Kader Açmazı Kitap 2
Yazar
Cynthia Foley
Okur
226K
Bölüm
33
Kurt adam sürülerinin üstünlük için mücadele ettiği bir dünyada, lanetli bir alfa olan Alaric, sürü liderlerini hedef alan bir dizi acımasız suikastla karşı karşıya kalır. Uzun zamandır ölü sanılan düşmanı Phineas'ın saldırıların arkasında olabileceği ihtimaliyle boğuşurken, Alaric sürüsünün tehlikeli siyasetinde yolunu bulmalı ve sevdiklerini korumalıdır. Karmaşık bir geçmişe sahip cesur bir savaşçı olan Laika, sadakat, aşk ve hayatta kalmanın sürekli sınandığı bu tehlikeli yolculukta ona katılır.
Bölüm 1
Kitap 2: Lanetli
ALARIC
Bazen sonsuz bir hayat kaynağımızın olduğunu düşünüp yaşamanın değerini bilmememiz garipti. Normal başlayan her günü doğal karşılardık. Ancak günlerimizin sayılı olduğunu fark ettiğimizde, işte o zaman, her anın, her nefesin, her gün doğumunun ve gün batımının değerini anlamaya başlardık. Her geçen gün sona biraz daha yaklaşmak dengeleri değiştirirdi.
İşleri yoluna koymaya çalışırdık. Hatalarımızı düzeltmek, sevdiklerimize güzel anılar bırakmak adına çırpınırken olabileceğimiz en iyi insana dönüşebilmeyi umardık. Ne var ki yaptığımız bazı yanlışlar geri alınamazdı.
Kapı açıldığında ofisimdeydim. Conan içeri girdi, elleri arkasındaydı. Ona baktığımda her nedense içime bir korku düştü. Ne yanlış gidebilirdi ki? Hiçbir şey, öyle değil mi?
“Batı Eyaleti'nin alfa ve beta aileleri suikasta uğradı.”
Elimdeki kalem masanın üzerine düştü, donakaldım, güçlükle Conan'a baktım. Eğer bu onun için bir tür şakaysa hiç komik değildi.
“Conan, doğruyu söylesen iyi edersin.”
“Yalan söylemiyorum Alaric,” diye araya girdi. Ardından sağ elini uzatıp maun masamın üzerine kalın bir zarf bıraktı.
“Bu sabah geldi. İnceledim. Bunun arkasında her kim varsa bir emri yerine getiriyor olmalı ama nedenini anlayamıyorum.”
Zarfa uzanıp açtım. İçinde korkunç sahnelerin fotoğrafları vardı. Her yer kan revan içindeydi, başlar vücutlardan ayrılmıştı. Batı Sürüsü, kendi kanlarına bulanıp yok olmuştu.
“Neler oluyor?”
“Çocuklar bile öldürüldü.”
Fotoğraflara tekrar baktım. Yaylalarda böyle bir facia yaşanmamıştı. Conan'ın dediği gibi, bunu her kim yaptıysa bir emri yerine getiriyor olmalıydı. Şakası yoktu.
Conan karşıma geçip otururken, “Öfkesini kontrol edemeyen biri ciddi anlamda sinirlenmiş olmalı,” dedi. Haklı olabilirdi. Sadece bir düşman böyle bir şey yapabilirdi. Ama kimdi? Neden çocuklar bile soğukkanlılıkla öldürülmüş olabilirdi?
“Babamın haberi var mı?”
“Rahatsız edilmek istemiyor. Müsait bir zamanında babam ona söyleyecektir.”
“Sürü üyeleri ne dedi?” diye sordum.
“Geleceğin betası, Cole. Onu hatırlıyor musun?”
Başımı salladığımda devam etti: “Bunu Cole teslim etti ama aceleyle sürüsüne geri dönmek zorundaydı. Ailesinin hayatta kalan son üyesi o.”
“Devam et,” diye ısrar ettim.
“Öldürülenlerin sürüde güçlü pozisyonlara sahip kişilerle yanlış zamanda yanlış yerde olan talihsizler olduklarını söyledi. Cole ise olay anında orada olmadığı için hayatta kalmış.”
“Savunmalarının nasıl aşıldığına dair bir fikirleri olmalı.”
“Sorun da bu zaten. Yok. Koku yok, ayak izi yok. Bunu kim yaptıysa iz bırakmadan gelip gitmiş.”
“Cadılar olabilir mi?” diye sordum. Mantıklı gelen tek açıklama buydu.
“Belki ama cadılar genellikle arkalarında böyle bir dağınıklık bırakmazlar. Onlar daha temiz çalışırlar.”
Hakkı vardı. Cadılar öldürürken daha zekice hareket ederlerdi. Ben bunun canlı kanıtıydım. İçimde beni yavaş yavaş zehirleyen bir lanetle yaşıyordum. Zamanım tükeniyordu.
Yaklaşık sekiz aylık ömrüm kalmıştı. Henüz kimseye söylememiştim. Bu benim sorunumdu. Oğlumun isim koyma töreninin olduğu gece olanlar hakkında annemi veya başka birini endişelendirmek istemedim. Kurtulabilme umudu kalmayıncaya, iş içten geçinceye kadar kimseye söz etmeyecektim.
Anahtar Laika'ydı ama onu beni sevmeye zorlayamazdım. Ona söylemek, sevgisi için yalvarmak gibi olurdu. Ona korkunç şeyler yapmıştım, şimdi kalkıp beni kurtarması için onu zorlayamazdım.
Cadılardan bahsetmişken, Celeste'i bir yıldır arıyordum. Evi yanıp kül olduktan sonra bir anda ortadan kaybolmuştu.
“İyi misin?” Conan'ın sorusuyla düşüncelerimden sıyrıldım. Gözlerim ona takıldı. Beta olamayacaktı. Eğer ölürsem, sırada oğlum olacaktı. Conan'ın çocuğu oğlumun yanında hüküm sürebilirdi belki ama Conan henüz eşini bulamamıştı.
“Ben iyiyim,” deyip yalan söyledim. Doğrusu dehşete kapılmıştım. Hayatımın nasıl sona ereceği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Acı verici mi olacaktı? Sanırım birkaç ay içinde öğrenecektim.
“Ya Phineas ise?”
“O öldü,” diye hatırlattım.
“Cesedini hiç bulamadık,” dedi Conan.
Ne? ~Cesedini bulamamışlar mıydı? Babamla birlikte bana her şeyin yolunda olduğuna dair güvence verdiklerini hatırlıyordum.
“Bana demiştin ki…”
“Yalan söyledik. Tarif ettiğin oda kan gölüne dönmüştü, boştu.”
“Neden sen…”
“Baban, hayatta olduğuna dair herhangi bir kanıt olsaydı onun peşinden gideceğini biliyordu. Seni korumak için yalan söyledi. Benden de yalan söyleyip bunu unutmamı istedi,” dedi Conan. Konuşurken bakışlarımdan kaçıyordu.
“Sen benim betamsın. Birlikte çalışmamız gerekiyor!”
“O benim alfam. Onun sözü kanundur,” diye açıkladı.
Phineas hayatta mıydı? Pek olası görünmese de imkânsız değildi.
“Bu Phineas değil,” dedim kesin bir ifadeyle.
“O kadar emin olma. Cadılarla çalışıyordu. Bilirsin, onlar en ölümcül yaraları bile iyileştirebilirler. Ortadan kaybolalı bir yıldan fazla oldu. Artık yeterince güçlenmiş olmalı.”
Belki Conan haklıydı ama her nedense buna inanmayı reddediyordum. Önümüzde duran çok daha büyük bir olaydı. Phineas Batı Sürüsü'nü öldürmezdi. Onlarla ne sorunu olabilirdi ki?
Conan gittikten sonra ofisimde yalnız kaldım. Düşüncelere dalmıştım. Fotoğraflardan birini elime alıp inceledim. Bunu kimin neden yapmış olabileceğini anlayamıyordum. İçimde büyük resmi kaçırdığıma dair bir his vardı. Ama bu ne olabilirdi ki?
Phineas ölmüştü. Yaşasaydı bile Batı Sürüsü'ne saldırmazdı. Düşmanı ben olduğuma göre bunu yapması için bir gerekçesi yoktu. Diğer sürülere gelince, onlar haydutlarla benim gibi uğraşmamışlardı. Laika'yı kurtarmamam konusunda beni uyarmıştı. Aksi hâlde geri dönmekle tehdit etmişti. Öyleyse neden başka bir sürüye saldırmış olabilirdi?
Tüm bunlara sebep olabileceğimi düşünmek bile acı vericiydi. Sırf bir düşman edindiğim için onca insanın öldüğünü düşünmek... Eğer olanların arkasında Phineas varsa, bunun tek bir açıklaması olabilirdi: Alfa aileleriyle nihai alfa olma yolunda kendisine engel olabilecek herkesi öldürüyordu. Eğer durum buysa, o zaman bu sadece bir başlangıçtı.
