Aşkı Yeniden Bulmak
Yazar
E. Adamson
Okur
857K
Bölüm
30
Beklenmeyen Çağrı
JOSIAH
Yumruk. Yumruk.
Yumruk. Geçir. Kanca. Yumruk.
Josiah'ın gözleri, ofisinin köşesinde asılı olan yüz kiloluk kum torbasını yumruklarken alnından damlayan terden sızladı.
Belki de eskisi kadar güçlü değildi. Belki de formu profesyonel olduğu günlerdeki kadar iyi değildi.
Ama istikrarlı bir öfke seli her zaman içinden akıyordu ve bunu her haşin, güçlü yumruğuna yönlendiriyordu.
Bu egzersiz umutsuzca ihtiyaç duyduğu günlük rahatlamaydı.
Yanlış zamanda karşısına çıkan zavallı, alçakgönüllü adamları daha fazla serbest bırakamazdı. Bu doğru değildi.
Yalnızca kesinlikle gerekli olduğunda güç kullanarak tayfasına bir örnek oluşturması gerekiyordu.
Yumruk. Kanca. Yumruk.
TELEFON SESİ.
Josiah'ın zorlu meditasyonu cep telefonunun çalmasıyla kesildi.
Tişörtünün ucuyla kaşlarını sildi ve ekrana baktı. Bilinmeyen numaradan gelen bir aramaydı. Cevap verdi.
"Hayrola?" Josiah hiçbir zaman hoşbeş etmekten hoşlanan biri olmadı.
"Josiah Anderson mı?"
"Evet..."
"Merhaba. Ben Brackettville'deki Lawson & Son Hukuk Bürosundan Bay Lawson."
Bracketville?
Josiah göğsünün sıkıştığını hissetti.
"Peki, ıı...” diye devam etti Bay Lawson. "Bunu söylediğim için üzgünüm ama... Bay ve Bayan Tucker öldü."
Josiah telefonu masasına çarptı. Yüzü acıya dayanıklıydı ama telefon ekranında yeni oluşan çatlaklar acısına ihanet etti.
"Merhaba? Bay Anderson? İyi misiniz?" diye sordu avukat Bay Lawson.
Josiah'ın telefonu kulağına doğru getirirken eli titredi. "Benden ne istiyorsun?" diye sordu hızla.
"Şey Josiah, en kısa zamanda ofisime gelmen çok önemli. Onların vasiyetlerini seninle birlikte gözden geçirmem gerekiyor."
"Neden?" Josiah yıllardır Tucker'ları görmemişti. Tam olarak üç yıl. Ona bir şey bırakmalarına imkan yoktu.
"Ayrıntıları telefonda tartışamam ama Tucker'lar seni her zaman çok sevmişlerdi. Şeyden sonra bile..."
Bay Lawson lafını yarıda kesti. Josiah boğazında oluşan düğümü yuttu.
"Lütfen yarın öğlen ofisime gel. Adrese ihtiyacın var mı?"
"Nerede olduğunu biliyorum."
Josiah birden telefonu kapattı.
İlkel bir homurtu çıkardı ve tüm hızıyla kum torbasına koştu.
Sonra geri adım attı ve kederi ve öfkesi yumruklarından akıp giderken antrenmanına devam etti.
Josiah, Bracketville'e bir daha dönmeyeceğine yemin etmişti. Misty'nin başına gelenden sonra olmazdı.
Tatlı Misty Tucker.
Karısı. Hayatının aşkı. En iyi döneminde vurularak öldürülmüştü.
Misty'nin ölmesine gerek yoktu. O kurşun onun içindi. Kurşun ona isabet etmek zorunda değildi. Ama yine de etti.
Etti çünkü onu seviyordu. Onu dünyadaki herhangi bir erkeğin muhtemelen hak ettiğinden daha çok seviyordu.
Hem de hak ettiğinden fazlası.
Ve bu yüzden, bu aşk yüzünden, o yaşıyordu ama Misty yaşamıyordu.
O ölmüştü ve o da yaşamıştı. Ve şimdi yalnızdı.
"Vay canına," dedi kapıdan bir ses. "Şu anda canlandırdığın adam olmaktan nefret ederdim."
Josiah döndüğünde Promise'ın onu kapı aralığından izlediğini gördü.
Promise, Josiah'ın en yakın arkadaşıydı. Onun "başka bir anneden kız kardeşiydi."
Josiah'ta bir sorun olduğunda her zaman anlardı, bu yüzden rol yapmanın bir faydası yoktu.
Masanın sandalyesine çökmeden "Misty'nin ailesi öldü," dedi belirsizce.
"Ciddi misin! Ahh. Sen nasıl... İyi misin?" Odaya girip karşısına oturdu.
"Bracketville'den bir avukat aradı. Görünüşe göre onların vasiyetinde benim ismim geçiyormuş."
Promise'in gözleri şaşkınlıkla açıldı. "Ah. Ne yapacaksın?"
Josiah parmaklarını saçlarının arasından geçirerek sadece başını salladı.
"Gidersen perişan olursun," dedi Promise.
"Evet."
"Ama gitmezsen, daha da perişan olursun. Misty onların yanına gitmeni isterdi."
Josiah ona ters ters baktı. "Yapma şöyle."
"Hey. Bana kum torban gibi bakma. Haklı olduğumu biliyorsun."
Josiah için ne kötüydü ama Promise haklıydı. Ama yine de bunu duymak onu kızdırdı.
Promise masaya uzandı ve Josiah'ın koluna elini uzattı. "Ben ve Rico burada işleri yürüteceğiz."
Bracketville arabayla beş saat uzaklıktaydı. Oraya gitmek motosiklet kulübünü bir iki günlüğüne geride bırakmak anlamına gelirdi.
Josiah, Fury Riders'ın başkanıydı ve kulüp onun için her şey demekti. Misty'yi kaybettikten sonra üyeler onun taşıyıcı ailesi olmuştu.
Rico, kulübün ikinci başkanıydı ancak Josiah onsuz kulübün operasyonlarını idare etmeye hazır olup olmadığından emin değildi.
Promise tedirginliğini hissetmiş olmalı. "Joey," diye fısıldadı Promise. "Her şey yoluna girecek. Promise sözü. Bu vâr olan en iyi söz."
Ona göz kırptı ve Josiah rahatladı. Onu her zaman daha iyi hissettirebilirdi.
Josiah başını salladı, ne yapacağına karar verdi.
O gece Bracketville'e gidecekti.
***
Josiah sabah sekizde Bracketville'deki tozlu bir motel odasında uyandı.
Hazırlandı ve leke dolu banyo aynasında görünüşümü kontrol etti.
İki kulağında da piercing. Boks günlerinden birkaç yara izi. Gümüş bir kafatası yüzüğü. Her iki kolu da tam dövmeli.
Ve ceket ya da uzun kollu gömlekle kapanmayacak bir dövme. Sağ elinde MK'sinin onuruna koyu harflerle F.R. yazılı.
Josiah bir avukatla önemli bir toplantıya girecek birine benzemiyordu. Ama umursamadı.
Bırak baksınlar.
Misty ile bu kasabayı ziyaret ettiğinde yargılayan bakışlardan hakkına düşeni fazlasıyla almıştı.
Özellikle Misty'nin kardeşi Andrew'den.
Andrew, Josiah'ı hiç sevmezdi. Misty öldüğünde bu nefret derin, yakıcı bir acıya dönüşmüştü.
Andrew Tucker küçük cılız kafasını ortaya çıkarır mıydı? Hâlâ Bracketville'de mi yaşıyordu?
Josiah uzun ve zor bir nefes verdi.
Öğrenmenin tek bir yolu...
Ama Andrew bugün bir şeye kalkışırsa öfkesini kontrol edebileceğinden emin değildi.
Bu, motosikletini çalıştırıp Bracketville'den Lawson & Son'un ofisine doğru yolculuğuna başladığında kafasında dolaşan düşünceydi.
***
***
BROOKE
Brooke Mitchell sandalyesine yaslandı ve uzun, derinden sıkkın bir nefes verdi.
Çiçek vazosunda suyun buharlaştığını görebilecek kadar sıkılmıştı.
Lawson & Son'da üçüncü günüydü ve geçen her saniyenin bir öncekinden biraz daha uzun olduğuna yemin edebilirdi.
Bay Lawson'dan hoşlanmadığı için değildi. Çok yorgun da olsa iyi bir adamdı.
Ve başkasının yerini doldurmaktan aldığı ekstra ücretten hoşlanmadığı için de değildi; buna sahip olmaktan fazlasıyla mutluydu.
Sadece işler durgundu ve durgun sıkıcı demekti.
Son üç gündür kimse gelmemişti ve dosyalanacak çok fazla evrak işi vardı.
İşler o kadar durgundu ki Brooke çevrimiçi üniversite ödevini yapmak için zaman bulmuştu.
Ya da daha doğrusu, çevrimiçi ödevini yapmaya başlamak için zaman bulmuş ve ondan da sıkılmıştı.
Brooke saate hevesle baktı, ki bir şekilde on beş dakika öncekiyle aynı pozisyonda görünüyordu. Ne yapacaktı ki?
Gözlerini kapatıp boynuna masaj yaptı. Parmaklarının gergin kaslarına batma hissinin tadını çıkardı.
Dokunuşunun baskısıyla rahatlayabilmesi için yanında masaj yapacak başka birinin olmasını diledi.
Aklına bir düşünce girdi. Kovulmasına neden olacak yaramaz, muzır bir düşünceydi ama şu anda ihtiyacı olan şeyin bu olduğundan emindi.
Orada kimsenin olup olmadığını kontrol etmek için omzunun üzerinden baktı ve sonra öne eğildi ve Google'a gizlice "erotik masaj hikayeleri" yazdı.
Bir anda tarayıcısı aralarından seçim yapabileceği sayısız seksi sonuç ile dolup taştı.
Bu tek başına Brooke'un gülümsemesine ve pantolonunun oturma yerinin ısınmasına yetti.
İç çekti ve sandalyesine yaslandı, "Mutlu Sonlar" adlı bir hikayeye tıkladı.
Zırrr
Brooke telefonuna baktı ve az önce Ron'dan, kendisine "eski sevgilim" demekte ısrar eden bir adamın canavarlığını gösteren bir dizi mesaj aldığını gördü.
Telefonu açıp aşağıdaki mesajları gördüğünde bu acı vericiydi ama onu şaşırtmadı.
Ron
Neredesin bebeğim?
Ron
Neden mesajlarıma yanıt vermedin?
Ron
Cevaplasan iyi edersin.
Ron
Sen benim kızımsın! Bana cevap vermelisin!
Brooke
Beni rahat bırak!
Brooke
Ben senin kızın değilim.
Ron
Eğer benim kızım değilsen bana kirli şeyler mi yapıyordun?
Ron
Ha bebeğim???
Ron
Ağzını özledim.
Brooke
Dur, Ron.
Ron
Sana ihtiyacım var.
Brooke yanaklarının kızardığını hissetti ama bunun öfkeden mi yoksa utançtan mı olduğunu söyleyemedi.
Bu yalnızca mutlak bir kibir değildi.
Bu yalnızca onun "onun" olduğunu düşünmesi ve bu nedenle sorularına cevap vermesi ve her zaman nerede olduğunu ona bildirmek zorunda olduğu sadece hak sahibi, kadın düşmanı bir inanç değildi.
Ona BEBEĞİM demesiydi.
O berbat gecede ona verdiği isim.
Ucuz bira kokusunu geri getiren isim, sağır edici kahkahaların sesi.
Onu sadece Brackettville'den ayrılmayı düşünmekten kesinlikle buna mecbur bırakan isim.
***
JOSIAH
Josiah ofise doğru ilerlerken saati kontrol etti. Erkenciydi ama insanları, özellikle de avukatları bekletmeyi tercih etti.
Rüyalarında çok ziyaret ettiği bir yere hızlıca bir göz atmaya karar verdi.
Misty'nin en sevdiği yaşlı meşe ağacına.
Tanıştıkları gece yanından geçtiklerinde kaskının vizörünü kaldırmış ve köküne tükürmüştü.
‘’Ağacı suluyorum,’’ demesi Josiah'ı o kadar çok güldürmüştü ki; bir durağa doğru yanaşmış, motosikletinin üzerinde dönmüş ve onu ilk kez öpmüştü.
Şimdi, köşeyi dönüp o noktaya gördüğünde keskin bir hançer kalbini deldi.
Hayır. Hayır, hayır, hayır.
Çimler bir park yeri için asfaltlanmıştı. Ağaç gitmişti.
Yıldönümlerinde ağaca kazıdıkları JA+MT harflerinin üzerinde parmaklarını gezdirmek istemişti. Şimdi asla yapamazdı.
Ama kimin umurunda? diye kendini düşünürken buldu. Zaten daha iyi hissetmesini sağlamayacaktı.
Olay yerinden Lawson & Son'a doğru uzaklaştı, rotasında kalarak ve ona Misty'yi hatırlatacak başka işaretlerden kaçmaya çalıştı.
Ama zordu. Aşk hikayeleri Bracketville'in her yerine işlenmişti.
Ana yola döndüğünde Josiah yukarı baktı ve köşede duran beş sert görünümlü genç adamın içki içtiğini gördü.
Geçerken hepsi ona parmak gösterdi.
Bracketville... her zamanki gibi büyüleyici.
Josiah durmaya, o sinir bozucu parmakları kırmaya, onlara görgü kuralları hakkında bir ders vermeye yeltendi.
Ama zamanı ve anlamı yoktu. Ne de olsa kimseye zarar vermiyorlardı.
Bunun yerine Harley'nin kollarını sıktı ve bakışlarını yola odaklayıp motoru çalıştırdı.
Lawson & Son. Buralarda bir yerdeydi.
Misty her zaman iki Lawson'ın arka arkaya duran, kolları çapraz olan dandik posteri ile dalga geçerdi.
Tucker'ların ona bıraktığı her şeyi alabilmesi ve Fury Riders'a geri dönebilmesi için onu bulması gerekiyordu.
Ailene geri dön.
Bir kasabanın bu paslı kabuğuna nüfuz eden üzüntüden ve pişmanlıktan uzaklaş.
BROOKE
Brooke hâlâ gözlerini kırpmadan Ron'dan gelen mesajlara bakıyordu.
Adını görmek bile onu felç etti. Cevap vermek istemediği kesindi. Ama eğer cevap vermezse onu takip edecekti.
Brooke yüksek bir sesle düşüncelerinden sıyrıldı.
BUMM! BUMM!
Bir motosikletin kükremesi Lawson & Son park yerini parçaladı.
Kaşlarını çatarak sesin kaynağını aradı ve küçük bir iç çekti.
Orada, ofisin hemen dışında, dev, siyah, krom kaplama bir motosikletin üzerine oturmuş daha önce hiç görmediği bir adam vardı.
Ve o ne muhteşem bir erkeklik örneğiydi!
Kaskı yoktu; sadece havacı gözlüğü giyiyordu. Uzun, koyu renk saçları arkadan atkuyruğu şeklinde toplanmıştı. Teni pürüzsüz ve bronzdu.
Brooke kalp atış hızının yükseldiğini hissetti ve öne doğru eğildi, Ron'un tüm can sıkıntısı ve korkusunun izleri bir anda yok oldu.
Buraya geliyor!
Yabancı Lawson & Son'a yaklaşırken Brooke boyunu çok daha iyi gördü.
Çok uzundu, 1.80'in üzerindeydi ve her yeri iyi anlamda kaslarla kaplıydı. Ona bir keresinde televizyonda gördüğü profesyonel bir güreşçiyi hatırlattı.
Ah, adı neydi?
Ama hatırlayacak zamanı yoktu çünkü kapı açıldı ve o içeri girdi.
***
JOSIAH
Josiah; kibirli, sevimsiz bir avukat tarafından karşılanmayı umarak ofise girdi. Ama masanın arkasındaki kızı görünce olduğu yerde kaldı.
Açıkça söylemek gerekirse, muhteşemdi.
Ela gözleri, uzun, sarı saçları ve şeftali teni vardı.
Josiah ayrıca kayda değer göğüslerini gösteren yeşil bluzunu fark etti.
Bracketville'de karşılaşabileceği tüm olası senaryoları ve insanları gözden geçirdi.
İlgi çekici, sarışın bir güzellikle yüz yüze gelmek, bırakın zirvede olmayı, listede bile yoktu.
O gerçekten bir nakavttı.
Daha "Merhaba" bile diyemeden, Josiah kendini onun dudaklarına bakarken buldu; onu yumuşak bir şekilde öpmenin, parlak tenini okşamanın nasıl bir şey olduğunu hayal etti.
Bu kız gördüğü en güzel dişilik örneği olmalı.
En zarif değil. O unvan yine de Misty'ye aitti.
Misty.
Bu düşünce aklına girerken kalbinde bir şüphe tohumunun filizlendiğini gördü.
Üç yıldır kimseyle birlikte olmamıştı. Misty'nin ölümünden beri kimseyle.
Şu anda hissettiği gerçek bir çekim miydi? Yoksa yalnızlık mı?
Yüzünü kibar bir gülümsemeye dönüştürdü, anlaşılmaz bir selam verdi ve sonra gözlerini kızdan uzaklaştırıp bilgisayar monitörüne çekti.
***
BROOKE
Yabancı tam burada, önündeydi. Ve gülümsüyordu!
Kalp atışlarının hızlandığını hissetti. Yanaklarının kızardığını hissetti. Düşüncelerinin kendisinden kaçtığını hissetti.
Topla kendini, dedi kendi kendine. Profesyonel ol ve bir şey söyle!
Ama bunu yaparken bile, gözlerini devasa göğüs kaslarından uzaklaştırmak için mücadele etti. Sonra aniden bir şey fark etti.
Yabancı ona bakmıyordu. Onun ekranına bakıyordu, tarayıcı penceresinde açık olan seksi hikayeye göz atıyordu.
Bu yüzden sırıtıyordu. Brooke kalbinin attığını hissetti.
Lanet olsun!
