Gerçek Evie Chase
Yazar
Riss Concetta
Okur
386K
Bölüm
30
Kayan Yıldız
EVIE
Nefes al...
~
Nefes ver...
~
Yanıp sönen kamera lensinin derinliklerine bakarken, odaklanmak için elimden geleni yapıyordum. Kameranın soğuk, duygusuz bakışı bendeydi, bakışlarıyla adeta beni yargılıyor gibiydi.
Çat, çat, çat! Flaş bir yanıp bir sönüyordu.
"Gülümse bebeğim! Poz ver! Harikasın! Parla bebeğim, yıldızlar gibi parılda!" diye yüreklendiren fotoğrafçı Damon’ın sesi stüdyoda yankılanıyordu.
Şu anda kendimi pek de yıldız gibi hissetmiyorum aslına bakarsan.
Fotoğrafçıların boş iltifatları kulağa her ne kadar hoş gelse de, her fotoğraf çekiminde kendimi biraz daha özgüvensiz hissetmekten kendimi alamıyorum. Parmaklarımla oynarken damarlarımdaki adrenalin gittikçe yükseliyor.
Beyaz fonun önünde asılı büyük ampullerden yansıyan ışık neredeyse kör edici ve Damon'ın rüzgar efekti yaratsın diye kurdurduğu vantilatör de gözlerimin kurumasına neden oluyordu.
Damon beni pohpohlamak için devam etti: "Sen bir yıldızsın! Sen bir rol modelsin! Sen Evie Chase'sin!"
Söyledikleri aksine modumu daha da düşürüp endişemi daha da arttırdı.
Çat, çat, çat!
~
"Evie, beni dinliyor musun?" diye başka bir ses geldi kulağıma.
Kendimi hızlıca toparlayıp "Üzgünüm Pam. Bir şey mi dedin?" diye sordum.
Menajerim Pam, sade siyah elbisesi, bir kulağına yapışık gibi duran kablosuz kulaklığı, boynundaki yaka kartı ve her ne kadar hava kararmak üzere olsa ve içeride olsak da kafasının üzerinde takmaktan vazgeçemediği güneş gözlüğüyle beni izliyordu.
Pam’i tanımlamak için en doğru iki kelime şunlardı: dominant ve dobra. Ama benim için çok çalışıyordu ve ben bunu her şeyden çok takdir ediyorum.
"Galaya yetişmek için bir saatimiz var. Ya da..." Akıllı saatini kontrol ederek "56 dakika desem daha doğru olur. Limuzin birazdan burada olur," dedi.
Ablam Cassidy'nin bir süper kahramanı canlandırdığı son film serisinin galası. Adı neydi, heh buldum: Dark Titans.
Bütün aile orada olacağız. Üçümüz de. Üç Chase kızı da.
Ben ikinci albümüm üzerinde çalışırken, Cassidy de sürekli olarak babamla birlikte basın turlarına çıkıyor ve küçük kız kardeşimiz Addison da annemin yardımıyla mankenlik işleri için sürekli bir şehirden diğerine koşturuyordu. Neredeyse yaklaşık beş aydır birbirimizi görmemiştik.
Bir zamanlar birbirine etle kemik gibi yakın olan ailemizin son günlerde birbirlerini sadece süslü, son derece halka açık etkinliklerde görmesi ironik değil miydi? Kırmızı halıda kendi evimizden daha mı sık buluşuyorduk?
Fotoğrafçı aradığı o muhteşem pozu bulmaya çalışırken Pam ve Sophia, tur yöneticisi, odanın karşısında durmuş fısır fısır bir şeyler konuşuyorlardı.
Sophia birkaç dakika sonra yanıma gelerek "Yaklaşan konser tarihlerini gözden geçiriyorduk da sen de dinlesen iyi olur diye düşündük,” dedi.
"Evet, evet, iyi olur,” diye mırıldandım.
"Evie," dedi Damon, sabırsızlanmaya başladığını hissedebiliyordum. "Bana güzel bir poz ver bakalım! Şöyle bir etrafında dön."
Gerginliğimi dizginlemek için parmaklarımla oynarken, fotoğraf çekimi için özel olarak seçilmiş kırmızı takım elbise ile uyumlu ojelerime kaydı gözüm. Her şey en ince ayrıntısına kadar düşünülmüştü.
Kıyafetin rengi ve kumaşı kesinlikle kendimi hissettiğimden çok daha cesurdu.
Annem bu gece galada giymem için kırık beyaz bir elbise seçmişti, bu aklıma gelince yorgun bir iç çektim. Bu yeniden kıyafet değiştirmek, ayakkabı provası yapmak ve hatta yeni makyaj ve saç demekti.
Hatta yeni tırnaklar...
Çat, çat, çat!
~
"Evie, canım, yukarı bak, Tanrı aşkına!" diye sesini yükseltti Damon. Nazik olmaya çalışarak "Şu parlak ela gözlerini bir göster bakalım!" diye ekledi.
Sophia konser listesinin sonuna gelirken Damon’ın isteğine boyun eğdim.
"Bu yüzden partiden hemen sonra, sahildeki festival performansı için Chicago'dan Miami'ye geçeceğiz,” diye devam etti Sophia. “Arada dinlenecek vaktimiz olmayacak maalesef."
Pam "Ertesi sabah yardım kahvaltısına katılacağız, bu yüzden sahneden hemen sonra doğruca yatağa gitmemiz gerekecek,” diye ekledi.
Çat, çat, çat!
~
"Ellerin Evie! Şunları pençe gibi gergin tutmaktan vazgeç. Biraz rahatla. Biz seksi bir kadın görmek istiyoruz, korkunç değil!"
Nefes al...
~
Nefes ver...
~
Rahatlamam gerektiğini biliyordum.
Tüm vücudum gergindi ve hayranlarım bunu kolayca anlayabilirdi.
Onlara hayatının en güzel anlarını yaşadığını göster. ~Senin gülümsemeni, sağlıklı ve mutlu olmanı istiyorlar.
~
Fotoğrafçı çekime devam ederken omuzlarımı, kollarımı ve ellerimi bilinçli olarak gevşettim.
Gençken, şu anki yaşamımın hayalini kurardım - müthiş bir müzik kariyeri, sevdiğim şeyi milyonlarla paylaşma fırsatı, insanları mutlu etmek, şarkılarımı onları bir araya getirmek için kullanmak.
Benim gibi sıradan biri için bunun mümkün olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Yine de, işte burada, hayallerimi yaşıyordum.
Bazen düşüncelerimin üç yıl öncesine gitmesine engel olamıyorum. Ailemle Los Angeles'a taşınmadan ve kariyerimin başlamasından öncesine.
O zamandan beri her şey çok o kadar çok ve hızla değişti ki bazen hala bile neler olduğunu anlayamıyorum.
Bu an hayatının en mükemmel anı diye kendime hatırlatarak duruşumu daha da dik ve kendine güvenen bir pozisyona getirdim.
Hala gergin miyim?
~
"Ve sonra da Orlando'da sahne alacaksın," diye devam etti Sophia.
Pam, kısa bir süre bana baktı ve "Ondan önce basın etkinliği olacak, kırmızı halıda küçük bir söyleşiye tamamsın, değil mi Evie?"
Tamam mıydım?
~
Zihnim yavaşlamaya, karışmaya, bulanıklaşmaya başlamıştı.
Sophia cevabı beklemeden bir sonraki konuya geçti ve devam etti. "Bir günde iki performans yapabilir misin Evie?"
"Ben, bilemiyorum..." diye başladım, kafamı boşaltmak için sallarken.
Damon gözlerini devirdi ve "Kıpırdama!" diye bağırdı sert bir sesle.
Çat, çat, çat!
~
Pam "Yapabilir,” diye doğruladı. "İlk turda yapmıştın, değil mi Evie?"
Çat, çat, çat!
~
"Duruşun, Evie! Eller kalçada, göğüs dışarda, omuzlar geri ve çene yukarı!”
Ne? Eller göğüste, omuzlar kalçada, çene geride mi?
~
Çat, çat, çat!
~
Vücudumu, bu emirlerin yarısını bile yerine getirecek kadar tatmin edici bir şekle sokmak için çabaladım.
Ama dört bir yandan gelen, durmak bilmeyen emirler ve sorular birbirine karışmaya başlamıştı.
Göğsümde o tanıdık, ağır düğüm yeniden oluşuyordu.
"Evie, yukarı bak! Gözlerin bende olsun!"
Yapamadım. Nefesim daralıyor, düğüm gittikçe ağırlaşıyordu.
"Evie, beni dinliyor musun?"
Boğuluyorum, paniğim tüm bedenimi ele geçiriyor.
"Evie!"
"Evie?”
Birden yok olmuş gibi hissettim.
Evie de kim? Evie Chase de kim?
~
O anda, süperstar kişiliğim bana bir muammadan başka bir şey değilmiş gibi geldi. Gerginlik tüm benliğimi esir aldı.
Saçma bir bahane uydurdum ve bir anda yerdeki alet ve kabloların üzerinden atlayarak stüdyodan dışarı çıktım. En yakındaki tuvalete gitmek için neredeyse koşmaya başladım.
Sessizliğe, yalnızlığa ve kendimle kalmaya ihtiyacım vardı.
Nefes al...
~
Nefes ver...
~
Nefesimi dengelemek için çok savaştım ama çok zorlanıyordum.
Sonunda tuvalete girince hışımla kapıyı açtım ve aynaya doğru yöneldim. Lavabonun kenarını kavradım ve derin bir nefes almaya çalıştım.
Ve sonra, kontrolümün dışında, zihnim bir projeksiyon ekranı gibi sallanmaya ve yıllar öncesine gitmeye çalıştı.
Bir yıl... iki yıl... üç yıl...
~
***
Üç Yıl Önce:
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken kızlar tuvaletine doğru koştum.
~
Şaşkınlıkla bana bakan Valerie'nin önünde geçtim.
~
Adam'ın dışında en yakın arkadaşım olabilirdi ama Adam hakkında gerçekte ne hissettiğim hakkında hiçbir fikri yoktu.
~
Valerie’nin yanında, okulda Adam Fields'tan hoşlanmayan tek kız benmişim gibi davranıyordum.
~
Ama sonra o kitap.
~
Yazdığım şarkılardan oluşan o kitap.
~
O kitabın yıpranmış sayfalarının içine gizlenmiş düşüncelerim ve bastırdığım tüm duygular.
~
En büyük korkularım ve sırlarım.
~
En küçük şeyler için bile duyduğum tüm kaygılar.
~
Bazen ben olmaktan nefret ettiğim o anlar.
Asla Cassidy kadar başarılı ya da Addison kadar güzel olamayacağım korkusu.
Ve beni gerçekten anlayabileceğini düşündüğüm tek erkeğe olan ebedi aşkım.
~
Hiçbiri artık benim değildi, herkes her şeyi öğrenmişti.
~
Nefesimi kontrol altında tutmaya çalıştım ama bu imkansızdı.
~
Bunun yerine, tuvalet aynasına bakarken, sadece ağladım... ağladım... ve daha çok ağladım.
~
Çünkü en büyük kaçışlarımdan biri, hayat tutkum ve sığınağım, bana karşı kullanılmıştı.
~
Ve bu dünyada en çok güvendiğim kişi beni bu duruma düşüren en büyük şüpheliydi.
~
***
Günümüz:
Bir şeyin yok. Her şey yolunda. İyisin.
~
Sadece nefes al. Paniklemenin sırası değil.
~
Cassidy'nin galası bitmeden olmaz, kendine gel!
~
Ama tesellilerim işe yaramadı ve vücuduma ter bastı. Göğsüm sıkıştı.
Belirtiler tüm gücüyle bana saldırıyordu.
Bu neden şimdi oluyor? diye sorguladım kendi kendime, ellerim istemsizce yumruklara dönüşüyordu.
Anksiyete ile mücadelem yeni bir şey değildi. Küçükken herkes utangaç olduğumu düşünürdü ama o zamanlar bile anksiyete problemlerim vardı.
Adam, o zamanlar tek yakın arkadaşımdı ve sonradan sınıf arkadaşım Grace de aramıza katılınca üç kişilik bir arkadaş grubu oluşturmuştuk.
Ailemden başka, Adam ve Grace neredeyse konuştuğum tek insanlardı. Pek arkadaş canlısı değildim anlayacağınız.
Sonra öğretmenlerimden biri aileme olası bir anksiyete bozukluğu yaşıyor olabileceğimden bahsetti. Bunun üzerine destek almaya başladım.
Nefes egzersizleri, terapi, müziğe olan tutkum sayesinde kendimi toparlamaya başlamıştım, en büyük yardımcım ise beni hiç yalnız bırakmayan kişilerdi.
Sekizinci sınıfa geldiğimde neredeyse kendimi şey gibi hissettim: iyileşmiş. ~Ailem, kız kardeşlerim, Adam ve ailesi, Grace ve benim gibi içine kapanık arkadaşım Valerie'nin teşvikiyle kendimi daha iyi hissediyordum.
Ta ki tüm dünyam lisenin ilk yılında okul bahçesinde tüm okulun gözleri önünde yerle bir olana kadar.
İşte o zaman, aklımı başımda tutmak için çok güvendiğim, destek sistemim çatlamaya ve parçalanmaya başlamıştı.
Hayal kırıklığı ve üzüntüyle yumruğumu lavaboya çarptım. Endişem öfkeye dönüşüyordu.
Böyle hissetmekten nefret ediyorum.
~
Gerilmekten, yalnızlıktan ve insanları yüzüstü bırakıyormuş gibi hissetmekten nefret ediyorum.
Kendimi sakinleştirmek için tuvalette volta atmaya başladım.
Kafamı bir türlü toparlayamıyorum. Endişeli olmaktan, endişelenmekten nefret ediyorum! Her an kriz geçireceğim korkusuyla yaşamaktan bıktım!
Okuldan önce her sabah ağladığım ya da kustuğum günlerden beri böyle çaresiz ve gergin hissetmemiştim.
Bir daha böyle hissetmemek için çok dua ettim.
~
Ama şimdi her şeyi yeniden yaşıyor gibiyim.
~
Ben, ben bunu yapamam.
~
Ve bir anda etrafımdaki her şey dönmeye başladı, zemin zaten dengesiz olan ayaklarımın altında kayganlaştı ve ayna sanki bir korku evinde bulabileceğiniz türden bir duvara dönüştü.
Nefes alamıyorum.
Dizlerim tutmuyor.
Parmaklarım titriyor.
Boğazım kuruyor.
Ve aynadaki çarpık yansımada, karanlık beni tüketmeden hemen önce, kendimin çöküşünü izledim.
