Benzin, Duman ve Aşk
Yazar
Roanna Hinks
Okur
897K
Bölüm
24
Nova kulüpten fazlasını beklemiyordu. Sadece hayatta kalmak istiyordu. Kalbinde aşka yer yoktu. Ama Grim gölgelerden çıkıp tek bir kelimeyle onu sahiplendiğinde her şey değişti. Kot pantolon içinde tehlike, deri yelek altında gizemle saklanıyordu... Nova'nın gerçekte kim olduğunu gören tek adamdı. Ancak Grim gibi bir adamı sevmek, özgürlükle kaos arasında ince bir ipte yürümek demekti. Nova, kaçıp gitmenin hayalini kurarken, Grim’in dünyası gitgide kapanıyordu. Grim onu bırakmayacağını söylüyordu. Nova ona inanmak istiyordu... ama kulüp dışında hiç yaşamamış bir adamın sözüne güvenebilir miydi?
1. Bölüm
NOVA
Bir motosiklet kulübünün barında çalışmanın ilk kuralı gözünü salonda tutmaktır. Bir an bile gözünü ayırmamalısın.
Gözümü ayırmadan izlemeye devam ettim çünkü işler bir anda değişebilirdi. Bazen yanlışlıkla dökülen bir içki ya da ters bir laf ortalığı karıştırmaya yeterdi.
Devil's Carnage kulübü tıklım tıklımdı.
Ortalık duman altıydı. Kovboy şapkalı tipler yerine deri ceketler, bandanalar ve dövmeli adamlarla doluydu. Yer yapış yapıştı, her taraf bayat bira, ot, parfüm ve ter kokuyordu.
Bara shot bardaklarını dizdim. Bu işi o kadar uzun zamandır yapıyordum ki ellerim otomatik çalışıyordu. Doldur, sil, ver, gerekirse gülümse.
Prez'e baktım.
Kırklı yaşlarda, göğsü geniş, yapılı bir adamdı. Gür sakallarına kır düşmüştü. Her şeyi görürdü. Tek bakışı insanları susturmaya yeterdi.
Boş bira şişesini kaldırdı. “Bir tane daha.”
Hemen buzdolabından bir bira çıkarıp açtım. İçimden gelmese de gülümseyerek uzattım.
Prez gülümsedi. Yanındaki yeni kulüp kızı bana ters ters bakıyordu.
O bakışı tanıyordum. Ben de eskiden öyle bakardım. Bir zamanlar ben de kulüp kızıydım. İşlerin nasıl yürüdüğünü biliyordum. Ama Thomas Gellar olayından sonra her şey değişti.
Prez bana rahat olmamı söyledi, kulüp üyeleriyle yatmak dışında başka işler verdi. Muhtemelen Gellar'a yaklaşmak için ne yaptığımı tahmin etmişti ama ben ağzımı açmadım. Her neyse, minnettardım.
Bazen bana acıdığını düşünüyordum, muhtemelen öyleydi - ama asla belli etmezdi. Bana her zamanki gibi davranırdı.
“Başka bir şey ister misiniz?” diye sordum, düşüncelerimi gizlemeye çalışarak saate göz attım.
Her geçen gün buraya gelmeyi biraz daha az istiyordum. Her gece son müşterinin çıkış saatini sayıyordum. Huzur ve sessizlik özlüyordum, yatağımın başucundaki kitabı düşünüyordum.
Prez sırıttı. “İyiyim tatlım. Tabii sen de katılmak istemezsen…”
“Ben paylaşmam,” dedi yanındaki kadın yüksek sesle, Prez'in lafını keserek.
Prez'in kadının kolunu ittiğini ve ona sert bir bakış attığını gördüm.
“Dikkat et,” dedi öfkeyle. “Sen bir kulüp kızısın. Ona göre davran. Paylaşmayı sevmiyorsan, bu iş sana göre değil.”
Kızın yüzü kızardı, bu da ya ağlayacağı ya da çok sinirleneceği anlamına geliyordu. Umarım sinirlenirdi de kovulurdu.
“Ama sen demiştin ki…” diye sızlandı.
Prez sandalyesini çekip ona doğru eğildi.
“Cümleni bitirme. Topla pılını pırtını ve siktir git kulübümden. Bu ilk uyarın değil; ikinci uyarın ve daha ikinci günün.”
Vay, bu yeni bir rekor olmalı.
Kulüp kızlarının görevi ihtiyaç duyulan her şeyi yapmaktı, ya kulüp binasında ya da diğer işletmelerde çalışmak.
Asıl görevleri bir kulüp üyesi sevişmek istediğinde hazır olmaktı. Kız arkadaşları olup olmaması fark etmezdi. Bu durumu baştan kabul etmiştik.
Prez, arkadaşlarından biri olan Bullet kızı dışarı çıkarırken sinirli görünüyordu.
Prez iç çekip bana döndü. “Kusura bakma.”
Bana öyle bir bakış attı ki sanki kafamın içini okuyormuş gibi hissettim.
“Bir ay oldu.”
Bunu söylediğinde kasıldım ve gözleri yumuşadı.
“Eğer eskisi gibi olmak istersen, söyle. Bana kalırsa, hâlâ dokunulmazsın.”
Bunu duyduğuma bir yanım sevinmişti ama diğer üyelerin laf edeceğini biliyordum.
“Olanları biliyorlar mı?” diye sessizce sordum.
Başını iki yana salladı. “Hayır, sadece saldırıya uğradığını biliyorlar,” dedi yumuşak bir sesle. “Yarın çoğu kulüp üyesiyle buluşup onlara anlatacağım.”
İrkildiğimi gördü.
“Biliyorum insanların bilmesini istemiyorsun ama söylemek zorundayım. Bu kulüp işi. Birçoğu zaten onlarla yatmadığın için bir şeyler söyledi ve bu sırrı daha fazla saklayamam.”
Haklıydı. Sorular gelmeye devam edecekti ve sır saklamak işleri daha da karıştırabilirdi. Ne olduğunu bilmeleri gerekiyordu.
“Katılıyorum. Onlara söylemelisin,” dedim, hissettiğimden daha cesur görünmeye çalışarak.
Prez başını salladı ve hafifçe gülümsedi.
“Sana söz veriyorum Nova,” dedi elimi tutarak. “Bir daha asla öyle bir şey yaşamayacaksın.
“Sen bizdensin ve on yedi yaşından beri yıllardır bu kulübün önemli bir parçasısın. Burası senin evin. Burada olmayı hak ediyorsun ve istediğin işi yapmanı sağlayacağım.”
Gülümsemeye devam etmeye çalıştım.
Ona kırk yaşına kadar içki servisi yapmak istemediğimi nasıl söyleyebilirdim? Ya da bir üyenin geçici seks partneri olmak istemediğimi? Kendime ait hissedebileceğim bir yer aradığımı?
Ama burası, ne kadar tehlikeli olsa da, dış dünyadan güvenli sığınağımdı. Prez'in bana asla bir zarar gelmesine izin vermeyeceğini biliyordum.
Eğilip yanağından öptüm.
Prez sırıttı. “Böyle devam edersen, benim gözdem olacaksın.”
Bunun bir anlamı olmadığını bilerek gülümsedim. Birkaç üyeyle yatmıştım ama Prez'le asla. Onun beğendiği bir kız tipi vardı ve ben o tip değildim.
Yüksek bir ses odada yankılanınca insanlar bağırmaya başladı. Arkamızı dönünce iki üyenin kavga ettiğini gördük.
Biri Bear'dı, çabuk parlayan iri yarı bir adam. Diğeri yeniydi, sırıtarak orada duruyordu, belli ki hava atmaya çalışıyordu.
Bear'ın sesi kalabalığın üzerinde yükseldi. “Onu bir daha söylemek ister misin, yeni çocuk?”
Yeni çocuk gözünü bile kırpmadı. “Dedim ki, hatun daha iyisini bulabilir. Ve o da bunu biliyor.”
Kalabalık dondu. Bir an için müzik bile durmuş gibiydi.
Bear tüm endamıyla ayağa kalkarken sandalyesini geriye itti. Kucağındaki kız korkmuş hâlde uzaklaştı.
Bear hızlı hareket eden ve güçlü biriydi. Eğer onu ittirirsen, kolayca mobilyaları kırardı.
Odaya bakındım. Gözlerimle yardım aradım... Onu aradım.
Grim'i karanlık köşede oturmuş, elinde bir birayla gördüğümde kalbim hızlandı.
Güçlü ve tehlikeli görünüyordu. Neler yapabileceğine dair hikâyeler vardı. Çoğu üye o odaya girdiğinde gerginleşirdi.
Ama ben o yakındayken her zaman daha güvende hissederdim. Belki de beni kötü bir durumdan kurtardığı içindi.
Genellikle uzun süreler ortadan kaybolur, kimsenin bahsetmediği işler yapardı. Ama bodrum olayından beri buradaydı. Çok yakın değil ama uzak da değil.
Ama bu sefer yardım edeceğe benzemiyordu. Sadece izliyordu, yüzünde hiçbir duygu göstermeyen sert bir ifadeyle bakıyordu.
Grim adı ona çok yakışıyordu.
“Dişlerin olmadan ne kadar komik olduğunu görmek ister misin?” dedi Bear derin bir sesle.
Yeni çocuk başını eğdi. “Ancak sen onları ne kadar hızlı çıkarabileceğimi görmek istersen.”
Bu bardağı taşıran son damla oldu. Bear ona doğru atıldı. Yeni çocuk beklemediğim bir zarafetle hareket etti. Yana adım attı, Bear'ın bileğini kavradı ve büktü.
Bir çatırtı, ardından acı dolu bir ses duyuldu. En yakındaki masaya çarptılar, içkiler uçuştu, cam kırıldı.
Oda onlara doğru hareket etti, izlemek için etraflarında toplandı. Yumruklar havada uçuşuyordu. Bear'ın sağlam eli yeni çocuğun boğazını yakaladı ama çocuk başparmağıyla Bear'ın gözüne bastırdı. Daha fazla el kavgayı durdurmak ya da belki de sadece katılmak için araya girdi.
Sandalyeler devrildi. Bilardo sopaları kırıldı.
Tam Bear ve yeni çocuk bara çarptığında barın arkasına eğildim.
Bear'ın kafası tahta tezgaha çarptı, bir çökme sesi duyuldu. Kan sıçradı. Yeni çocuğun elleri tekrar Bear'ın boynuna dolandı, sıkıyordu, yüzünde odaklanmış ve soğuk bir ifade vardı.
Göğsümde bir şeyler ters gitti.
Korktum, gerçekten korktum. Oda kaybolmuş gibiydi. Gördüğüm tek şey yeni çocuğun yüzü ve Bear'a zarar verme isteğiydi.
O bakışı daha önce görmüştüm.
Bir barda değil. Bir bodrumda.
Kelepçelerle.
Artık burada değildim. Yine o masadaydım.
Kulağımda onun sesini duyabiliyordum. Birini ele verince olacak bu.
Eklemlerimden biri çatırdadı. Parmaklar kaburgalarıma sertçe bastırıyordu. Ağzım kan doluydu.
Bıçak.
Nefes alamıyordum.
