek kaşını kaldırdı. “O göz ziyafetini sık sık görüyormuşsun gibi konuşuyorsun.”
“Sadece görmek değil. Duyuyorum da. Özellikle o odada, onu görmeden önce adını duyarsın.” Frankie'nin gözleri onun işaret ettiği yeri, mutfağı takip etti. “Ve şey—pek de gizli saklı takılan biri sayılmaz.”
Başını yana eğdi. “O bir aktör mü? Ya da süper model?”
“Daha da iyisi.” Adam göz kırptı. “Seni onun birden ona kadar ne kadar külot ıslatan biri olduğu gerçeğiyle şımartmadan önce sormam lazım—iyi misin?”
Frankie burnundan güldü. “Gerçekten bu kadar belli oluyor mu?”
“Hı-hı.”
“Sadece biraz yorgunum ama her şeyin bir alışma süreci vardır.”
“Doğru. Kendini fazla zorlama tatlım,” dedi ona öpücük göndererek. “Sonra görüşürüz, tamam mı?”
Adam sonunda gözden kaybolduğunda, Frankie odanın içinde dolaştı ve atıştırmalık tabağını misafirlere kibarca sundu. Bazıları ona tatlı bir gülümseme verecek kadar nazikti; bazıları burnu havadaydı; bazıları ise ona hiç bakmadan kibarca bir kürdan alıp geçiyordu.
Lokantadaki vardiyasından daha az stresli, basit bir işti ama saatler ilerledikçe bir o kadar da yorucuydu. Bir ara, kendini bir kez daha zorlamadan önce dinlenme odasında ekstra sert bir kahveyle kendini şımarttı.
Ancak gece boyunca kafein yüzünden nabzı düzensiz bir şekilde atarken, gözünün ucuyla Bayan Storm’u izledi. Gerçi saat dokuza çeyrek kalayı geçmişti. Etkinlik neredeyse sona eriyordu ama bahsi geçen o göz ziyafeti hâlâ ortalarda yoktu.
En azından içlerinden biri bir konuda haklıydı: kıdemli personel gerçekten burnu havada. Umursamazca omuz silkti ve arkasını dönüp tüm tabaklarının boş olup olmadığını kontrol etti. Artık geceyi bitirmeye hazırdı.
Frankie dinlenme odasındaki artan kalabalığın arasından geçerken Adam yanından geçip gitti. “Görünüşe göre gelmedi,” diye homurdandı.
“Gece henüz bitmedi. Senin de daha önce gelmeyeceğini düşünmüştüm. Şimdi nerede olduğumuza bak.”
Burnunu kırıştırarak geri geri yürürken elini hafifçe başının yanına götürüp kaşıdı. “Bu konuda haklısın, tatlım.”
Frankie kıkırdayarak soyunma odasına doğru ilerledi. Çantasını alıp yevmiyesini tahsil etti, ardından Adam’a bir mesaj atarak onu arka tarafta bekleyeceğini söyledi. Adam, mutfak personelinin çıkmadan önce bazı gece ritüelleri yapması gerektiğini kısaca belirtmiş, bu yüzden onun önden gidebileceğini söylemişti.
Bunun ne olduğundan emin değildi. Beyni bunu düşünmeye çalışacak kadar bile enerjik değildi.
“Ay sonuna kadar bir tane bul, yoksa seni de kovarım.”
Koridordaki kısa yürüyüşünü ve soğuk geceye çıkışını hırıltılı ve kalın bir erkek sesi durdurdu. Arka kapıya yaslanmış iri bir silüet vardı, geniş omzuna yasladığı telefonuna sessizce konuşurken sırtı ona dönüktü. Parmaklarıyla huzursuzca pahalı saatine vuruyordu.
Kırışıksız gömleği ve gevşetilmiş kravatına bakılırsa, balo salonundaki etkinlikten gelen misafirlerden biriydi.
Frankie ona hiç tepki vermeden yürüyüp gitmekle onun telefon görüşmesini bitirmesini beklemek arasında kısa bir an gidip geldi, ama sonra vazgeçti. Sanki umurunda olacakmış gibi.
Ama tam bir adım atmak üzereyken yabancı arkasını döndü ve Frankie aniden bir çift karanlık, fırtınalı gözün esiri oldu.
