Geriye Kalanlar: John Baker’ın Hikayesi
Yazar
Jeannie Sharpe
Okur
16,5K
Bölüm
41
Savannah Baker hayatını sadakat, rutinler ve gerçek sevginin gitmemek olduğu inancı üzerine kurmuştur. Her sokağın bir anı taşıdığı Nashville'de, Savannah'nın dünyasının merkezinde kocası John Baker ve iki genç çocukları Joseph ile Sadie vardır. John, insanların hiç tereddüt etmeden güvendiği türden bir adamdır: özverili bir baba, sarsılmaz bir figür, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bir hayat.
Ancak görünüş, en önemli şeyleri gizlemekte ustadır. Bir trafik kazası John'u yaşam savaşına sürüklediğinde, dünyalarının kırılgan temelleri çatlamaya başlar. John iyileşmeye çalışırken, aralarındaki sessiz boşluklar her ikisinin de cevaplamaya hazır olmadığı sorularla dolar; çünkü kazadan çok önce, bir şeyler zaten ters gitmeye başlamıştır. Savannah bunu, John'un gözlerini kaçırmasından hissetmektedir. Bir de Claire Whitmore vardır: hayatlarına ait olmayan ama bir şekilde içinde yer alan bir isim.
Savannah her zaman yaptığı şeyi yapar. Kalır. Joseph ve Sadie için. Hâlâ kurtarılmaya değer olduğuna inandığı ailesi için. Ancak sevginin güvenle aynı şey olmadığını öğrenmek üzeredir. John bir şeyler saklamaktadır ve Savannah artık bunu bilmiyormuş gibi davranacak vaktinin sonuna gelmiştir. Geçmiş toprak altında kalmayı reddettiğinde, Savannah hayatı boyunca kaçtığı o soruyla yüzleşmek zorundadır: En çok sevdiğin kişi artık tanıyamadığın birine dönüştüğünde ne yaparsın?
Bölüm 1: Takdisten Sonra
Claire Whitmore, kilise otoparkında elinde bir bomba taşıyan bir kadın edasıyla yürümeye başladığında, güveç kabı hâlâ sıcaktı.
İnsanlar neşeli gruplar hâlinde cemaat salonundan dışarı akıyor, Salı sabahı İncil çalışması yerini el sıkışmalara, vedalara ve Çarşamba günkü koro provası planlarına bırakıyordu. Araba kapıları açılıyor, çocuklar tamponlar arasında koşturuyor ve birileri fazla yüksek sesle gülüyordu.
Claire ona doğru yürümeye başlayana kadar her şey normal görünüyordu.
Savannah, katlanmış mutfak havlusu ve alüminyum folyonun üzerinden sızan ısıyı hissederek güveç kabını kalçasına daha sıkı yasladı. Tek amacı okula giderken uğramak, evden çıkamayanlar grubu için hazırladığı fırında makarnayı bırakmak ve ilk zil çalmadan oradan ayrılmaktı.
Claire yavaşlamadı. Bir kez, bir kapının kapandığı ve ayak seslerinin olması gerekenden bir saniye daha uzun sürdüğü uzak araç sırasına doğru baktı. Sonra bakışlarını Savannah'a çevirdi ve ilerlemeye devam etti.
Claire normalde kilise toplantılarında ustaca sergilenen bir sıcaklıkla hareket ederdi: yüzünde hazır bir gülümseme, dilinin ucunda iltifatlar, kişiye özel hissettirecek kadar yumuşak bir ses tonu. Bugün ise gülümseme yoktu. El sallamak yoktu. Neşe yoktu. Sadece bir amaç vardı.
Savannah'ın yanına vardığında, "Savannah," dedi Claire. Sesi alçak ve sabitti. "Bir dakikan var mı?"
Savannah nezaketini bozmadı. "Bunu ihtiyaç sahiplerine götürüyorum."
"Uzun sürmeyecek."
Claire'in ses tonundaki bir şey —dikkatli, prova edilmiş, havadan sudan sohbetten tamamen arındırılmış o hal— Savannah'ın midesinde hafif bir uyarı hissi uyandırdı. Claire biraz daha yaklaştı.
Birkaç adım yana, park halindeki iki SUV arasındaki dar boşluğa geçtiler. Kilisenin çatısı üzerindeki beyaz kuleyi görecek kadar yakın. Kendilerini korunmasız hissedecek kadar yakın.
Otoparkın öbür ucunda Bayan Talbert, parmağına doladığı anahtarlarla dikilmiş, bakmıyormuş gibi yapıyordu.
Claire, "Bunu başkasından duymanı istemedim," dedi.
Savannah bir kez gözlerini kırptı. "Neyi?"
Claire onun gözlerinin içine baktı. "John ile bir ilişkimiz var."
Kelimeler patlamadı. Sadece yere indiler. Ağır. Kesin. Nihai.
Yandaki sırada bir araba kapısı, yarı kapalı halde durakladı.
Savannah şaşkınlıktan donup kaldığı o bir saniye boyunca, onu yanlış duyduğunu sandı. Sesi şaşkınlık olarak algılanabilecek kadar sakin bir tonda, "Efendim?" diye sordu. Bu, koridorda yaramazlık yapan bir çocuğu uyarırken kullandığı sesin aynısıydı.
Claire, "Görüşüyoruz," dedi. "Aylardır."
Aylardır.
Güneş ışığı her bir ön camdan yansıyarak otoparkı acımasızca aydınlattı.
Isı, folyodan daha sert bastırdı. Savannah vahşi ve canlı bir saniye boyunca, kabı kaldırıp doğrudan Claire'in ütülü beyaz bluzuna fırlattığını hayal etti. Seramiğin parçalanışı. Peynir ve sosun kadının incilerinden aşağı süzülüşü. Cemaatin yarısından yükselen hayret nidaları. Görüntü o kadar netti ki neredeyse gülümseyecekti.
Bunun yerine Savannah, aralarındaki mesafe artık yok sayılamayacak kadar Claire'in dibine girdi.
"Benim mutfağımda dua etmiştin," dedi Savannah.
Claire yutkunarak, "Biliyorum," dedi.
Arkalarında küçük bir çocuk kahkahalarla çığlık attı. Biri oğluna seslendi. Bir kamyonet radyosu cızırtıyla açıldı. Dünya, devam etme küstahlığını gösteriyordu.
Savannah pişmanlık bekledi. Bir özür. Herhangi bir şey. Hiçbir şey gelmedi.
"Bu güveci senin suratına fırlatmam gerekirdi," dedi Savannah.
Claire'in ifadesinde ilk çatlak belirdi. "Ama buna değmezsin."
Claire ona bakakaldı.
Savannah bir adım geri çekildi.
Claire bir an için daha fazlasını söyleyecekmiş gibi göründü. Bunun yerine omuzlarını dikleştirdi. "Şimdiye kadar sana söylemiş olacağını düşünmüştüm." Sonra arkasını dönüp yürüdü.
Acele etmedi. Arkasına bakmadı. Claire, sanki bu gidişin de provasını yapmış gibi, geldiği o ağırbaşlı sakinlikle otoparkı geçti.
Savannah, diş etlerinde nabzının atışını hissedecek kadar uzun bir süre donup kaldı.
Dürüstlük.
Claire'in bu durumu içine sarmaya çalıştığı kelime buydu. Sanki bir ihanet, bir kilise otoparkında yüksek sesle dile getirilince asil bir şeye dönüşüyormuş gibi.
Savannah arkasına bakmadan arabasına yürüdü. Güveç şimdi iki kat daha ağırdı. Onu dikkatlice yolcu koltuğuna koydu ve kapıyı kapattı.
Sonra mide bulantısı vurdu. Dramatik ya da sinematik değil. Dünyayı yana eğen keskin, aşağılayıcı bir dalga. Direksiyonu kavradı ve burnundan nefes aldı.
John onun bildiğini bilmiyordu. Bu düşünce, itiraftan daha ağır geldi.
Aylardır.
Gözünün önüne yatakları geldi. Her sabah kahvesini içtiği mutfak tezgahı. Başını eğip Savannah'ın pişirdiği yemekler için Tanrı'ya şükrettiği akşam yemeği sofrası.
Son zamanlarda farklı mı görünmüştü? Herkesin gördüğü işaretleri o kaçırmış mıydı? İnsanlar ona acımış mıydı?
Bulantı tekrar yükseldi.
Otoparktan çıkmak yerine, yalpalayarak cemaat salonuna doğru sürdü ve yan girişin yanında durdu. Herbert Long, elinde katlanır bir masa taşıyarak kapıdan çıktı.
Açık camdan, "Herbert," diye seslendi.
Adam gözlüklerini düzeltti. "Günaydın, Savannah."
"Şunu ihtiyaç sahipleri grubu için içeri götürür müsün? Kendimi pek iyi hissetmiyorum."
Adamın yüzünde bir endişe belirdi. "İyi misin?"
"Evet," dedi Savannah otomatik olarak.
Herbert, güveci yolcu koltuğundan kaldırdı. Folyo hışırdadı. Sıcak makarna kokusu, sanki dünyada hiçbir şey değişmemiş gibi havaya yayıldı.
"Bayan Henderson'a söyle, onu sonra arayacağım."
"Tamamdır."
Savannah, adam başka bir şey soramadan camı kapattı. Sonra yola koyuldu. Göğsündeki titremeye rağmen elleri direksiyonda sabitti.
Onu arayacaktı. Ona cevap verdirecekti.
Kasabada ilerlerken, Claire'in sözleri zihninde kusursuz bir tempoyla tekrar edip durdu. Suçluluk değil. Keder değil. Prova edilmiş.
Telefonu çaldı. Ses, arabanın içini cam gibi kesti. Ekranda onun ismini görünce buz kesti.
John.
SUV'un ekranında ismi parlıyordu. Çalmasına izin verdi. Arabanın içini bir sessizlik kapladı. Sonra tekrar çaldı.
