Aşk İçin Savaş
Yazar
M.L Dallison
Okur
15.8K
Bölüm
68
Madison, karmaşık bir hayatı olan 19 yaşında bir genç kızdır. Geçirdiği feci bir araba kazasının ardından eve döndüğünde, taşıdığı izler sadece fiziksel değildir.
Grayson, her istediğini elde eden, yakışıklı ve başarılı bir MMA dövüşçüsüdür. Şimdi ise gözünü yasak meyveye dikmiştir. Madison, koçunun ve akıl hocasının kızı, en yakın arkadaşlarının ise küçük kız kardeşidir.
Aralarındaki cinsel çekim tavan yapmış durumdadır; her ateşli bakışta kemiklerine kadar yakan bir arzu vardır. Madison kırgındır, Grayson ise ilişki insanı değildir; en azından kendilerine söyledikleri yalan budur.
Birlikte olmak kolay olmayacaktır; karanlıkta saldırmak için bekleyen canavarlar pusuya yatmıştır. Her dönemeçte karşılarına yeni engeller çıkar!
Özellikle de Hunter beklenmedik bir hamle yapıp her şeyi altüst etmeye karar verdiğinde!
Süreçte sizi tamamen yok edecek olsa bile, aşk savaşmaya değer mi?
Bölüm 1
MADISON
Makyaj masamın aynasına bakarken gülümsememek elimde değil. Öncelikle, makyajım ve saçım bugün gayet güzel olmuş, kendi yansımamdan iğrenmiyorum. Ama daha da önemlisi, aynamda en yakın arkadaşım Dylan'ı görüyorum; yatağımın üzerine uzanmış, sutyenlerimden birini parmağında döndürüyor ve Cheshire kedisi gibi kendi kendine sırıtıyor.
Onu izlediğimi fark edince siyah dantelli sutyeni hemen yerine, yatağa geri koyuyor. Yaptıklarından dolayı biraz utanmış görünüyor.
“Dylan Barrett, sutyenimle ne yapıyorsun, seni sapık?!” diye kıkırdıyorum. Utanç kızarıklığının boynundan yüzüne doğru yayıldığını görünce ciddi kalmam imkânsız.
“Pardon, ya, çok sıkıldım. Saatlerdir hazırlanıyorsun, hem o kadar makyaja ihtiyacın yok ki, zaten çok güzelsin,” diyor Dylan içtenlikle. Tabureden kalkıp önüne gidiyorum.
“Bunu söylemek zorundasın, en yakın arkadaşımsın sonuçta,” diyerek gözlerimi deviriyorum. Sonra kıyafetlerimi toplayıp banyoya yöneliyorum.
“Bu partide kimler olacak?” diye sesleniyorum banyodan hazırlanırken.
“Ben yalan söylemem, Maddie. Abimin partilerine gelen her zamanki kalabalık işte. Yeni döndüğünü biliyorum. Bu partiye gelmek istediğinden hâlâ emin misin?” diye iç çekiyor. Son gittiğimiz partinin hatırası gözlerinin önünden geçiyor belli ki.
O anı düşününce midem bulanıyor, boğazıma bir şeyler yükseliyor. Derin bir yudum yutkunup rahatsızlığı bastırıyorum ve derin bir nefes alıyorum.
“Dürüst olmak gerekirse, çok korkuyorum. Ama sonsuza kadar saklanamam, biraz eğlenmemin ve hayatımı rayına oturtmamın zamanı geldi,” diyerek hafifçe gülümsüyorum. Yeniden bir hayatım olacağını düşününce içimde küçük bir heyecan beliriyor.
“Ayrıca Emily'nin sende ne bulduğunu bu gece göstermemiz lazım, yakışıklım,” diye kıkırdıyorum ve kıyafetimi giymek için banyoya geçiyorum.
Ama kimi kandırıyorum ki? Ödüm kopuyor. Üç ay önce, tam da böyle bir partiye gitmiştim ve eski erkek arkadaşımın elinde neredeyse ölüyordum.
Aptalca sarhoş kıskançlığı yüzünden neredeyse canımdan oluyordum, o hâlâ hiçbir şey olmamış gibi dolaşıyor. Ben ise üç aylık iyileşme sürecinin ardından sonunda eve döndüm ama hem bedenimde hem ruhumda beni sonsuza dek değiştiren derin izler taşıyorum.
Ama bu bir gerçek; sonsuza kadar saklanamam. Ne kadar zor olursa olsun, hayatımı böyle yaşayamam.
İnsanlar beni ilk kez görecek ve dedikodunun kol gezeceğini gayet iyi biliyorum; ta ki dikkatlerini başka bir şey dağıtana kadar.
Elimden gelenin en iyisi görünmeye çalışmamın beni güçlü ve yaşananlardan etkilenmemiş göstermesini umuyorum. Belki de yeniden mutlu olabilirim.
Yatak odamdaki boy aynasında son bir kez kendime bakıyorum ve karşıma bakan kişiyi zar zor tanıyorum.
Açık sarı dalgalı bukleler sırtımın ortasına kadar dökülüyor. Mavi gözlerimi keskin siyah kuyruklu eyeliner ve kahverengi-altın tonlarında ışıltılı far çerçeveliyor; göz rengimi öne çıkarıyor.
Bir fırça darbesiyle sürülen pembe allık ve altın tonlarında bir aydınlatıcı, doğal bronz tenimle uyum sağlıyor. Yumuşak kırmızı bir ruj da görünümümü tamamlıyor.
Dizimin hemen üstünde biten, bir tarafında üst bacağa kadar uzanan yırtmacı olan siyah kalem etek, siyah dantelli crop top, klasik siyah açık burunlu topuklu ayakkabılar ve siyah el çantası seçiyorum.
Geri döndüğümden beri ilk kez sosyal bir ortama çıkıyorum. İyi görünmek istesem de içimdeki küçük bir parça saklanmak istiyor; bu yüzden baştan aşağı siyah giydim. Üstümün ucundan gergin gergin çekiştiriyorum, çok fazla ten gösteriyor mu diye kendi kendime soruyorum; oysa aslında sadece küçücük bir kısmı açıkta.
Arkamdan iki el birden ellerimi çekiyor ve sıcak bir beden beni sarıp rahatlatıcı bir şekilde kucaklıyor.
“Muhteşem görünüyorsun,” diyor Dylan, başımın arkasına hafifçe bir öpücük kondurarak. Başını bana yaslarken hafif sakalı boynumu gıdıklıyor. “Hadi gidelim.”
***
Dylan arabayı gideceğimiz sokağa çevirir çevirmez, yüksek sesli müzik duyuluyor. Bas sesi arabayı titretiyor, titreşimler koltuklardan geçiyor.
Her yer pahalı arabalarla dolu. Ayaklarım için şans bu ya —topuklu ayakkabılarla aram pek iyi değildir— Dylan doğruca kendine ayrılmış park yerine çekiyor. Hızla arabadan inip kapıları çarpıyoruz.
Sonra evin önündeki sigara içenler, sarhoşlar ve öpüşen çiftlerin arasından kendimize yol açarak içeri giriyoruz.
Kalabalığın içinden biri uzanıp beni kucaklıyor ve avazı çıktığı kadar ismimi bağırıyor.
“Maddie, sonunda eve döndün! Seni çok özledim,” diye çığlık atıyor liseden arkadaşım Sammie, beni görmenin sevincinden. Onu kucaklıyorum, elindeki kırmızı bardağı alıp cesaret bulmak için kocaman bir yudum alıyorum.
“Aman Tanrım, Sammie, bunun içinde ne var? Benzin gibi!” diye soruyorum, sıvı boğazımı yakıp geçerken öksürüyorum.
Sammie başını arkaya atıp kahkaha atıyor, o kadar gülüyor ki horlamaya başlıyor. Uzun siyah saçları savrulup kalçasına çarpıyor.
“Maddie, çok uzun süredir ortalıkta yoktun. Dylan, kızımıza hemen bir içki getir,” diye emir veriyor Sammie, evin içini işaret ederek.
“Evet, kesinlikle katılıyorum. Acilen cesaretimi toplayacak bir şeylere ihtiyacım var,” diye iç çekiyorum, evin etrafındaki kalabalığa bakarak.
“Bu hâlinle mi? Hiçbir şeye ihtiyacın yok, tatlım. Harika görünüyorsun!” Sammie beni baştan aşağı süzüyor ve onaylarcasına başparmağını kaldırıyor.
“Bence seksilik yarışını her zamanki gibi sen kazanıyorsun, Sam,” diye gülerek şakacı bir şekilde küçük kalçasına şaplak atıyorum. Sammie kalçasını kırıtıyor, kırmızı bondaj elbisesi kalçalarını zar zor örtüyor ama ona çok yakışıyor.
“Bana bir dans ayır,” diyor Sammie göz kırparak. Birbirimizin yanağına hızlı bir öpücük konduruyoruz, sonra Dylan'ın beni eve doğru yönlendirmesine izin veriyorum.
***
Her yer insan dolu ve müzik kulakları sağır edecek kadar yüksek. Alkol kokusu her yeri kaplamış. Gözlerimi salondaki doğaçlama dans pistinde gezdiriyorum; insanlar sarhoş bir bulutun içinde birbirlerine sürtünerek dans ediyorlar.
Bana yönelen bakışları ve fısıltıları fark etmemek elde değil. Dylan da fark ediyor çünkü elimi biraz daha sıkı tutuyor, beni yanına çekip belime kolunu dolayarak kendimi daha iyi hissetmemi sağlıyor.
Bedeninin tanıdık sıcaklığı bana anında güven veriyor ve gergin vücudumu gevşetiyor.
“Kafana takma, Maddie. Seni geri gördüklerine şaşırıyorlar, o kadar,” diyor Dylan beni rahatlatmak için.
“Biliyorum, biliyorum,” diye hafifçe başımı sallıyorum. Haklı olduğunu kabul ediyorum, bundan etkilenmemeye çalışıyorum.
“İçki ister misin?” diye muzur bir sırıtışla soruyor mutfağa doğru ilerlerken. Tezgâhtaki sayısız alkol ve karıştırıcıyı sessizce inceledikten sonra gülümseyip siparişimi veriyorum.
“Votka limonata, lütfen, garson bey.” Basit ama yine de lezzetli. Tanrım, bu birkaç ayda alkolü çok özlemişim. Tamam, kabul ediyorum, başımı belaya sokan şeylerin büyük bir parçasıydı alkol. Ama bu benim suçum değildi. Birkaç kadeh içmeyi severdim ama ne zaman duracağımı bilirdim. En azından çoğu zaman.
Arada sırada kafayı bulup eğlenmek de güzeldir!
“Güzel seçim, madam. Buz ister misiniz?” diye uydurma bir Fransız aksanıyla garson taklidi yapıyor ve hafifçe eğilerek beni kahkahalara boğuyor.
“Kesinlikle,” diye kıkırdıyorum. Sonra buz gibi bardağı eteğimin yırtmacından görünen çıplak bacağıma dayadığında irkiliyorum.
“Seni pislik,” diye tıslıyorum, ona öfkeyle bakarken. O ise çocuksu kahkahasını atıp başını arkaya atıyor. Koyu kahverengi dalgalı saçları geriye düşünce parlak yeşil gözlerindeki ışıltı ortaya çıkıyor.
Kısa süre sonra dördüncü içkimdeyim ama hâlâ tedirginim. İçkimi bir dikişte bitiriyorum; acı sıvı boğazıma bir cesaret tabakası bırakarak aşağı kayıyor.
“Yavaş ol, Maddie. Seni körkütük sarhoş bir hâlde eve götürürsem baban beni öldürür,” diyor Dylan. Gülümsemesi, babamın öfkeyle tepesine dikildiğini hayal edince korkuya dönüşüyor.
Cevap vermeye açıyorum ağzımı ama tam o sırada arkamdan birisi konuşuyor.
“Bu bir sorun olmayacak çünkü bu gece burada kalıyor. Elijah'la zaten hallettim,” diyor sakin ama güçlü, derin bir ses. Sesin sahibini bulmak için başımı çeviriyorum.
Aslında kimin olduğunu anlamak için onu görmeme bile gerek yok.
