Milenyum Kurtları: Alfa'nın Sesi
Yazar
Sapir Englard
Okur
6,3M
Bölüm
30
Milenyum Kurtları'ndan tanıdığınız Aiden Norwood'u artık daha yakından tanıma şansınız var. Kaderlerindeki roantizmi Aiden'in gözünden tekrar yaşayın. Alfa'nın size anlatacağı çok fazla şey var...
Alfanın İsteği
Yaklaştığını hissedebiliyordum...
Midemin derinliklerinde beliren o kusursuz arzu, zihnimin her köşesindeki amansız pençeler, hayvani içgüdülerimi vahşice salmam için beni teşvik eden o ezici ihtiyaç...
Kahretsin.
Pus başlamak üzereydi. Ve buna fazlasıyla hazırdım.
Her yıl Çiftleşme Dönemi hızla gelir ve sürüyü cinsel bir felakete sürüklerdi. Her şey en temel içgüdülerimizi doyurmak, tabiri caizse içimizdeki canavarı serbest bırakmakla ilgiliydi.
Tırnaklarım pençelere dönüşmeye başlarken duyularımın bedenimi ele geçirmesine izin vererek meşe masamı kazıdım.
Pus özgürlük, kurtuluş, serbest bırakma zamanıydı.
Kurdun oynamasına izin verme zamanı.
Nefes alışverişlerim kısık hırıltılara dönüşmeye başlamıştı; tüm ilkel düşüncelerim harekete geçiyordu.
Tam olarak ne istediğimi biliyordum ve lanet olsun, bunun hemen şimdi olmasını istiyordum.
Alfa gücünü göstermek istiyor.
Pus için partnerimi hemen işaretlemem gerekiyordu, onun sadece ve sadece benim olduğunu bilmesini sağlamam gerekiyordu.
Başka hiçbir kurt yanına yaklaşmaya cesaret edemezdi. Onları paramparça ederdim.
Tam o sırada ofisimin kapısı açıldı ve Beta Josh içeriye daldı.
“Aiden, sen de hissediyor musun?” diye sordu nefes nefese. “Pus burada.”
Masamdan kalkarak başımı salladım. “Her zaman en uygunsuz zamanlarda gelir.”
Josh sırıttı. “Bütün toplantılarını iptal etmemi ister misin? İçimden bir ses bugün Alfanın son derece meşgul olacağını söylüyor.”
“Jocelyn nerede?” diye sordum sorusunu görmezden gelerek. “Onu bulmalıyım. Hemen.”
“Alfa bu dönem sadece bir kadına mı bağlı kalacak yoksa?” diye sorarken Josh’ın sırıtışı daha da genişledi. “O kadın gerçekten çok seksi, bu yüzden seni suçlayamam.”
“Josh. Sana zarar vermek istemiyorum,” dedim, sabrım her geçen saniye daha da azalıyordu. “Başka zavallı bir ruh Jocelyn’i işaretlemeye çalışmadan önce onu bulmalıyım. Bugün kimseyi hastanelik etmek istemiyorum ama sanırım edeceğim.”
Josh, “Muhtemelen Jocelyn de hastanededir,” diye yanıtladı. “Onun sürü şifacımız olduğunu düşünürsek.”
Sandalyemin arkasından takım elbisemin ceketini alıp üzerime geçirdim.
“Günün geri kalanında izinlisin,” derken sırtına vurup kapıya doğru ilerledim. “Şu anda kimsenin işini yapma şansı yok.”
Pusun çağrısını görmezden gelmek imkânsızdı.
O yüzden ben de bu çağrıya cevap verecektim.
***
Hastane koridorlarında nasıl ilerlediğimi görseniz, bir ölüm kalım meselesi var sanırdınız.
Ve bir bakıma da öyle sayılırdı...
Pus bir enfeksiyon gibiydi ve hızla yayılıyordu.
Bu hastane odalarından kaçının şu anda cinsel arzularına yenik düşen, tüm çekingenliklerini yitirmiş kadın ve erkeklerle dolu olduğunu merak ediyordum.
Malzeme odasının kapısı açılıp beyaz önlüklü, koyu renk saçlı, nefes kesici bir kadın koridora çıkınca aniden durdum.
Jocelyn.
Benim orada durduğumu görünce âdeta bir kuğu gibi zarif boynunu çevirmişti. Tatlı kırmızı dudakları şaşkınlıkla aralandı.
“Aiden,” dedi, neredeyse fısıltıyla. “Sürü için birkaç malzeme alıyordum…”
Daha cümlesini bile bitiremeden onu geri itip arkamızdan kapıyı tekmeleyerek kapattım.
Konuşmamıza gerek yoktu; ikimiz de Pus vurduktan sonra olacakları durduramayacağımızı biliyorduk.
Dilim ağzına girerken Jocelyn'in parmakları saçlarımda geziniyordu.
Öpücüklerim doyumsuz bir adamın öpücükleriydi. Jocelyn'e olan arzum nefes alma arzumdan bile daha güçlüydü.
Pusum dikkatimi o kadar dağıtmıştı ki, yumuşak bir inilti çıkarana kadar Jocelyn'in muhteşem boynunu sıktığımı fark etmemiştim bile.
“Aiden...”
Elim sanki ona hazırlanıyormuş gibi boynuyla omzu arasındaki hassas yeri okşuyordu.
“Beni işaretlemek ister misin?” diye sordu.
Kalbim göğsümde çılgınca atıyordu ama bir nedenden dolayı hâlâ onu ısıramıyordum.
Neden tereddüt ediyordum?
“Evet,” diye cevap verdikten sonra boynunu daha sıkı kavradım. “Eğer istediğin buysa, dönem boyunca benim olacaksın.”
“Gerçekten istediğin bu mu diye soruyordum,” dedi, ürkek gözleri belirsizlikle doluydu.
Alfanın ne istediğini ciddi ciddi sorguluyor muydu?
“Elbette,” diye hırladım. “Ve bunu sana kanıtlayacağım.”
Jocelyn'i kalçalarından tutup kısa eteğini yukarıya çektim.
Bacaklarını belime dolarken onu tekrar ecza dolabına doğru ittim.
Açlıkla öpüşürken dillerimiz iç içe geçmişti ve bedenlerimiz birbirine sürtünüyordu. Bize engel olan tek şey giysilerimizdi.
Jocelyn saniyeler içinde ceketimi çıkarıp gömleğimin düğmelerini açtı, benim parmaklarımsa hâlâ onun giysileriyle uğraşıyordu.
Nedense oyun dışı kalmıştım. Belki de sadece Pus duyularımı solluyordu ama bunun beni yavaşlatmasına izin veremezdim.
Jocelyn'in bluzunu yırttığımda tırnaklarını sırtıma geçirerek keskin bir şekilde soludu.
Elim eteğine çok daha kolay ulaşmıştı. Bacaklarını yere indirince hızlı bir şekilde iç çamaşırını çıkarıp attım.
Vajinasıyla aynı seviyeye gelmek için eğilerek eteğini yukarıya çektim ve vajinasının dudaklarını yalamadan önce kendi dudaklarımı yaladım.
Jocelyn, “Bu her gün görebileceğiniz bir şey değil,” diye alay etti. “Dizlerinin üzerinde bir alfa.”
Sırıttım. “Gerçek bir alfa, kadınını nasıl memnun edeceğini çok iyi bilir. Eğer öyle yapmıyorsa, o zaman kesinlikle bir alfa değildir.”
Dilimi klitorisini uyarmak için kullanırken sıkı vajinasına iki parmağımı soktum.
Jocelyn nefes nefese kalırken saçlarımı çekiştiriyordu. “Aman Tanrım, Aiden!”
Parmaklarımı yavaşça içeriye ve dışarıya hareket ettirirken zevkten inlemelerinin tempomu yönlendirmesine izin veriyordum.
Mükemmel vajinasını alıştırmaya devam ederken çok tatlı bir tadı vardı.
Hassas yeriyle oynadıkça iniltileri daha da yükseldi. Her geçen saniye daha da ıslanıyordu.
Bu senin için yeterli bir kanıt mı? Kendi kendime düşündüm. Ne istediğimi biliyordum.
Ama neden bir şeyleri kanıtlamaya çalışıyordum ki? Neden bir şeylerin tam olarak doğru olmadığını hissediyordum?
Pusum neredeyse geldiği kadar hızlı kararıyordu.
Jocelyn aniden beni ayağa kaldırıp keyifli bir şekilde bana gülümsedi. “Tamam, şimdi sıra bende Alfa.”
Dizlerinin üzerine çökerek pantolonumun fermuarını açtı ve elini boxerımın içine kaydırdı.
Normalde Jocelyn dizlerinin üzerinde bu şekilde durması beni kaya gibi sertleştirirdi. Ama bir sorun vardı. Pusum kaybolmuştu ve...
“Aiden, neler oluyor?” diye sordu Jocelyn. Elini boxerımdan çıkarıp tekrar ayağa kalktı.
“Jocelyn, beni tanıyorsun. Asla böyle olmazdı,” dedim sinirle. “Sadece bir dakikaya ihtiyacım var.”
Cidden, neler oluyordu?
Jocelyn iç çamaşırını alıp topuklu ayakkabılarının üzerinden geçirirken iç çekti ve yırtık bluzunu örtmek için ceketinin düğmelerini ilikledi.
“Bunun olabileceğini hissettim.” Sesindeki hayal kırıklığını gizlememişti. “Hazır değilsin.”
“Sen neden bahsediyorsun?” dedim aniden savunmaya geçerek. “Tekrar yapalım. Sana ne kadar hazır olduğumu göstereceğim.”
“Aiden, beni dinler misin?” Jocelyn’in sert ses tonu beni şaşırtmıştı. “Sorun sen değilsin! Benim.”
Gözlerini kaçırdı, yanaklarından aşağıya gözyaşları süzülüyordu.
“Bu nasıl senin hatan oluyor?” diye sorarken elimi nazikçe omzuna koydum. Ama kaşlarını çatarak geri çekildi.
Jocelyn, “Çünkü ben senin eşin değilim,” diye cevap verdi. “Ben sadece senin dönemlik partnerinim.”
“Sen bundan daha fazlasısın,” dedim, onu ikna etmeye çalışarak.
Yoksa ikna etmeye çalıştığım kişi kendim miydi?
“Aiden, ben bir Şifacıyım,” dedi Jocelyn, sonunda bana tekrar bakarak. “Duygularını, bana karşı olan hislerini, dokunuşundaki değişiklikleri hissedebiliyorum. Ne bana ne de partnerlerine hiç açılmadın. Ne zaman sana yaklaşmaya çalışsam, geri çekiliyorsun.”
“Jocelyn, ben…”
“Beni işaretlemek isteyip istemediğini sorduğumda yalan söyledin. Bunun gerçek olmasını istesem de hissedebiliyordum.”
Ona yanıldığını, Pus yüzünden böyle saçmaladığını söylemek istiyordum ama...
Haklı olduğunu biliyordum. Pusun getirdiği o manyetik bağlantı artık yoktu. Ve haftalardır aramızdaki bağlantının koptuğunu hissedebiliyordum.
“Ben... Ne diyeceğimi bilemiyorum. Neler olduğunu anlamıyorum.”
Jocelyn elimi tutarak, “Ben biliyorum, Aiden,” dedi. “Her şey çok açık.”
“O zaman lütfen bana bunu açıkla çünkü bundan nefret ediyorum,” dedim, elini yavaşça sıkarak.
“Sen bir alfasın, bunun olması an meselesiydi,” dedi Jocelyn zorla gülümseyerek. “Gerçek partnerini bulman gerekiyor. Ona baktığında dünyayı durduran kadını. İkimiz de bu kadının ben olmadığını biliyoruz.”
“Ama kesinlikle bu işi yapmanın bir yolunu bulabiliriz,” dedim, daha önce hiç bu denli kontrolü kaybettiğimi hissetmemiştim. “Seni kaybetmek istemiyorum.”
Jocelyn, “Bu artık senin için yeterli değil,” dedi başını sallayarak. “Belki eskiden öyleydi ama şimdi kaderinde olanı istiyorsun. Ve sorun değil. Bunu hak ediyorsun, Aiden.”
“Jocelyn, bu kulağa neden bir ayrılık gibi geliyor?”
“Çünkü öyle,” dedi kararlı bir şekilde. “Eşini bulmalısın. Ve seni bu yolculuktan daha fazla alıkoymayacağım.”
Jocelyn beni yanağımdan öptükten sonra tek kelime etmeden kapıyı açıp dışarıya çıktı ve beni malzeme odasında yalnız bıraktı.
İçimde daha önce hiç hissetmediğim bir boşluk hissettim, belki de bunca zamandır bunu görmezden geliyordum. Ama sanki yarım kalmış gibiydim.
Jocelyn'in demek istediği bu muydu? Sadece bir kişinin doldurabileceği bir boşluğu doldurmaya çalışıyordum...
Pus vurduğunda bir alfa olarak tam olarak ne istediğimi bildiğimi sanıyordum. Başka bir partner için başka bir dönem…
Ama bu sefer farklıydı.
Pus sadece deliler gibi birini becermekle ilgili değildi -her ne kadar böyle bir üne sahip olsa da- aynı zamanda sonsuza kadar yanında olacak doğru kişiyi bulmakla ilgiliydi.
Ve şimdi, Jocelyn sayesinde gerçekten ne istediğimi biliyordum...
Eşimi.
