The Revered Prequel: Cennette İblis Yoktur
Yazar
Isabell R
Okur
152K
Bölüm
41
Ellie şu an tasasız bir iblis avcısı gibi görünebilir, ancak her zaman böyle değildi. Bir zamanlar hırslı birinci timin disiplinli bir üyesiyken, her şeyi değiştiren bir yola savruldu. Bu, Ellie'nin hikayesi; onu yeniden şekillendiren düşüşü, kovaladığı gölgeler ve ona beklediğinden çok daha pahalıya mal olan seçimler.
Yol boyunca, asla var olmaması gereken yasak bir aşkın içine çekilir: arzu ve tehlikeyle birbirine bağlanan bir melek ve bir iblis. Görev ve ayartma karşı karşıya gelirken, Ellie ne kadar derine düştüğüyle ve karanlıkta doğan bir aşkın ışıkta hayatta kalıp kalamayacağıyla yüzleşmek zorundadır.
Bölüm 1: Kötü Ruh
Günüm çoğu gün gibi başladı. Uyandığımda üvey abim okula çoktan gitmişti; hiçbir zaman veda etmezdi.
Kalktım, duş aldım ve dışarı çıktım. Sabah serin ve nemliydi, bana yazın neredeyse bittiğini hatırlatıyordu.
İşe giderken kedisini gezdiren yaşlı bir kadının yanından geçtim. İlk bakışta sıradan görünüyordu ama yanından geçerken havada bir şeyler değişti. Bunu hissedebiliyordum; büyünün hafif bir titreşimiydi.
O bir cadıydı. Muhtemelen zararsızdı.
Bu tarz şeyleri her zaman sezebilmiştim. Bu bir içgüdü veya eğitim değildi, sadece... benim doğamdı.
Ben insan değildim. Ben bir Umbra vernandi, yani bir iblis avcısıydım. Çoğu insan bize sadece Umbra derdi.
Tarihimize göre biz de iblislerin soyundan geliyorduk ve cehennemden kaçan tüm iblisleri avlamakla görevliydik.
Bunun ne kadar doğru olduğunu bilemezdim. Biz kendimizi iblis olarak görmüyorduk. Diğer pek çok doğaüstü türden daha insandık, sadece daha fazla güç, hız ve doğaüstü enerjileri hissetme yeteneğiyle donatılmıştık.
Karargahımıza ulaştığımda, soyunma odasında antrenman kıyafetlerimi giydim.
Uzun kahverengi saçlarımı topuz yapmadan önce beyaz bir spor sütyeni, ona uygun bir antrenman taytı ve dar, pembe bir tişört giydim.
Arkadaşlarım henüz gelmemişti; ben her zaman erken gelirdim. Arkadaşlarım derken, aslında sadece iki kişiyi kastediyordum: Emil ve Caroline. Takımımdaki diğer herkes beni çekilmez buluyordu.
Çok hırslıydım ve tüm yeteneklerimi geliştirmek için gerekenden daha fazla saat harcamıştım. Ayrıca her şeyi kuralına göre yapardım. Hedefim, tıpkı büyükannem gibi Umbra konseyine girmekti.
Birinci takımın salonuna girdiğimde patronum ve takım liderim Victor, “Her zamanki gibi erkencisin,” dedi.
Victor çok popüler bir adamdı. Herkes tarafından sevilirdi. Büyük ihtimalle bir sonraki dux Umbra o olacaktı; konseyin başına ve liderimize böyle hitap ederdik.
Karizmatik olduğu kadar yakışıklıydı da. Güçlü bir yapısı, sarı dalgalı saçları ve koyu mavi gözleri vardı.
“Görevimizi çok ciddiye alıyorum,” diye cevap verdim. En güçlü ve en acımasız takımdaydım; neredeyse her gün görevlerimiz olurdu.
“Evet, biliyorum. Sen bizim en iyilerimizden birisin. Bugün ilerleyen saatlerde senin için heyecan verici bir şeyim var,” diye söz verdi ve bana göz kırptı.
Kendime bir kum torbası bulmadan önce ısınırken kıkırdayarak, “Sabırsızlanıyorum,” dedim. Gerçekten de sabırsızlanıyordum; böyle sözler beklemeyi sıkıcı hale getiriyordu. Özellikle de son zamanlarda günlerimi biraz... monoton bulmaya başladığımdan beri.
***
Caroline önümüzdeki liseye bakarak, “İşte burası,” dedi. Hava çoktan kararmaya başlamıştı; sokak lambaları Arnavut kaldırımlı sokaklara ürkütücü gölgeler düşürüyordu.
Gözleri binayı tarayan Emil, “Emin misin?” dedi. “Burası terk edilmiş gibi durmuyor.”
“Victor buranın terk edilmiş olduğuna dair hiçbir şey söylemedi,” diyerek güldüm. Emil harika bir dövüşçüydü ama pek zeki sayılmazdı.
Caroline ona baktı; çilleri sokak lambasının hafif ışığında parlıyordu. O çillerinden hep nefret etmişti ama ben onlara bayılıyordum. “Pekala, burada Luci olabileceğini unutmayın,” diye uyardı.
Binada sadece iki iblis vardı. Ancak birkaç öğrenciyi öldürmüşlerdi ve öğrencilerin ruhları yozlaşmış, buraya musallat olmaya mahkum edilmişti.
Bu kesinlikle Luci'leri de buraya çekecekti. Daha önce hiçbiriyle karşılaşmamıştım; sadece onlardan nefret etmemiz gerektiğini biliyordum. Onlar bizim yeminli düşmanlarımız falandı. Tarih dersini pek dinlememiştim.
Ancak tıpkı bizim iblislerin soyundan gelmemiz gibi, Luci'lerin de ölümlüler arasında yaşayan küçük melekler olduğu söylenirdi. Amaçları kaybolmuş ve yozlaşmış ruhları kurtarmak ve arındırmaktı.
“Öyleyse gidelim!” dedim ve kılıcımı çektim. Çok yetenekli bir eskrimciydim ama bu yeteneğim yıllar süren pratiklerimin bir sonucuydu.
Gruplara ayrıldık; Emil ve Caroline birlikte gitti, ben ise yalnız gittim.
Karargahta ilişkilerini saklamayı nasıl başardıkları benim için tam bir muammaydı.
İblislerle yüzleşirken bir zayıflık yaratabileceği için, takım arkadaşlarımızla çıkmamıza aslında izin verilmiyordu.
İkinci kata ulaştığımda bir iblisin enerjisini hissedebiliyordum. İzini sürdüm ve bu iz beni bir sınıfa yönlendirdi.
Sınıfta, muhtemelen bir depoya açılan ve iblis enerjisinin kaynağı olan aralık bırakılmış bir kapı vardı. Yaklaşırken dövüş duruşumu bozmadığımdan emin oldum.
İşi bir an önce bitirmek isteyerek, “İçeride olduğunu biliyorum, iblis. Saklanmanın bir anlamı yok,” diye tısladım.
Kapı yavaşça açılırken gıcırdadı. Karanlığın içinden uzun, kemikli parmaklara sahip iki beyaz el belirdi ve kapının kenarını kavradı.
Dışarıya siyah saçlardan oluşan bir perde döküldü, ardından bugüne kadar gördüğüm en korkunç yüz ortaya çıktı. İblisin göz çukurlarında gözleri yoktu ve burnu kesilmiş gibi görünüyordu.
Tüm bedeniyle dışarı fırlamadan önce korkunç bir çığlık attı. Belden aşağısı bir örümceğe aitti; bu iblisler için oldukça yaygın bir formdu.
Yaratıkla adeta dans ettim, öldürücü bir darbe için mükemmel açıyı bulmadan önce birkaç bacağını kestim.
Masanın üzerinden onun üstüne atladım ve gümüş kılıcımla kafasını tek hamlede kopardım. Kafasının yuvarlanışını izlerken nefes nefese kalmıştım. Ağzı hala hareket ediyordu. Cehenneme geri sürgün edilmesi için kafasının da yakılması gerekiyordu.
Sonra kapı aniden tekrar gıcırdadı ve şaşkınlıkla oraya baktım. Beyaz, mavimsi bir çocuk belirdi. Gözlerinin etrafı siyahtı ve bana haince sırıtıyordu.
Siktir, dışarı çıkarmam gereken yozlaşmış ruhlardan biriydi. Ruhlarla nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
Aniden bir ışık huzmesi parladı ve ruhun etrafına sarıldı. Hayatımda gördüğüm en muhteşem adama bakmak için arkamı döndüğümde, içimi çok hoş bir his kapladı.
Uzun boylu ve ince yapılıydı; düzgün bir topuz yapılmış ipeksi sarı saçları ve altın rengi gözleri vardı. Yüz hatları yumuşak ama belirgindi. O gözlere çok uzun süre bakarsam içlerinde kaybolacakmışım gibi hissettim.
Pahalı görünen bir takım elbise giymişti. Gözleri benimkilerle kilitlendi ve yanımdan geçip ruha doğru yürürken gülümsedi.
Cebinden bir kitap çıkarırken gözlerimi ondan alamadım. Anlamadığım bir dilde kitaptan bir şeyler okudu ama sesi melodik ve rahatlatıcıydı.
Yumuşak kelimeleri tenime nüfuz ederken ürperdim.
Ruh değişti ve şeffaf da olsa neredeyse tekrar insan gibi görünmeye başladı. “Korkma. Ölüm seni evine götürüyor,” diye mırıldandı Luci. Sesini bütün gün dinleyebilirdim. O kadar güzeldi.
Kısa süre sonra ruh ortadan kayboldu. Bu yabancı tarafından tamamen büyülenmiş bir halde öylece bakakaldım.
“Çok yeteneklisin, küçük iblis. Onunla savaşmanı izledim,” dedi ve öldürdüğüm iblisi işaret etti.
Nefes nefese kalarak, “Aracknima'yı mı kastediyorsun?” diye sordum.
“Evet, kesinlikle. Ben Sebastian,” dedi güzel gözleriyle ruhumu delip geçercesine bana bakarak. O bir Luci olmalıydı. Ondan nefret etmem gerekiyordu. Neden etmiyordum?
“Ellie,” diye karşılık verdim. “Bakıp duruyorsun. Yüzümde bir şey mi var?”
Partnerim Glen, karşımdaki adam hakkında aklımdan bir türlü atamadığım düşüncelerden muhtemelen hiç hoşlanmazdı. Beni şöyle bir süzdü ve güldü; sesinin o saf tınısı içimde bir şeyleri alevlendirmişti. Onun bana daha yakın olmasını istedim.
Sanki sessiz duamı duymuş gibi yavaşça bana doğru yürürken, “Bir iblisin bu kadar büyüleyici ve güzel olabileceğini hiç bilmezdim,” dedi. Rüya mı görüyordum?
O kadar inanılmaz yakışıklıydı ki, daha önce onun gibi biriyle hiç karşılaşmamıştım. Onunla ilgili her şey beni kendine çekiyordu. Zorlukla yutkundum ve bir adım geri çekildim.
Yanıma geldiğinde kalbim hızla çarpıyordu. Ayakta durabilmek için bir sıranın kenarına sıkıca tutunarak daha da geriledim.
Gözlerim dudaklarına takılıp kaldı ve yanaklarıma yayılan sıcaklığı fark edince hızla bakışlarımı kaçırdım. Gergin bir şekilde dudağımı ısırdım. Bu da neydi?
“Ben iblis değilim, Umbra'yım,” diye mırıldandım. Kafamı kaldırmaya cesaret edemeyerek ayakkabılarına baktım.
“Öyle mi,” dedi ve parmak uçlarını çenemin altına yerleştirerek ona bakmamı sağladı. Gözleri benimkilerle buluşurken, “Ne kadar güzel gözler. Sanırım mavinin bu kadar muhteşem bir tonunu daha önce hiç görmedim,” diye mırıldandı.
O an, kollarında eriyip gitmek gibi ani bir dürtüyle titriyordum. Tamamen büyülenmiştim. Gerçekten bir Luci olabilir miydi?
Kendimi toparlamaya çalışarak ve eline vurup uzaklaştırarak, “Cidden beni etkilemeye mi çalışıyorsun?” diye sordum. Bana ne oluyordu? Benim bir erkek arkadaşım vardı.
Güldü. “Evet, seni çok büyüleyici buluyorum,” diye itiraf etti sakince.
“Sen bir Luci'sin, değil mi?” diye sordum. Artık ona kendi isteğimle bakıyordum ama tanrım, çok yakışıklıydı.
“Öyleyim. Seninle konuşmamalıyım,” dedi bana gülümseyerek. Kalbim bana kalp krizi geçirtecek kadar hızlı atıyordu.
Doğrudan gözlerinin içine bakarak, “O zaman konuşma,” diye karşı çıktım. Benden epey uzundu.
Ağzından bir kıkırtı kaçarken bana bakışları sıcacıktı. “Ah, ama gerçekten konuşmak istiyorum,” diye fısıldadı ve bana daha da yaklaştı.
Odun ve bitki kokusu yüzüme çok sert bir şekilde çarptı. Karnımda kelebekler uçuşurken ürperdim ve dizlerimin bağı çözüldü.
Odaya giren Emil, “Ellie, her yerde seni aradım,” dedi. Sebastian'ı fark ettiğinde tiksintiyle, “Ah, bir Luci,” dedi.
“Pekala... her şey çabucak tatsızlaştı. Belki sonra görüşürüz, küçük iblis,” dedi bana, sonra Emil'i iterek yanından geçti ve bizi yalnız bıraktı. Aptal gibi arkasından bakakalmıştım.
Emil iğrenerek, “Genellikle birbirimizden uzak dururuz. Dünyayı vıcık vıcık şuruba bulanmış güneş ışığı ve kelebeklerden ibaretmiş gibi hissettirmelerinden nefret etmiyor musun?” dedi.
“Eh, bu kesinlikle yeni bir şeydi,” diye cevap verdim. Az önce her ne bok yaşandıysa, uyanmak istemediğim bir rüya gibi, gerçeküstü ve puslu hissettiriyordu.
Kafam karışmış ve hayal kırıklığına uğramış bir halde Emil'e ters ters baktım. Benim berbat ruh halimden tamamen habersiz bir şekilde neşeyle, “Her zamanki gibi iyi iş çıkardık. Şimdi gidip şu iblisleri yakalım,” dedi.
“Evet.” İç çektim. O coşku hali beni terk ediyordu ve bu hissi kaybetmek rahatsız edici ve sinir bozucuydu.
Görevimizi bitirdikten sonra doğrudan eve gitmeyi planlıyordum ama böyle hissederken, Glen'i görmem gerektiğini biliyordum. İçimde kıvranan karmaşayı çözmek için onun varlığına ve bana verdiği huzura ihtiyacım vardı.
