Grupla Yatmak
Yazar
Jen Cooper
Okur
339K
Bölüm
61
Charlotte, ünlü rock grubu Hellfire ile son dakikada turneye çıkma şansı yakalayan bir dansçıdır; ancak bu hayalindeki iş, grubun beş üyesi arasında eski sevgilisi ve ezeli rakibinin de olmasıyla karmaşık bir hal alır. Eski sevgilisiyle yeniden bağ kurması, grup içinde şok etkisi yaratarak hem sahnede hem de sahne arkasında sınırları bulanıklaştırır. Turne devam ettikçe Charlotte, kendini dans etmekten çok grup üyeleriyle iç içe geçmiş, arzu, kıskançlık ve sırlarla dolu bir ağın ortasında bulur. Özel hayatını halkın gözünden uzak tutmaya kararlı olsa da, patlamaya hazır ilişkiler, yükselen gerilim ve yoldaki hayatın tehlikeli heyecanı arasında yolunu bulmak zorundadır; burada yapılacak tek bir yanlış hamle her şeyi yerle bir edebilir.
Bölüm 1: Tatlı Kız
CHARLOTTE
Maggie Fray, Hellfire ile turneye çıkıyordu ve ben çıkmıyordum.
Boş stüdyoda kaslarımızı gevşetirken bu konuda acınası görünmemek için elimden geleni yapıyordum. Öğleden sonranın son ışıkları camdan içeri vuruyordu. Diğer dersler biteli çok olmuştu.
Sadece ikimizdik. Günün sonunda her zaman böyle olurdu. Bildiği her şeyi öğrenmek için geç saatlere kadar kalırdım. Buna izin verirdi, çünkü o Maggie'ydi.
“Hâlâ inanamıyorum,” dedim. “Şu an rock dünyasının en ateşli grubuyla turneye çıkıyorsun. Onlarla tanışacaksın. Ve sen sanki bu bir iş gezisiymiş gibi davranıyorsun.”
“Bu zaten bir iş gezisi.” Bacaklarını içe doğru bükerek yerde öne doğru uzandı. Yeşil gözleriyle bana yan yan baktı. “Uğraştığım o sürtük menajerin dediklerine göre, dansçılar ekibin otobüsünde kalıyormuş. Bize ihtiyaç duyulan anlarda sahneye çıkıp geri dönüyormuşuz. Yani sadece görüneceğiz, sesimiz çıkmayacak.”
“Yine de...” Alnımı dizime dayadım ve dudaklarımı büzmemeye çalıştım. “Blake Williams bas gitarda.”
Maggie gülümsedi. “Blake Williams.”
“Fena değil,” dedim. Bu kuyruklu bir yalandı ve ikimiz de bunu biliyorduk.
Küllü sarı, dağınık saçları, bebek mavisi gözleri ve çok sevdiğim çekici bir gülümsemesi vardı. Ama bu lisedeydi. Evanston Lisesi'ne veda edip rock yıldızı hayatına geçmeden önce yaşadığımız küçük bir eğlenceydi.
Ama ona kızgın değildim. Eğlenmiştik, inanılmaz derecede seksiydi ve bunu ara sıra özlüyordum. Gerçi o zamandan beri ondan hiç haber almamıştım. Annesi hâlâ yan komşumuzdu ve yaptığı her küçük şeyi bana anlatıyordu.
Görünüşe göre hayallerini yaşıyordu. Onun adına mutluydum. Babası vefat ettikten sonra, onun için işler çok daha kötüye gidebilirdi.
Maggie zihnimden geçen anıları görmüş olmalı ki ayağa kalkarken sırıttı. “Demek öyle. Sen Blake'ten hoşlanıyorsun. İlginç.” Sırıtarak su şişelerimizin yanına yürüdü. Bir yudum aldı. “Ben senin daha çok Atlas'tan hoşlanacağını düşünürdüm.” Göz kırptı.
Güldüm. “Atlas da çok seksi. Ama hâlâ lisedeki o pislik havasını taşıyor.”
Biraz su içtim, sonra çantamdan kazağımı çıkardım. Beyaz, dar crop üstümün ve siyah likralı şortumun üzerine geçirdim.
“Doğru. Blake, Atlas ve Felix. Evanston'ın şu anki en büyük gurur kaynakları.” Maggie sırıttı.
“Altın üçlü. O zamanlar yaptıkları her şey yanlarına kâr kalırdı. Sanırım hâlâ da öyle.” Hasretle iç çektim.
Atlas beni defalarca belaya sokmuştu. Benimle uğraşmış ve sonra Blake'in dikkatini dağıttığım için beni ondan uzak durmam konusunda uyarmıştı.
Sanki arkadaşının sürekli bana geri dönmesi benim seçimimmiş gibi.
Felix ise bambaşka bir hikayeydi. O kafayı yemişti. Hiçbir şey umurunda olmazdı. Sadece evde yaşadığı o boktan şeyleri içerek unutmak istiyordu.
Herkes onun zor bir hayatı olduğunu biliyordu. Ama yeni koruyucu ailesinden bahseden bir çocuğu hastanelik ettiğinden beri kimse bu konuyu açmaya cesaret edemiyordu.
“Yetim” lafı ona edilebilecek en büyük hakaretti ve onun yanında bunu söylemediğiniz sürece iyi biri gibi görünüyordu.
Ben ondan hep uzak durdum.
Ama bu üçlü benim hayatıma gireli tam dört yıl olmuştu. Var olduğumu bile hatırlamadıklarından emindim.
Atlas büyük ihtimalle beni bilerek unutmuştu. Felix ise kuvvetle muhtemel o anıları çoktan içerek hafızasından silmişti.
Ama Blake... Bazen beni hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyordum.
Hiçbir zaman ciddi bir ilişkimiz olmadı ya da birbirimize sözler vermedik ama ben unutamıyordum. İçimden bir ses onun da unutamadığını umuyordu. Ama bu, benim o ergen tarafımdı.
Şimdi yirmi iki yaşındaydım ve kurmam gereken bir hayat vardı. Sahnelerde dans edeceğim ve telefonumun hoparlöründen gelmeyen müziklerle hareket edeceğim bir hayat.
“Açıkçası onlar benim tarzım değil,” dedi Maggie. “Ama bir gün fırsatın olursa onlardan uzak dur. O menajerleri tam bir cadı ve bize onlardan uzak durmamızı söyledi. Kendi ekibiyle tanışmaya bile tenezzül etmeyen bir grup, senin onlara vereceğin hiçbir şeye değmez.”
Maggie'nin uyarısı haklıydı ama anlamsızdı.
Turnelerde dans etmek söz konusu olduğunda onun seviyesinde değildim. Ama bunu söylemedim. Bunun yerine sadece gülümsedim ve çantamı omzuma astım. “Biliyorum. İnternette onlar hakkında bir sürü hikaye var. Bu yüzden sadece o inanılmaz seksi vücutlarına karşı hafif bir ilgi duyuyorum.” Sırıttım.
Kızları onlardan uzak durmaları için uyaran ne kadar çok yazı çıkarsa çıksın, yine de onlar için sıraya giren başka kızlar vardı. Onların klasik bir erkek grubu havasında oldukları ve toksik oldukları söyleniyordu.
Güneş batmaya yüz tutarken Maggie çantasını omzuna astı ve kapıya doğru yürüdük. Cam kapıları açtı ve dışarı çıktık.
“Ben yokken iyi olacak mısın? Sana verdiğim ekstra derslerin üstesinden gelebilecek misin?”
Uzun siyah saçlarımın bir tutamını kulağımın arkasına sıkıştırarak başımı salladım. Eskiden saçlarımı toplardım ama Maggie bana onları açık bırakmayı öğretmişti.
Dikkatimi dağıtan sinir bozucu saç tutamlarına rağmen dansımı tamamlayabilirsem, sahnedeyken de gerçek dünyanın dikkat dağıtıcı şeylerini görmezden gelmeyi öğreneceğimi söylüyordu.
“Yapamayacak olsaydım evet demezdim,” dedim.
“Biliyorum. Ve sana güveniyorum, Charlotte. Bunu yeterince söylemiyorum ama hâlâ burada olmak için fazla yeteneklisin,” dedi. Gülümsemesi biraz solmuştu.
Omuz silktim. “Fakir olmak o kadar da kötü değil. Çoğu insandan daha fazlasına sahibim.”
Ve bu doğruydu. Annem, babam ve ben küçücük bir evde yaşıyorduk. Kendi dizüstü bilgisayarım ya da kendi arabam yoktu. Ama benim üzerime titreyen bir ailem vardı. Bana inanıyorlar, hayallerimi destekliyorlar ve onların peşinden gitmeme yardım ediyorlardı.
Ve biz mutluyduk.
Tüm bunlar paradan çok daha değerliydi. Çünkü bunlara sahip olmayan insanlar görmüştüm ve onlar çok daha şanssızdı.
Felix aklıma geldi ve dudağımı ısırdım.
“Öylesin. Şimdi git, hava kararmadan eve var,” dedi sokağı işaret ederek. Onu arabayla bırakma teklifini kabul etmeyeceğimi biliyordu. Formda kalmak için eve her zaman yürüyerek giderdim.
“Öyle yapacağım. Gecenin tadını çıkar, turneden döndüğünde görüşürüz.” Sırıttım.
“Gitmeden önce eve gidip çatıdaki panelleri bitirmem gerekiyor. Bu yüzden tadını çıkarır mıyım bilmiyorum ama sen kesinlikle çıkar. Dışarı çık, iyi bir çocuk bul. Kendini sanki yeni bir dans dersinden çıkmış gibi hissedene kadar her pozisyonda becert.” Göz kırptı.
Güldüm ve o da güneş gözlüklerini takarak uzaklaştı. Üzerinde sörf tahtası olan cipine doğru yürüdü. O kadın elinden her iş gelen biriydi.
Gülümsedim, kulaklığımı taktım ve eve giden o birkaç bloğu yürümeye başladım.
Sadece birkaç dakika geçmişti ki telefonum titredi.
Yanımdan geçen insanları görmezden gelerek telefonuma baktım. Hellfire'ın yeni albümü Hot as Hell'i açtım ve karışık çal tuşuna bastım.
Bir titreşim daha.
Mesajları kontrol ettim ve adım atarken öylece durakladım.
Az önce aklımdan geçen kişiden gelen bir sesli mesajdı.
Blake Williams.
Sertçe yutkundum ve oynat tuşuna bastım.
“Selam, Tatlı Kız. Turne başlamadan önce birkaç günlüğüne eve döndüm. Annem beni gördüğü için çok heyecanlı. Onu ne kadar sevdiğimi biliyorsun. Ama ben seni düşünüyordum ve görüşmeyeli ne kadar uzun zaman olduğunu fark ettim. Bu akşam bize gelmek ister misin? Annem lazanya yapıyor. Hâlâ en sevdiğim yemeğin o olduğunu sanıyor.”
Derin bir nefes verdim, vücudum aniden alev almıştı. Onunla görüşmek istiyor muydum? Lanet olsun, bundan çok daha fazlasını istiyordum.
Kulağımda onların müziği çalmaya başladı. Atlas'ın hafif boğuk ve bariton olan o sinir bozucu derecede mükemmel rock sesine diğerleri eşlik ediyordu. Bu durum içimdeki ateşi daha da harladı.
Ona cevap yazdım.
Charlotte
Yakında görüşürüz.
Basit bir mesajdı ama ne demek istediğimi anlayacağını biliyordum. Onunla her anlamda görüşmek istiyordum.
Dudaklarımı yaladım ve eve doğru daha hızlı yürüdüm.
Annemle babamı görmek istediğim için değil. Lazanya yemek istediğim için de değil.
Blake Williams ile birlikte olmanın nasıl bir his olduğunu hatırladığım için. Ve şimdi beni buna bu kadar aç bıraktığına göre, eve varmadan önceki o son birkaç blok bana bitmek bilmezmiş gibi geliyordu.
Bu yüzden koşmaya başladım.
