Asla İyileştiremediklerimiz
Yazar
Ava Reed
Okur
145K
Bölüm
22
Freya artık iyi bir işe ve nihayet iyileşmiş bir bedene sahip olduğu yeni bir hayata sahipti. Ancak bacağındaki metal hala ona dinmek bilmeyen bir acı veriyordu. Bu acı, reddettiği evlilik teklifini ve her şeyi değiştiren o kazayı hatırlatıyordu. Sonra ofise yeni direktör geldi. Harvey. Bir zamanlar sevdiği adam ve asla unutamadığı o sızı. Freya gitmek istiyordu. Harvey ise onu bırakmayı reddediyordu.
Bölüm 1: Ben Gitmeden Önce Benimle Evlen
FREYA
İKİ YIL ÖNCE
“Bu gece mi? Şu restoran? Harika. Görüşürüz öyleyse.”
Telefonu masaya bıraktım ve sevinçle havaya yumruk attım. Sonra çığlık atma isteğimi bastırarak yüzümü ellerimin arasına gömdüm. Kesinlikle o geceydi. Bu gecenin başka bir açıklaması olamazdı.
Harvey beni yemeğe davet etmişti. Telefondaki sesinde o gergin tınıyı hemen fark etmiştim. Hazırlıklar konusunda endişeliydi. Öyle olmak zorundaydı.
Ofisimde bir yatak, hatta bir yastık bile yoktu. Yoksa kendimi yere atıp sevinçten yuvarlanırdım.
İki gün önce çekmecesinde bir yüzük bulmuştum. Kadife bir kutu. Öylece duruyordu, sessizce tesadüfen onu bulmamı bekliyordu. Tasarımını hemen tanıdım. Ona çok sevdiğimi söylediğim yüzüğün ta kendisiydi.
Her bir saati geri sayarak o kırk sekiz saati zar zor atlatmıştım. O hep meşguldü. Ben ise ağzımı sıkı tuttum. Hatta kendi kendime detayların önemli olmadığını, onun her şeyi halledeceğini söyledim.
Sonra beklenen akşam geldi. Aynı restoran. Aynı masa. Ama masanın üzerinde taze çiçek aranjmanları ve yanan mumlar vardı. Başımı eğip gülümsedim. Biliyordum işte.
Harvey birkaç dakika gecikerek geldi. Kısa ve hızlı adımlarla içeri girdi. “Özür dilerim, bir müşteri beni oyaladı.” Hala ofisin o ağır enerjisini üzerinde taşıyarak masaya oturdu. Bunu hep yapardı. Birbirinden tamamen farklı dünyalar arasında sürekli geçiş yapardı.
Yüzünü inceledim. “Bugün restoranda özel bir etkinlik mi var?” Çiçekleri işaret ettim.
Gözlerini kırptı ve sorumu cevapsız bıraktı. Bunun yerine şarap şişesine uzanıp kadehlere doldurdu. Eli bardağa değdiğinde titriyordu. “Freya.”
“Efendim?”
“Bu gece çok güzel görünüyorsun.” Gözlerini bana dikti.
O bakışı yüzlerce kez görmüştüm ama bu seferkisi farklı gelmişti. Uçurumun kenarında duran birinin tereddüdünü taşıyordu.
“Eğer yurtdışında bir fırsat çıksaydı…” Sustu. Mümkün olan en zararsız ifadeyi arıyordu. “Gerçekten olağanüstü bir fırsat.”
Zoraki bir şekilde hafifçe gülümsedim. “Yani?”
Derin bir nefes aldı ve ardından gülümsedi. Bu, müşterileri için sakladığı o kusursuz ve kendinden emin gülümsemeydi. Sonra kelimeleri zorla ağzından çıkardı. “Kabul ettim. Beş yıllığına.”
Dünya o an başıma yıkılmadı. Sadece her yer tamamen sessizliğe büründü.
“Yurtdışındaki bir şube,” diye devam etti. “Uçağım yarın kalkıyor.”
Söylediklerinin çoğunu algılayamadım. Sadece beş yıl ve yarın kelimeleri yankılandı zihnimde. İçime aniden bir gülme isteği geldi ama yüzüm kasılmıştı. “Peki ya ben?” diye sordum.
Bir saniye tereddüt etti, sonra, “Beni bekleyeceksin, değil mi?” dedi.
Küçük bir kutu çıkardı ve kapağını açtı. Kutudan yansıyan ani parıltı gözlerimi aldı. Tam orada, önümde tek dizinin üzerine çöktü. “Yani… benimle evlenir misin? Ben gitmeden önce.”
Etrafımızda ufak tefek alkışlar ve gülüşmeler koptu. Diğer müşteriler başlarını çevirip dikkatlerini bizim masamıza verdiler. Bazıları gülümsedi. Birkaçı “Vay canına,” diye fısıldadı. Hatta birisi video çekmek için telefonunu bile kaldırdı.
Sevinçten havalara uçmamıştım. Aynı anda hem ağlayıp hem gülmüyordum. Soluksuz bir öpücük için kendimi onun kollarına falan atmadım.
Elim aniden sarsıldı. Kırmızı şarap doğrudan göğsüme sıçradı ama silmekle bile uğraşmadım. İçimi bir korku kapladı. Bir anda, onun tek başına tasarladığı bir geleceğin içine sürükleniyordum.
Elimi tuttu. Yüzüğü parmağıma geçirmeye çalışıyordu. “Muhtemelen sen de bu günü bekliyordun. Dürüst olmak gerekirse, ben… Ben bunu uzun zamandır planlıyordum.”
Parmaklarımı içe doğru kıvırdım. Nefes alışverişim hızlanmış ve düzensizleşmişti. “Harvey.”
“Efendim?”
“Önce bana sormayı hiç düşündün mü?”
Kaşlarını çattı. “Bu bizim geleceğimiz.”
Aniden alaycı bir şekilde güldüm. “Bu senin geleceğin. Ben sadece sonradan akla gelen bir detayım.”
Müşteriler bizi izlemeye devam ediyordu. Evlilik tekliflerinin her zaman internetteki o mutlu videolara benzemediğini ilk defa o an fark ettim.
Elini geri çekti ama dizinin üzerinde durmaya devam etti. “Seni denklemin dışında bırakmadım. Sadece beş yıl. Zaman su gibi akıp geçecek. Seni arayacağım. Seni görmek için buraya uçacağım.”
Gözyaşlarım sonunda dökülmeye başladı. O kadar yabancının önünde, çirkin ve durdurulamaz bir şekilde ağlıyordum. “Tek bir soru bile sormadan hayatımın beş yılını öylece planladın.”
Yüz ifadesi sertleşti. “Sorup sormamam, birbirimizi sevdiğimiz gerçeğini değiştirmez, öyle değil mi?”
Gözyaşlarımın arasından gülümsedim. “Haklısın. Seni sevdiğim için beni işine geldiği zaman programına sıkıştırabilirsin.”
“Öyle değil,” diye araya girdi. “Şirketteki bu görev değişikliği stratejik bir—”
Onun sözünü keserek, “Yani benim hiçbir önemim yok,” diye çıkıştım.
Sandalyemi geriye itip ayağa kalktım. “Harvey, sen her zaman meşgulsün. O kadar çok buluşmamızı erteledik ve iptal ettik ki… Ben her zaman sana uyum sağladım. Ama bu, tek bir kelime bile etmeden hayatımın beş yılını ayarlamana izin vereceğim anlamına gelmez.”
“Bunu bizim için daha iyi bir gelecek uğruna yapıyorum…”
“Ben asla daha iyi bir gelecek istemedim. Ben para istemedim, Harvey. Ben seni istedim.” Sesimi sabitledim. “Üzgünüm. Bu günü uzun zamandır bekliyordum ama senin geleceğinde artık ben olmayacağım.”
Tam o sırada garson, lüks çiftlere özel tadım menüsünü masamıza getirmek için bir arabayla geldi. Arkamı dönüp oradan uzaklaştım.
Arkamdaki salon şaşkınlık dolu nefesler ve alçak sesli mırıldanmalarla doldu. Adımı seslendi ama yürümeye devam ettim.
Bu gece en sevdiğim elbisemi giymiş ve makyajım için bir saat harcamıştım. O evlilik teklifini almıştım ama istediğim teklif bu değildi. Elbiseme işleyen kırmızı şarabın o yoğun kokusu, bu kabusun her saniyesinin gerçek olduğunu bana hatırlatıyordu.
Dışarıdaki gece rüzgarı yüzüme çarpıp düşüncelerimi sakinleştirirken, gerçekler sonunda kafama dank etti. Üç yıl boyunca birbirimizi sevmiştik. Ancak ben aslında hiçbir zaman onun dünyasının bir parçası olmamıştım.
