Oblivion Serisi 3. Kitap: Beklenmeyen
Yazar
Lumi Daoi
Okur
16,0K
Bölüm
34
Melody'nin dünyası kızıdır; kulis kaosu veya çılgın gitar soloları değil. Kalp kırıklıklarına tövbe etmiştir ama kaderin kendine ait bir çalma listesi vardır. Müziği için yaşayan bir rock yıldızı olan Jay, Melody ve küçük kızıyla tanıştığında her şey değişir. Sahne ışıkları sönükleşir ve yerini daha yumuşak bir ritme bırakır—kahkahalarla, gece yarısı sohbetleriyle ve gerçek olamayacak kadar iyi hissettiren ikinci şanslarla dolu bir ritim. Fakat şöhret gürültülüdür ve aşkın filizlenmek için sessizliğe ihtiyacı vardır. Fısıltılar yükselip sahne ışıkları daha da keskinleştikçe, birlikte buldukları bu melodi için savaşmak zorunda kalacaklardır. Çünkü bazen en güzel şarkılar yazılmaz; sadece yaşanır.
Bölüm 1: Açılış Notası
MELODY
Hayatımın, on altı yaşımda hamile olduğumu öğrendiğim gün değiştiğini sanıyordum. Ailem benden yana büyük bir hayal kırıklığına uğramıştı. Ben, aklı başında olduğu düşünülen o çalışkan genç; planları olan, iyi yerlere gelecek o kızdım.
Geleceğimi dikkatlice planlamıştım; liseden mezun olmak, ardından üniversiteye gitmek, onları gururlandıracak türden düzenli bir hayat kurmaktı amacım.
Ancak kaderin planlarla bir işi yoktu. Kader onlara sadece gülerdi. Ve dikkatle kontrol ettiğim gençlik hayatımda bir kereliğine kendi kurallarımı çiğneyip Bobby Tate'in yaz partisine gitmeye karar verdiğim o gece, kader kötücül bir sırıtış takınmıştı.
Evde kalmalıydım. Onu fark etmemiş gibi, okuldaki her kızın arzuladığı ve her erkeğin gizlice kıskandığı o çocuğun hayalini kurmuyormuşum gibi davranmaya devam etmeliydim. Carson Michaels.
Adımı bilmemesi gerekiyordu. Benimkinin yanındaki dolaba yaslanıp, sanki bu anı beklemiş gibi bana sırıtarak, “Hey, Melody, bu hafta sonu bir planın var mı?” diye sormamalıydı.
Dünyanın tam orada durması gerekirdi. Ama durmadı.
O tek soru, sanki sessiz köşelerimden ve iyi notlarımdan daha değerliymişim gibi beni süzen kahverengi gözleri, içimde var olduğunu bile bilmediğim bir fitili ateşledi. Kafamda çalan tüm alarm zillerine, dizlerimdeki titremeye ve bana kaç diye fısıldayan sese rağmen evet dedim.
Bir evet diğerini getirdi. Elinin kalçamda kaymasına evet, dudaklarının boynumda gezinmesine evet, Bobby’nin müzik, içki ve duman dolu evine evet. Beni karanlığa çekmesine ve sanki çoktan onunmuşum gibi fısıldamasına evet.
Gece çok hızlı döndü; alkol muhakeme yeteneğimi bulanıklaştırdı, şehvet ise korkumu bastırdı. Sonra bir baktım ki elbisem buruşmuş, rujum dağılmış, kalbim çalınmış ve geleceğim tek bir pervasız, geri alınamaz kararla yeniden yazılmıştı.
O sırrı taşıyan kız olmayı hiç planlamamıştım. Koridorlar boyunca fısıldanan dedikoduların peşinden sürüklendiği o kız. Haftalar sonra titreyen elleriyle bir hamilelik testini sıkıca tutarak aynanın karşısında dikilen o kız.
Carson Michaels bana bir gece verdi. O gece bana aynı anda hem her şeyi hem de hiçbir şeyi verdi.
Bana Poppy'yi verdi.
Kızımı.
Benim dünyamı.
O zamandan beri her gün mücadele etme sebebimi.
Ve beni asla saklamaktan vazgeçmediğim yara izleriyle bıraktı.
Aradan beş yıl geçti ve işte buradaydım. Yirmi bir yaşında, maaştan maaşa yaşayan ve kızını ona bir kez olsun kolaylık sağlamamış bir dünyada büyütmek için elinden geleni yapan bekar bir anne. Hayat planladığım gibi değildi ama bizimdi ve ben buna tutundum.
Lisede olanlar yüzünden duyduğum pişmanlık dolu geceler zamanla körelmişti ama yine de zihnimin bir köşesinde fısıldamaya devam ediyorlardı. Carson Michaels, ona söylediğim ilk andan itibaren Poppy'yi reddetmişti. DNA testi bunu kanıtladığında bile bana hâlâ yalancı diyordu.
Herkesin hikayenin kendi anlattığı versiyonuna inanmasını da sağladı. Ve sonunda, ben enkazla baş başa kalıp, okulun sürtüğü olarak damgalanırken, ailem tarafından reddedilirken ve bir gecede büyümek zorunda bırakılırken, o hiçbir yara almadan çekip gitti.
Ama ona sahip olduğum için hiç pişman olmadım. Onun için asla.
Poppy hayatımda yaptığım en iyi şeydi. Yaşama sebebimdi. Karanlık anlarımda benim ışığımdı.
Kendi küçük rutinlerimiz vardı: kostüm giyilen öğleden sonraları, kurabiye pişirmeler ve kendi şovumuzun yıldızlarıymışız gibi en sevdiğimiz Oblivion şarkılarını son ses çalmalar. Dünyam küçük hissettiriyor olabilirdi ama içinde onun kahkahası varken, bu kadarı yeterliydi.
Lokantanın kapısındaki zil çaldı. Bir elimde kahve demliğini dengede tutarak bakmadan el salladım. “Hemen geliyorum, tatlım.”
Elinde not defteriyle nihayet yeni masaya vardığımda, otomatik bir şekilde ezberden sordum: “Size ne getirebilirim?”
“Kahve. Dirty fries ile duble çizburger. Millionaire shake. Ve tavuk kanadı.”
Gerçekten başımı kaldırmadan siparişi karaladım ama kaldırdığımda kalbim tekledi. Blake Johnson. Oblivion'ın bateristi. Sanki burası herhangi bir sıradan lokantaymış gibi tam burada, Fran'de oturuyordu.
Arkasına yaslandı, telefonu gereğinden fazla titreyene kadar ekrana dokundu ve sonra bir küfürle onu kapattı. Ona bakarken yakalanmadan önce sipariş fişini içeri vererek gülmemi zor tuttum.
Yemeği hazır olana kadar kendimi havalı davranmaya ikna etmiştim. Tabakları masaya bıraktım, ona her zamanki garson gülümsememi sundum ve onu yemeğiyle baş başa bıraktım.
Her şeyin sarpa sarması, daha sonra Poppy'nin okuldan seke seke gelip onu fark etmesiyle oldu.
Önlüğümü çekiştirerek “Anne!” diye cıyakladı. “Anne, bu Blake! Oblivion'dan!”
Neredeyse kendi ayaklarıma takılıp düşecektim. “Tatlım, şşşt—”
Ama Blake çoktan gülümsüyordu. Yüzündeki sırıtış yumuşayarak onun boyuna indi. “Bakıyorum da birileri benim kim olduğumu biliyor. Adın ne, tatlım?”
“Poppy,” dedi gururla.
“Güzel bir kız için güzel bir isim. Müziğimizi seviyor musun?”
Kafasını o kadar hızlı salladı ki kopup uçacağından endişelendim. “Favorim Jay. En iyi o şarkı söylüyor!”
Blake’in kahkahası bütün locayı salladı. Bana göz kırptı, sonra tekrar kızıma döndü. “Ve beni kardeşimle karıştırmadın bile; bu bir ilk.” Bana göz kırptı. “Bir ara gösterimize gelmek ister misin? Sahne arkasına geçip bütün grupla tanışırsın.”
Poppy heyecanla soluklandı. “Anne, lütfen!”
Blake bir peçeteye numarasını karaladı ve sanki hiçbir şey değilmiş gibi bana uzattı. “Bir düşün. Baskı yok.”
Kısa süre sonra, para üstü beklemeden banknotları masanın üzerine kaydırarak ayrıldı.
Mesaimin geri kalanı boyunca o peçeteye bakakaldım. Poppy en sevdiği nakaratı mırıldanırken biz eve yürüyene kadar, peçete hâlâ cebimi yakıyordu.
O gece nihayet uykuya daldığında, bir elimde telefon, diğerinde peçeteyle masada oturdum. Nabzım hızla atıyordu. Kafamın içi bana bunu yapmamamı haykırıyordu.
Ama ben yine de yaptım.
Melody
Selam Blake, ben lokantadan Melody. O teklif konusunda ciddi olup olmadığını merak ettim. Eğer değilsen, hiç sorun değil. Eğer öyleysen... belki.
Cesaretim kırılmadan önce gönder tuşuna bastım.
Ve işte böyle, beş yıl önce gömdüğüm o fitil yeniden ateşlendi.
