Sır (Donut Daddy Influencer Romanı)
Yazar
Donut Daddy
Okur
38.8K
Bölüm
29
Kendi hikayesinin görülmeye değer olmadığı söylendiği için kariyerini başkalarının hikayelerini anlatmak üzerine kurdu. Adam ise izlenmek üzerine bir imparatorluk inşa etti, ancak sadece kendi kontrol ettiği bir versiyonla; milyonları yanında, hiç kimseyi ise gerçekten yakınında tutmayan o performansla. Bir belgesel dizisi onları aynı kareye girmeye zorladığında, kadın onun gerçek halini talep ederken, adam da kadının kameranın arkasına saklanmayı bırakmasını ister; birbirlerinde yıktıkları her duvar, kendi içlerinde ördükleri bir başkasını açığa çıkarır.
Biri kameranın arkasında, diğeri ise önünde saklanma konusunda uzmanlaşmış iki insan, görülmek hem en çok arzuladıkları hem de en çok korktukları şeyken nasıl gerçek bir şey inşa edebilirler?
Bölüm 1: Mekansal Kompozisyon
SABLE
Tam dört dakikadır ellerine bakıyordum ve buna “çalışma” diyordum.
Video, olabilecek en kötü karede duraklatılmıştı—unlu parmak boğumları ağır çekimde hamuru ikiye ayırıyordu, belden yukarısı çıplaktı ve doğrudan kameraya bakan o bakışla beş milyon kişiye bakıyor, ama her biri onun sadece kendisine baktığına inanıyordu. Ön kolları kaslıydı, set ışıklarında kasları dalgalanıyordu.
Bu susamış bir yorum değildi. Tamamen klinik bir gözlemdi.
“Epeydir o karede takılı kaldın,” dedi Nate masanın karşısından, başını kaldırmadan.
“Mekânsal kompozisyonunu inceliyorum.”
“Mekânsal kompozisyonunu.”
“Ellerini ürüne göre konumlandırma biçimi aslında—”
“Sable.”
“—editoryal açıdan oldukça önemli çünkü—”
“Kollarına bakıyorsun.”
Laptopumu kapattım. Hızlıca değil. Ona bu zevki tattıracak değildim. Bilinçli bir şekilde. Profesyonelce. Sanki analizimi tamamlamışım gibi.
“İhtiyacın olan her şeyi aldın mı?” diye sordu.
“Senden nefret ediyorum.”
“Beni seviyorsun. Delish röportajını aç. Onun gerçekten editoryal değeri var.”
Haklıydı, ki Nate'in en sinir bozucu yanı da buydu. Beş yıldır birlikte çekim yapıyorduk. Faturaları ödeyen iki kurumsal belgesel, bizi neredeyse fark ettiren bir Gullah Geechee pirinç çiftçisi hakkında festival devresi kısa filmi ve hakkında konuşmadığım bir reddedilmiş belgesel.
Bu proje—dağıtımcıların telefonlarını anında açtığı bir isim olan Lena Park'ın baş yapımcılığında bir sipariş işi—ikimizin de şimdiye kadar dokunduğu en büyük şeydi. Bütçesi bile son üç projemizin toplamından fazlaydı. Bunu başarırsak kapılar açılacaktı. Gerçek kapılar. Seni yayın platformlarına ve Gothamist tarzı ödüllerin kısa listesine taşıyacak türden kapılar.
Yani evet. Anthony'nin tüm içerik arşivini kare kare inceleyecektim. Görsel dilini, izleyici psikolojisini, marka yapısını pikseline kadar haritalayacaktım. Ve eğer bu süreç, üstsüz ön kol videosunu birkaç kez daha izlemeyi gerektiriyorsa, bu sadece işime olan bağlılığımdı.
“Donut Daddy.” Nate onun adını gıda zehirlenmesi der gibi söyledi. “Tarifine 'Öyle Güzel Sufleler ki Bana Daddy Dersin' adını koyan bir adam hakkında prestijli bir belgesel çekiyoruz.”
“O markasından çok daha fazlası.”
“Neye dayanarak? Kapsamlı mekânsal kompozisyon analizine mi?”
Laptopumu tekrar açtım ve bir elektronik tablo çıkardım. “İçerik analizine dayanarak. Etkileşim rakamları inanılmaz, ama bir düzen var. Karakter zırhı kusursuz. İmalar, o tutkulu bakış, hepsi. Ama uzun formatlı kamera arkası içeriklerini açıp çekimler arasındaki geçişleri izle.” Üç gün önce işaretlediğim klibi buldum. “Tam burası. İzle.”
Nate kalkıp yanıma geldi ve omzumun üzerinden baktı. Ekranda Anthony sahneyi hazırlıyordu, bir halka ışığı ayarlıyor, çekeceği plan için vücudunu açıya göre konumlandırıyordu. Kolları dirseklere kadar sıvanmıştı.
Her santimetresi milimetrik bir hassasiyetle tasarlanmıştı. Mükemmel ışık, açık gömlek, kışkırtıcı biçimde yağlanmış kaslar. Ondan ne beklendiğini biliyordu ve bunu kusursuzca sahneye koyuyordu.
Sonra çekim bitti ve kamera dışından biri bir şey söyledi, ve bir saniyeden kısa bir an için yüzü değişti. Ne tutkulu bakış vardı, ne zoraki gülümseme ne de havalı bir sırıtış. Bunun yerine ağzının kenarlarında çizgiler belirdi, gözlerinin köşesi hafifçe yukarı kalktı ve o anda gerçek göründü.
Sonra maske geri yerine oturdu. Gülümseme. Kamera. Aksiyon. Donut Daddy.
“İşte orada,” dedim. “Gördün mü?”
Nate iki kez daha izledi. Arkasına yaslandı. “Marka dışı bir şey var orada. Onu kamera önünde o halde tutabilirsek, otuz saniye bile olsa—”
“Biz onu hiçbir şeye yönlendirmiyoruz. Gerçek olanı belgeliyoruz.”
Klibi Nate'e göstermeden önce belki bir düzine kez izlemiştim. Notlarıma şöyle etiketlemiştim: markalı persona ile otantik benlik arasındaki yapısal boşluk—potansiyel belgesel tezi. Temiz. Savunulabilir.
Ama gerçek daha basitti: O yarım saniyelik korunmasız yüzde bir şeyi tanımıştım. Öyle sıkı bir şey inşa etmiş birinin bakışıydı ki, artık sadece kendisi olmak için bile yer bulamıyordu. O bakışı tanıyordum. Sadece daha önce hiç başka birinin yüzünde görmemiştim.
Nate bana ne düşündüğümü bilir gibi bakıyordu, çünkü elbette biliyordu. “Bu projede iyi olacak mısın?” diye sordu, ciddi bir şekilde.
“Tam bir profesyonelim. Tabii ki iyi olacağım. Ben her zaman iyiyimdir.” Sözleri Nate'e fırlatmak gibi oldu istemeden, ama son projemden beri bana pamuk gibi davranmalarından o kadar bıkmıştım ki.
“Büyükannenin belgeselinden beri—” dedi, eli omzuma uzanırken.
Elini ittim. “Biliyorum, Nate.”
İkna olmuş görünmüyordu. “Kafandaki çarkların döndüğünü şimdiden görebiliyorum. Bizim işimiz onu bir özne olarak belgelemek. Evet, tüm tezimiz karakterin arkasındaki gerçek insanı tanımak üzerine kurulu, ama o bizim için hâlâ bir özne.”
Anthony'nin—hayır, Donut Daddy'nin—ifadesine son bir kez baktım ve laptopumu kapattım. Sadece bir iş. Havayı yumuşatmak için gülümsedim. “Ve ne harika bir özne.”
Nate inledi. “En yakın çöp kovasının nerede olduğunun mekânsal farkındalığını korumam gerekecek, içine kusabilmek için.”
Güldüm, sonra çantalarımı toplamak için ayağa kalktım. “Hadi, bizi bekleyen yakışıklı bir şef var.”
“Bunu söylemeni hayatım boyunca bekledim.”
“Ciddi ol lütfen. Bu bizim büyük liglere biletimiz.”
“Aslında biletlerimiz bunlar.” Biniş kartımı uzattı. New York'tan Melbourne'a, öyle çok aktarmalı bir gece uçuşu ki, o kıtaya gemiyle gitmenin daha hızlı olabileceğinden şüphelenmeye başlıyordum. “Bir sonraki işimizde bizi business class'ta uçuracaklar.”
Aynı zamanda stüdyomuz olan küçücük daireme baktım. Mütevazı bağımsız belgeselci maaşımla ancak bunu karşılayabiliyordum. Ama bu değişecekti. “Artık hazır noodle stoklamak yok,” dedim hayallerle.
“Maalesef onlardan kurtulamıyoruz.” Nate omuz silkti. “O kadar çok biriktirdim ki, hepsini üst üste koysam yatak niyetine kullanabilirim.”
Ona bakakaldım. “Şaka yapıyorsun.”
“O kadar sodyumla şaka olmaz.”
***
Melbourne'a daha ayağımızı basmıştık ki, ben çoktan başım belaya girmişti.
Markaya hazırlanmıştım. İki hafta boyunca görsel dilini haritalamıştım—hangi içerik için hangi açıları tercih ettiğini, etkileşimi zirveye çıkarmak istediğinde çenesinin tam eğim açısını, yüzündeki her gölgenin bilinçli olmasını sağlayana kadar yüzlerce video boyunca geliştirdiği ışık düzenlerini.
Donut Daddy'yi nadir bir hayvan gibi kataloglamıştım. Uykumda bile içeriklerini yönetebilirdim. Geçmişi, markası ve milyonlarca insanın hamura şaplak attığında neden “sexy” yazdığı hakkında bilinebilecek her şeyi biliyordum.
Ama oraya vardığımızda karşıma çıkan adama hiç hazırlıklı değildim.
Yapım ofisinin dışında bir arabaya yaslanmış, yanındaki güneşten bronzlaşmış tanrıça gibi bir kadını dikkatle dinliyordu. Kadını hiçbir videoda görmemiştim. Anthony telefonunun kenarını endişe taşı gibi başparmağıyla ovuşturuyordu.
Ne tutkulu bakış vardı, ne ima, ne de Tatlı bir şey mi arıyorsun? Odaklanmış görünüyordu ve gün ışığında hatta biraz endişeli bile. Ne yağ damlıyordu ne de yırtık gömlek vardı, sadece alnında hafif bir kırışıkla beyaz keten gömlek giymiş yakışıklı bir adamdı.
Anthony yüz yüze farklı görünüyordu. Daha küçük ya da daha sıradan değil, yüzünü sadece ekrandan tanıdığınız birini gördüğünüzde olan o şeylerden hiçbiri yoktu. Tam tersi. Ekran onu sınırlıyordu.
Nate yanımdaydı, ekipman çantası omzunda. Yüzüme baktı. Anthony'ye baktı. Tekrar bana baktı ve derin bir nefes verdi. “Yapma,” dedi.
“Ne yapmayayım?”
“Şu an her ne oluyorsa. O bakış. Bu Fort-de-France bakışı.”
“Hiçbir şey olmuyor.”
“Sekiz hafta,” dedi. Nate'i nadiren bu kadar ciddi görürdüm. “Markayı çekiyoruz. Belgeseli kuruyoruz. Teslim ediyoruz. Profesyonel.”
“Profesyonel,” diye tekrarladım.
“Empatinin seni bu kadar harika bir yönetmen yapıyor, Sable, ama fazla yakınlaşabiliyorsun. Paramızı almamız lazım.”
“Business class, hatırladın mı?” Kalçamla ona dürtüp yapım ofisine doğru yürümeye başladım.
Otoparkın karşı tarafında Anthony arabadan doğruldu. Yanındaki kadına bir şey söyledi ve neredeyse gülümsedi—kamera gülümsemesi değil, dört milyon takipçiye fantezi satan gülümseme de değil. Yarım bir gülümseme. Kenarları yorgun. Gerçek. Koyu saçlarının arasından elini geçirdi ve bir nefes bıraktı.
Sonra bizi kendisine doğru yürürken fark etti ve gülümsemesi değişti. Patentli, kalp durduran, ne-istediğini-biliyorum sırıtışı ortaya çıktı. Midem yavaşça döndü, katlanan hamur gibi. Bunu ekranda görmek başka bir şeydi, dijital bir koruma kalkanının arkasında güvendeydiniz. Ama yüz yüze mi? O çekicilik öldürücüydü.
O yüze doğrultulmuş bir kameranın arkasında sekiz hafta. Tamamen profesyonel. Son derece tarafsız.
Ben yandım.
