Kanadı Kırık Kuşlar 3: Sonsuza Dek Kırık
Yazar
Evelyn Miller
Okur
17,3K
Bölüm
47
“Mason… çağrı cihazı çekmecende neden bir yüzük kutusu var?” 😳
Pili eline alıyormuşçasına uzanıyor. Geri çektiğinde ise elinde tuttuğu şey koca bir sonsuzluk.
Aşk hayatını altüst etmeden önce, Lily sadece hayata ayak uydurmaya çalışıyordu: Söndürülmesi gereken İK krizleri, üniformasıyla uyuyakalan bir nişanlı ve kendisini evin üçüncü oda arkadaşı sanan bir çağrı cihazı. Lily, bir yandan makyaj yapıp bir yandan da onunla şakalaşacağı normal bir gece planlamıştı; çünkü flörtleşmek onun için bir nevi kardiyo sayılır, Mason da giyinmesini izlemek için resmen yalvarırdı (kaba, seksi ve her zamanki hali).
Sonra çağrı cihazı çığlık atar. Lily cihazı kapıp açar, Brittany’den gelen mesajı okur: “Cevabım evet.” Ve tabii ki beyni kısa devre yapar; çünkü neye evet hanımefendi? Cihazı yerine koymalıydı. Ama kesinlikle koymaz.
Bulmamanız gereken bir şeyi bulduğunuzda hissettiğiniz o küçük, şeytani heyecanı bilirsiniz değil mi? Evet, aynen öyle. Lily’nin parmakları küçük siyah kutunun etrafında dolanırken, Mason’ın sesi arkasında keskinleşir.
Mason tek dizinin üzerine çöker.
Son vuruş: Gelmiş geçmiş en tatlı “eyvah” anına hazır mısınız?
Bölüm 1: Şey… Elmas Şeklinde
LILY
Mason Cooper hayatımın aşkı, ama şu an beni deliye döndürdü!
Aptal çağrı cihazı bu sabah saat beşte beni uyandırdı! Ama bu geceyi bana telafi edeceğine söz verdi—çağrı cihazı yok, sadece ikimiz, istediğim yerde akşam yemeğine çıkacağız.
Bir de eve geldiğinde öttüğünü duyarsam, onu kesinlikle göle atacağımı söyleyerek tehdit etmiş olabilirim.
O gittikten sonra tekrar uyumaya çalıştım ama uyuyamadım. Koşuya çıkmaktan daha iyi bir zaman geçirme yolu ne olabilir ki, dedim kendi kendime.
Ki bu da pazar günü saat beşte uyandırılmak kadar kötü bir şey. Altı yıl önce üniversitenin son sınıfından beri düzgün bir egzersiz yapmadığımı düşünüyorum.
Ciğerlerim cayır cayır yanıyor. Duruyorum, yoldan bir adım kenara çıkıp öne eğiliyorum, temiz hava almaya çalışıyorum.
“Dikkat et!” diye telaşlı bir kadın sesi bağırıyor, hemen doğrulup etrafıma bakıyorum. Tırmanma parkurunun tepesine çıkmış küçük bir çocuğa bağıran bir kadın görüyorum. Minik oğlan kahkahalar atıp annesine el sallıyor, annesi de yukarı uzanıp onu yakalamaya çalışıyor.
Tahta platformun üzerinde emekleyip tekrar gülmeye başlamasını izliyorum. Annesi başını sallayıp gülüyor, sonunda onu kucağına alıp minicik tombul yanaklarından öpüyor.
Onları izlerken gülümsemeden edemiyorum ve birden çaresiz bir çocuk sahibi olma ihtiyacı içimi kaplıyor. Başımı sallayıp bu düşünceyi aklımdan çıkarmaya çalışıyorum.
Mason çocuğa hazır değil. Yani, on yıldır birlikteyiz ve hâlâ benimle evlenmeye bile hazır değil!
MASON
Bu kadar çok farklı pırlanta yüzük çeşidi olduğuna inanamıyorum. Bir sürü şekil ve boyut var. Taşın yerleştirilme şekli. Halkanın rengi.
Bunun hızlı ve kolay bir alışveriş olacağını sanıyordum. İçeri girip yüzüklere bakacak ve Lily'nin ne tür bir yüzük isteyeceğini hemen anlayacaktım. Lily'nin ne tür bir yüzük istediğini hiç bilmiyorum. Yüzükler hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Korkuyorum.
“Yardıma ihtiyacınız var mı, beyefendi?” cam dolabın arkasındaki kadın bana üçüncü kez soruyor. En az kırk dakikadır burada dikilip karar vermeye çalışıyorum.
“Çok fazla yardıma ihtiyacım var,” diye homurdanıyorum.
“Peki, normalde ne renk giyer?” diye soruyor kadın, kaşlarımı çatıyorum.
“Çok mavi giyer,” diye cevap veriyorum, bunun yüzük seçmeye nasıl yardımcı olacağını merak ederek.
Kadının gözleri kocaman açılıyor, bir kahkaha atıyor, sonra hemen kendini topluyor. “Pardon, takı olarak ne renk takar diye sordum aslında.”
Kaşlarım daha da çatılıyor, hatırlamaya çalışıyorum. “Sanırım gümüş,” diye cevap veriyorum, Lily'nin küçük gümüş burun halkasını düşünerek. Onun dışında pek takı takmaz zaten.
“Tamam, biraz daralttık. Beyaz altın bölümümüz burası.” Kadın beni yanımdaki dolaba yönlendiriyor.
Yüzüklere göz gezdiriyorum, hâlâ bunalmış hissediyorum.
“Peki, nasıl bir kesim düşünüyorsunuz?” diye soruyor.
“Kesim mi?”
“Pırlantanın ne şekilde olmasını istersiniz?”
“Şey… pırlanta şeklinde,” diyorum, ağzımdan çıkar çıkmaz kulağa ne kadar aptalca geldiğini bilerek. “Lütfen söylediğimi unutun. Bir arama yapmam lazım.” İstemesem de takviye çağırmam gerekecek. Kenara çekilip arıyorum.
“Alo?” diye cevap veriyor Brittany.
“Selam, benim, Mason,” diyorum.
“Burası 1950'ler değil. Arayan numarayı görüyorum,” diyor, gözlerimi devirmeme neden oluyor.
“Yardıma ihtiyacım var,” diyorum, istediğimden daha çaresiz bir ses tonuyla.
Brittany birkaç an hiçbir şey söylemiyor. Telefonu kapamadığından emin olmak için kulağımdan uzaklaştırıyorum. “Britt?” diye soruyorum, neler olduğunu merak ederek. O hiç sessiz kalmaz.
“Ne oldu? Neredesin? Lily'yi mi arayım? Liam'ı mı?” diyor, o kadar hızlı ki neredeyse hiçbirini anlayamıyorum.
“Hayır! Lily'yi arama. Beşinci Cadde'deki kuyumcudayım,” diyorum, elimi saçlarımın arasında gezdirip hafifçe çekiştiriyorum. Yıllardır bu kadar stresli olmamıştım.
“Oraya benim düşündüğüm şeyi almaya mı gittin lan?” diye neredeyse bağırarak soruyor. Yüzüne yayıldığını bildiğim gülümsemeyi neredeyse duyabiliyorum.
“Evet. Kırk beş dakikadır buradayım ve stresten gebermek üzereyim.”
“On dakikaya oradayım,” diyor Brittany. “Sakın ama sakın bensiz bir karar verme.” Telefonu kapatmadan önce sevinç çığlığını duyuyorum.
Sözünü tutarak Brittany tam on dakikada burada. Nerede olursak olalım, her zaman on dakika uzakta gibi.
“Hiçbir şey söyleme,” diyorum ellerimi kaldırarak. “Suratındaki o pis sırıtış yeterli.”
“Artık zamanı gelmişti bile demeye de mi hakkım yok?” diye soruyor.
“Liam'ı arayıp ondan yardım isteyebilirim,” diye uyarıyorum, benim kadar habersiz olacağını bilsem de.
“Uslu duracağım.” Tezgâha yaklaşırken gülümsüyor. “Seni ve Liam'ı baş başa bıraksam, Lily'nin parmağına sarı altından çirkin mi çirkin bir yüzük takardınız.”
Brittany yüzükleri incelerken, “Pekâlâ, beyaz altın üzerine yuvarlak, parlak kesim pırlanta istiyoruz, muhtemelen pavé bir halka,” diyor.
“Bir ne?” diye soruyorum. Yemin ederim bir kelimesini bile anlamadım.
“Bütçen var mı?” diye soruyor, sorumu görmezden gelerek.
“Pek sayılmaz,” diye omuz silkerek cevap veriyorum. “Lily'ye doğru yüzüğü almak için ne gerekiyorsa artık.”
“Aman Mason. Gerçekten ağlayacağım,” diyor, yaşlarla dolu gözlerle bana bakarak.
“Neden?” Yüzümü buruşturuyorum. Brittany böyle ağlamaz. Bu gün giderek daha tuhaf ve sinir bozucu bir hâl alıyor.
“Çünkü Lily'nin en iyisini hak ettiğini biliyorsun ve gerçekten onu veriyorsun,” diyor, gözlerini silerek.
“Hem burada olmak çok çılgınca. Lisedeyken Liam'la senin ömür boyu yalnız kalacağını düşünüyorduk, şimdi ise üniversiteden yeni çıkmışız ve sen nişanlanmak üzeresin lan!”
“Yardımcı olabilir miyim?” diye soruyor aynı satış elemanı, aniden önümüzde belirerek. Britt'i gördüğüne sevinmiş görünüyor, muhtemelen artık benimle tek başına uğraşmak zorunda kalmayacağı için memnun.
“Şu yüzüğe, şu yüzüğe ve şu yüzüğe bakabilir miyiz lütfen?” diye soruyor Britt, cama farklı yerlerden vurarak parmak izlerini bırakıyor.
“Tabii,” diyor kadın gülümseyerek, yüzükleri çıkarıp siyah kadife kaplı şık bir sergileme tahtasına koyuyor. “İkiniz ne zamandır birliktsiniz?” diye soruyor satış elemanı, Brittany bir yüzüğü incelerken.
Britt burnundan bir ses çıkarıp kadının isim etiketine bakıyor. “Sally, bu adam bir milyon yılda bile bana yetmez.”
“Acıttı,” diyorum, başka bir yüzüğü alıp pırıl pırıl parlayan pırlantasına bakarak. Sade. Düz bir halka ve tek bir pırlanta. Lily için fazla sade. O daha iyisini hak ediyor. Yüzüğü bırakıp diğerini alıyorum.
Pırlantası daha büyük ve bir şekilde diğerinden daha çok parlıyor. Yüzüğün kenarlarında aşağı doğru pırlantalar var, daha da fazla ışıltı katıyor. Bunu sonsuza kadar Lily'nin parmağında görebiliyorum.
“Bunu beğendim,” diyorum Britt'e, yüzükleri değiştirirken.
“Aman Tanrım,” diye fısıldıyor. “Lily buna bayılacak.”
Gözlerimi kısarak ona bakıyorum. O hiç böyle olmaz. İltifatları her zaman alaycıdır ve ardından laf sokmalar gelir. Şimdi de konuşmuyor. Bu korkutucu. Brittany'nin bu kadar uzun süre sessiz kalmasının mümkün olduğunu düşünmezdim.
“Yine mi ağlıyorsun?” diye soruyorum.
“Çok mutluyum sadece.” Burnunu çekiyor. “Sanki sen ve Lily birbiriniz için yaratılmışsınız. O seni sakinleştiriyor; sen de ona hak ettiği her şeyi veriyorsun. Çok, nasıl desem. Büyüleyici! Yemin ederim insanlar sizinki gibi bir aşk hikâyesi için neler vermez.”
Brittany'ye gülümsüyorum. Haklı. Lily ve ben birbirimiz için yaratılmışız. Her açıdan birbirimize mükemmel uyuyoruz, yin ve yang gibi.
“Ama…” diye uzatıyor. “Sakın yüzüğü alıp altı ay ya da daha uzun süre teklif etmeyen şerefsizlerden olma, çünkü ben o kadar bekleyemem. Acele edip yap şunu. Planın var mı?”
“Kesinlikle planım var,” diye yarı yalan söylüyorum.
Planım, altı ay içinde bir plan yapmak.
