Ay Nehri Kitap 2
Yazar
L. B.
Okur
121K
Bölüm
19
Maeve, on yıl boyunca kurt formunda kaldıktan sonra uyanır ve kendini gizemli Phelbrook kasabasında bulur. Kara adlı genç bir kızın yardımıyla yeniden insan bedenine dönse de tehlike yakınında pusuda beklemektedir. Yeni gerçekliğiyle baş etmeye çalışırken Maeve; eski düşmanlarla, yeni müttefiklerle ve geçmişini, sırlarını paylaştığı Ash adlı bir adamla derin, mistik bir bağla karşılaşır. Birlikte, sevdiklerini yaklaşan tehditlerden korurken iç içe geçmiş kaderlerinin sırlarını çözmek zorundadırlar.
Bölüm 1
İkinci Kitap
Maeve, sevgilisinin ailesi tarafından hapsedilmemek için uçurumdan atladıktan sonra o kadar uzun süre ortalıklarda gözükmedi ki artık öldüğü düşünülüyordu. Oysa aslında kurdu Una onu hayatta tutmayı başarmıştı. Tekrar insan formuna döndükten sonra on yıl geçtiğini fark etti. Ash Blackmore, sevdiği Alfa görme yetisini kaybetmiş, iflasın eşiğinde sefil bir evlilik sürdürüyordu. Maeve, Alfa’nın kızı Kara'nın hayatını kurtardığında Ash’le yolları tekrar kesişmiş olsa da ailevi problemlerinin düşündüğünden daha ciddi ve karanlık olduğunu öğrenmesi uzun sürmeyecekti.
MAEVE
Uçmak ve düşmek arasında gerçekten bir fark var mı? Hiç uçmamış olmama rağmen, aynı şekilde hissettirdiğini hayal edebiliyordum.
Boşlukta savrulmaktan bahsediyorum yani. Kafamı kaldırdım. Hatırladığım son şey gece gökyüzündeki bir parıltıydı.
Bazen hissedebiliyordum, bazense varlığım bile olmuyordu. Sıfır yerçekimi ve huzur...
Sanki her bir zerrem varoluşun zincirlerinden kurtulmuş gibiydi.
Sonra var olduğumu gördüm. Benliğimi hissedip gözlerimi açtım.
Önce bir ışık...
Sonra değişik renkler...
Gökyüzünün mavisi o kadar solgundu ki kendimi farklı bir dünyadaymışım gibi hissediyordum.
Bir ses duydum. Etrafımdaki kuşlar... Akan su sesi... Her şeyi bir anda algılamaya başlamıştım.
Acı.
Gözlerimi kapattım.
Tekrar açtığımda karanlıktan başka bir şey yoktu.
Una, orada mısın? diye seslendim.
Evet.
Kemiklerim çatırdamaya başlayıp vücudum ay ışığının altında şekil değiştirirken acı içinde kıvranıyordum adeta.
Ay ışığının üzerlerine vurduğu ağaçlardan başka bir şey yoktu etrafta.
Alacalı derim ve toprağı sıkan parmaklarımda beyaz tüyler filizlendi.
Kürkünü nehirde temizleyip karşıya geçti.
Gecenin keskin havası ciğerlerimde uzun zamandır unuttuğum bir gücü uyandırdı. Ruhumun beni muhteşem bir hicrete mahrum bırakmasına tanık oluyordum. İçimde geçirdiği onca yıldan sonra Una'yı serbest bırakmıştım.
Vücudumun iyileşmesi için zamana ihtiyacı vardı.
Una'nın kaçmayı bırakmayacağının farkına varana kadar günler, belki haftalar geçmişti.
Bizi toprağının daha önce görmediğim türden renkleri barındırdığı bir yere götürdü. Dünya daha soluk görünüyordu.
Daha önce hiç olmadığım kadar uzakta olduğumu anladım. Hatırladığım son şey buydu. Toprak ve özgürlük hissi...
UNA
Maeve?
Zihnimden seslendim.
Nefes...
Soğuk…
Yaşamak...
Açlık...
Bana sesleniyor. Oysa ben yokluktaki bir boşluğum sadece.
Kan...
Onlardan bana akıyor. Onlardan... Bana hayat veriyor.
Sessizlik...
Sadece yapraklar var. Altımda çıtırdıyorlar.
Yalnızlık...
İçimde bir boşluk hissediyorum. Neredesin? Nerede?
Zihnimden seslendim.
Maeve?
MAEVE
Una? dedim tekrar.
Maeve, diye fısıldadı.
Sesi değişmişti. Kulağa boğuk ve garip geliyordu. Onun zihnindeydim.
Zihni karışık ve vahşiydi. Sezinlemekten başka yapabileceğim bir şey yoktu. Dili bozuk ve anlamsızdı.
Neredeyiz biz? Bizi nereye götürüyorsun?
Cevap veremedi. İstemediği için değil, kelimeler ona çok yabancı olduğu için. Sanki birbirimizi yeni yeni tanıyorduk.
Beni açık bir alana götürdü. Havadaki kokular tanıdık gelmişti. Buraya daha önce de gelmiş olduğunu anladım.
Küçük bir insan yürüdüğümüz alanın ortasında durmuş bir şey bekliyor gibiydi. Una ona yaklaşırken, küçük bir kız olduğunu fark ettim.
Kızın elinde çiğ biftek vardı.
Una'yı bekliyordu.
Küçük kız eti attı ve Una hemen peşinden atladı. Seve seve ikramını yedi.
Kız bir şekilde tanıdık gelmişti. Una tanıyordu onu muhtemelen.
"Daha erken geleceğini düşünmüştüm. Neredeydin?" diye azarladı. Gözlerimiz ona kenetlenmişti. Şaşırmış gibiydi.
"Artık yalnız değilsin, değil mi?" diye fısıldadı.
Beni görebiliyor mu? diye düşündüm.
"Evet," dedi. "Seni duyabiliyor ve görebiliyorum."
Una irkildi ve geri geri gitmeye başladı.
"Bekle!" dedi. "Lütfen, gitme."
Sen kimsin? Neredeyim ben? Bana ne oldu? diye sordum.
"Ben Kara. Phelbrook'tayız. Sana ne olduğunu bilmiyorum," dedi.
Kara mı? Kaç yaşında ki? Yedi filan mı?
"Dokuzuma basmak üzereyim!" dedi. Parlak mavi gözleri öfkeyle parlamış, sarı buklelerinin yüzünü kapatmasına izin vererek kollarını bağlamıştı.
Ne zamandır Una'ya yemek veriyorsun?
"Una mı? Adı Una mı?" diye sordu ve Una kafasını dikti. "Bu yazın başından beri neredeyse her gün buraya geliyor."
Şükürler olsun, diye düşündüm, biraz rahatlamıştım. Sadece bir yazdır dışarıda olmalıydım.
Yakınlarda bir kasaba var mı? Ya da bir ev? Ailen nerede?
"Ailem evde. Tepedeki okula gidiyorum. Benimle gelmek ister misin?"
Şimdi olmaz. Yarın için giyebilecek bir şey getirebilir misin? diye sordum.
"Evet, yarın gelebilirim ama daha erken gelmen lazım. Başımın belaya girmesini istemiyorum," dedi ve sonra arkasını dönüp gitti.
Una bizi açık alandan çıkarıp ormana soktu. Kendime dönüşmeye çalıştım ama beceremedim. Huzursuzluğumu hissetti. Onca zaman benim içimde nasıl kapana kısılmış olduğunu anladım.
Sakin kalıp kafamı topladım ve bizi dinlenebileceği güvenli bir yere götürmesine izin verdim. Beni bir ağacın altındaki oyuğa götürdü. Saklandık. Güvenli gözüküyordu.
Uyuyordu. Rüyalarında geziniyordum.
Daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemeyen bir dünya gördüm. Bunların onun anıları olup olmadığını anlayamamış olsam da çok gerçekçi hissettirmişti. Una'ya bakan kadınlar ve ona benzeyen başka kurtlar vardı.
Bir an için herkes uyumuş gibiydi. Etrafımızdaki kurtlar bile uyuyakalmıştı. Una uyanık kalmak için dirense de göz kapakları gitgide ağırlaşıyordu.
Gözümü kıpraştıran bir parlaklık gördüm ve göz alıcı ışığın önünde bir figürün görünmeye başladığını fark ettim.
Sonra Una arkasında ellerini hissetti. Çaresizce direniyordu. Bana çok tanıdık gelen bir his sarmıştı içini. Boşluk...
Düşüyordu.
Bu duyguyu nereden biliyordum? Düşmüş müydüm? Bir yere düştüğümü hatırlıyordum. Nereden düşmüştüm ki?
Hatırlayamadım.
Sıçrayarak uyandık.
Ağaçların dalları arasından belli belirsiz ışık hüzmeleri düşüyordu. Kara'yı duyabiliyordum. Una'yı çağırıyordu. Ona doğru koşmaya başladık.
Kıyafetleri önümüze koyarken aceleyle "Burada," dedi. "Acele et!"
Kendime dönüşemiyorum, dedim. Ben…
"Yardımına ihtiyacım var! Lütfen!" diye haykırdı.
Kara, sakin ol. Her şey yoluna girecek. Şu anda şekil değiştiremiyorum.
Una'nın kürkünü çekiştirirken "Dönüş!" diye bağırdı.
Una yere düştü. Vücudu titremeye başladı ve etimin derisinden çıktığını hissettim.
Kara'nın önüme koymuş olduğu büyük boy elbiseyi giyindim. Bir çırpıda onu arkama aldım.
Etrafımdaki havayı koklarken yakınlarda bir hışırtı duydum. Yalnız değildik. Kara'ya baktım. Tam anlamıyla dehşete kapılmıştı.
"Merhaba, küçük prenses."
