Kurdun Keşfedilmemiş Gücü
Yazar
Sarah Tribus
Okur
486K
Bölüm
36
On yedi yaşındaki Skara, Alpha'nın oğlunun hüküm sürdüğü bir kurt okulunda her gün maruz kaldığı alaylara ve morluklara katlanarak zayıf bir Omega etiketinin arkasına saklanmaktadır. Ancak Skara, onların sandığı kişi değildir. Sessizliğinin, morluklarının ve yere eğik bakışlarının altında; kadim, tehlikeli ve büyüleyici bir şekilde ona ait olan bir güç uğuldamaktadır. Hayatta kalmak için görünmez olmaya zorlanan Skara, asıl kimliğinin gerçeğini gizlemelidir: Kanında sihir taşıyan nadir bir melezdir ve kaderi gömülü kalmayı reddetmektedir. Öfkeler alevlenip sırlar çatlaklar vermeye başladığında, yanlış bir çift yeşil gözden gelen tek bir bakış, bunca zamandır büyük bir çabayla saklamaya çalıştığı her şeyi ateşe verebilir.
Bölüm 1
SKARA
“Bunu kendin istedin,” diye gürledi Bunny bana yumruk atarken.
Bundan nefret ediyordum ama başka çarem yoktu. Babama söz verdiğim gibi kendime hakim olmalıydım.
Zaten yerdeydim ve burnum kanıyordu. Sürüsünün üyeleri ve alfaları ise bana gülüyordu. Onlar için sadece bir eğlenceden ibarettim.
Hepsi birer pislik ve canavardı. Konumlarını ve alfalarının iznini beni sürekli ezmek için kullanıyorlardı. Karşılık vermeyi o kadar çok istiyordum ki canım acıyordu.
“Bunny, şimdilik bu kadar yeter sanırım,” dedi Alfa Keno bana durmadan yumruk atan o kaltağa. Yüzündeki neşe midemi bulandırıyordu.
Onun sesi midemde hafif bir karıncalanma yarattı. Bu, daha önce hiç anlamadığım bir histi. Beni, düşünmek istemediğim şeylerden şüphelendiren bir histi.
Bunny dışarıdan bir melek gibi görünüyordu. Sarı saçları ve kusursuz yüz hatları vardı. Ama içi tam bir kâbustu.
Sonunda beni bırakmadan önce kaburgalarıma bir tekme daha attı. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp gitti.
Spor salonunun arkasındaki okul bahçesinde bir süre çimlerin üzerinde yattım. Kurdum Rixa içimde öfkeden kuduruyordu. O da kendini tutmak zorundaydı ve bu ikimizi de mahvediyordu.
Aman Tanrım, bunu hak edecek ne yapmıştım?
Bunny daha önce bana çelme takıp yüzüstü düşmeme neden olmuştu. O kadar kibirliydi ki benden özür dilememi emretmişti ama ben dilememiştim. Bu yüzden o ve sürüsü beni spor salonunun arkasına sürüklemişti. Sonra da beni kıyasıya dövmüştü.
Burnumdaki kanı sildim ve yavaşça doğruldum. Zaten son dersim bitmişti, bu yüzden artık eve gidebilirdim.
Bisikletime yürüdüm ve kasabanın dışına doğru yola koyuldum. Güvenlik nedeniyle teyzem ve amcamla büyümüştüm. Babamı ise yılda sadece bir kez, doğum günümde görüyordum.
Amcam Reggie bir kurt, teyzem Liliane ise bir cadıydı. Tıpkı beni doğururken ölen annemin de bir cadı olduğu gibi. İkisi de beni kendi çocukları gibi büyütmüş ve ihtiyacım olan her şeyi bana vermişlerdi.
Eve girdiğimde mutfaktan gelen sesleri duyunca şaşırdım. Henüz kimsenin evde olmaması gerekiyordu.
Bir an sonra teyzem kafasını uzattı ama gülümsemesi çabucak korkuya dönüştü. “Ne oldu benim küçük tatlım? Bana yine Alfa Keno ve çetesinin işi olduğunu söyleme.”
“Biliyor muydun?” diye sordum. Şaşkınlıktan gözlerim kocaman açılmıştı. Şimdiye kadar tüm yaralarımı ondan ve Reggie Amcamdan tamamen saklayabilmiştim.
Yanıma gelip yüzümü dikkatlice inceledi. “Saklamaya çalışsan da ve yaraların çok çabuk iyileşse de, seni çok iyi tanıyorum. Son zamanlarda fark ettim. Hatta bir keresinde seni okula kadar takip ettim.”
Bir bez aldı ve yüzümdeki kanı sildi. “Tatlım, bence babana haber versek iyi olur. O böyle bir şeye göz yummaz. Dikkat çekmemen gerektiğini söylüyor. Ama bu, seni sürekli ezmelerine izin vermen gerektiği anlamına gelmiyor. Buraya taşınmanın iyi bir fikir olmadığını biliyordum ama bu kadarı da çok fazla.”
“Hayır, babama hiçbir şey söylemeyeceğiz!” diye bağırdım. İçimi büyük bir panik kaplamıştı.
Onu hayal kırıklığına uğratmak istemiyordum. Bu durumla kendi başıma başa çıkamadığım için benim zayıf olduğumu düşünürdü.
Liliane bu çıkışıma şaşırarak bana baktı. Sonra ifadesi gururlu ama üzgün bir hal aldı. “Tatlım, babanı işin içine katmak istemediğini biliyorum ama bir şeyler yapmalıyız. Bu böyle devam edemez.”
Ah, teyzem gerçekten dünyanın en iyisiydi.
Bir an için sadece ona baktım. Liliane'nin omuzlarına dökülen siyah saçları ve kahverengi gözleri vardı. Model gibi görünmesini sağlayan atletik bir vücudu vardı. O, hem içi hem de dışı güzel bir kadındı.
“Mezuniyetime ve on sekizinci doğum günüme sadece birkaç hafta kaldı,” dedim. Sesimi titretmemeye çalışıyordum. “Ondan sonra nihayet buradan gideceğim. Babamın ve sürümüzün yanına dönebileceğim. İdare edebilirim.”
Bana gururla gülümsedi ve sarılmak için kendine çekti. Bunny'nin vurup tekme attığı yerler acıdığı için hafifçe irkildim.
Tam o sırada Reggie Amcam içeri girdi. Hâlâ işte olması gerekiyordu. “Neler oluyor? Bir şey mi oldu?” diye sordu. Gözleri hemen yüzüme takılmıştı.
Teyzem sarılmayı bıraktı ve bana döndü. “Hazırlan, yemek birazdan hazır olur.”
Banyomda duş aldım ve tüm yaralarımın şimdiden iyileştiğini görünce çok şaşırdım. Evet, çabuk iyileşiyordum ama bu yeni bir rekordu.
“Yakında reşit olacaksın. O güne yaklaştıkça daha da güçleneceksin,” dedi dişi kurdum Rixa. “Yakında iyileşmen sadece göz açıp kapayıncaya kadar sürecek.”
Sessiz kalarak cevap verdim. Bu benim için pek de yeni bir bilgi değildi.
Yavaşça duştan çıktım ve kendime bir havlu sardım. Aynada omuzlarımdan aşağı dökülen uzun, kahverengi ve hafif dalgalı saçlarımı hayranlıkla izledim.
Yavaşça saçlarımın kuruduğunu hayal ettim ve gerçekten de kurudular. Geçen her günle birlikte cadı güçlerim daha da güçleniyordu. Bu, tamamen kendime sakladığım bir sırdı.
Parmaklarımı şıklatarak tamamen giyinmiş hâle geldim.
Üzerimde dar, koyu mavi bir kot pantolon ve belime oturan bir üst vardı. Bu kıyafetler ince ve sıkı fiziğimi ortaya çıkarıyordu. Aynadaki halimi görünce kahverengi-gümüş rengi gözlerim neşeyle parladı. İçimdeki kurdum Rixa da içeriden ıslık çaldı.
Okulda böyle şeyler giyemeyeceğimi biliyordum. Ama boş zamanlarımda vücudumu ön plana çıkaran güzel kıyafetlerin tadını çıkarıyordum. Okuldaki herkes beni zayıf bir omega sanıyordu. Yani beni sürüdeki en düşük rütbeli kişi olarak görüyorlardı. Bu benim için sorun değildi.
Ancak ben bir omega değildim. Gerçek kökenimi ve gerçek gücümü gizlemek için teyzem bana çok güçlü bir büyü yapmıştı. Gerçek gücüm sadece on sekizinci doğum günümde ortaya çıkacaktı. O zaman teyzemin büyüsünü de kaldırabilecektim.
Fakat babam bu büyüyü kaldırmak için buluşacağımız zamana kadar beklememi istemişti. İşin komik tarafı, doğum günüm tam olarak okulun son gününe denk geliyordu. Yani yaklaşık iki ay sonraya.
Reggie Amcamla kurt eğitimimi çoktan başarıyla tamamlamıştım. Son zamanlarda onu her seferinde yeniyordum ve artık bana öğretebileceği hiçbir şey kalmamıştı. Sadece teyzemle olan cadı eğitimim hâlâ devam ediyordu. Bunun tek nedeni de sihrimi bilerek geri planda tutmamdı.
“Skara, yemek hazır!” diye seslendi teyzem. Hemen mutfağa koştum. Yemek yemeyi çok seviyordum ve teyzem de dünyanın en iyi aşçısıydı.
Mutfağa varıp masaya oturduğumda, Reggie Amcam bana tanıdık bir ifadeyle baktı. “Nasılsın? Liliane bana her şeyi anlattı. Belki de müdürü bir ziyaret etmeliyim,” dedi.
Gülümsedim ve cevap verdim, “Ben iyiyim. Her şey yolunda. Eğer müdahale edersen, işler sadece daha da kötüye gider. Zaten sadece birkaç hafta kaldı. İdare edebilirim.”
Amcam bir zamanlar şimdiki Alfa Rento'nun betasıydı. En azından ben iki yaşındayken teyzemle beni yanlarına alana kadar öyleydi. Teyzem bir kavgada ağır yaralandığı için kendi çocukları olmuyordu. Bu yüzden beni büyütmek istemeleri çok da mantıksız bir fikir değildi. Alfa, onun sürüden ayrılma isteğini isteksizce kabul etmişti.
“Pekâlâ, ama bir şey olursa bana gel. Senin için hallederim!” dedi sonunda. Tabii ki bunu yapmayacaktım. Onu tehlikeye atmak istemiyordum.
Bu bölgenin sahibi olan sürünün alfası ona hâlâ kızgındı. Reggie Amcam sadece burada kalabilmemiz için sürüdeki en aşağılık işleri yapmak zorundaydı. Bu durum kendimi sürekli suçlu hissetmeme neden oluyordu.
Artık bu sürüden nefret ediyordum. Hepsi ukala ve kibirliydi. Herkesten daha iyi olduklarını düşünüyorlardı. Biri hariç, Timo.
Timo'nun kısa siyah saçları, kahverengi gözleri ve bir beta için çok kaslı bir vücudu vardı. O, alfanın oğlunun gelecekteki seçilmiş betasıydı. Emir verilmediği sürece benimle asla dalga geçmemiş ya da bana vurmamıştı. Ben eziyet çekerken, diğerleri bakmadığında bana hep acıyan ve özür dileyen bakışlar atardı.
Diğerlerinin bana yaptıklarını onaylamadığını hissedebiliyordum ama bana hiç yardım etmemişti. Neyse ki hafta sonuydu ve birkaç gün onları görmek zorunda değildim.
Ayrıca, harika bir yaz havası vardı. Bu yüzden derede yüzmek için sabırsızlanıyordum. O dere bizim arazimizdeydi. Bu yüzden en azından orada biraz huzurum ve sessizliğim vardı. Dövülmekten ya da tekmelenmekten korkmak zorunda değildim.
Kasabaya yalnız gitmek ise düşünülemezdi. Çünkü Alfa Keno ve takipçileri hep oradaydı. Beni orada görürlerse veya başka bir üye beni fark ederse, ortaya çıkıp bana eziyet etmeleri çok sürmezdi.
Yemekten sonra beyaz kurdum Rixa'ya dönüştüm ve gözden uzak arazimizde özgürce dolaştım. Bir süre sonra dehşet içinde sınırı geçtiğimi fark ettim. Rixa koşmanın tadını o kadar çok çıkarıyordu ki, sınırları hiç hesaba katmamıştı.
Arkamı döndüğüm an, çok büyük kahverengi bir kurt aniden önümde belirdi. Beni baştan aşağı dikkatle inceledi. Siktir.
Bu kurdun kime ait olduğunu hemen anladım. Büyüklüğüne bakılırsa, sadece bir alfa olabilirdi. Alfa Rento olsaydı, beni tamamen görmezden gelir ve yoluna devam ederdi. Bu yüzden bunun sadece Keno olabileceğini biliyordum.
Şaşırtıcı bir şekilde bana saldırmadı. Bunun yerine dönüştü ve “Güzel,” dedi.
Ne?! Hayır, bu olamaz! Fakat Rixa, o gün daha önce şüphelendiğim şeyi doğruladı.
