Unutulması Zor
Yazar
Daphne Anders
Okur
317K
Bölüm
34
Ella, acı verici bir evlilikten kaçtıktan sonra sırra kadem basma ümidiyle Alabama, Florence'taki evine döner. Ancak geçmişi önce radyoda, sonra da kafasında bir kovboy şapkası ve yüzünde çarpık bir gülümsemeyle tam karşısında belirince saklanmak imkânsız bir hal alır. Artık bir ülke müziği yıldızı olan Wesley, kalbini kıran kız hakkında şarkılar yazmayı hiç bırakmamıştır. Eski kıvılcımlar yeniden parlasa da, korku hâlâ gölgelerde pusuya yatmışken sevmek tehlikeli hissettirir. Sırlar gün yüzüne çıkıp anılar canlandıkça Ella, kaçtığı hayatın aslında bulması gereken aşkı barındırıp barındırmadığını sorgulamaya başlar.
Bölüm 1
ELLA
Florence'a dönmeyeli çok uzun zaman olmuştu. Yani, Noel ya da Paskalya için o kısa ziyaretleri saymazsak tabii. Bir de annemin beni Şükran Günü için köşeye sıkıştırdığı zamanları. Uzak durmak için elimden geleni yaptım ve işe de yaradı —ta ki şimdiye kadar.
Bir şeyi açıklığa kavuşturayım: İtalya'daki Florence'dan bahsetmiyorum. Alabama'daki Florence'dan bahsediyorum.
Florence, insanların “şirin” dediği kasabalardan biri. Soğuk çayların, pazar günleri kilisenin ve verandalarından el sallayan komşuların olduğu türden. Herkesin övünüp durduğu o Güney sıcaklığına sahip bir yer.
Ama benim için Florence'da hiçbir şey kalmamıştı. Oradaki güzel olan her şeyi mahvettikten sonra değil.
Şimdi Güney Carolina sınırındaydım, Kuzey Carolina'da bıraktığım karmaşaya elveda ediyordum. Bu sefer gerçekten. Artık arkama bakmak yok.
Oraya geri dönmeyeceğim. Yaşadıklarımdan sonra asla. Camp Lejeune artık dikiz aynamdaki bir anıdan ibaretti —tıpkı Florence'ın bir zamanlar olduğu gibi.
Ne komik, değil mi? Bunca uğraşıp kaçmaya çalıştığım hayat, bir şekilde beni yeniden bulmuştu.
Georgia'ya geçtiğim an hava değişti. Ev kokuyordu —kır havası gibi, ama aynı zamanda gübre, mısır tarlaları ve ördek barınakları gibi. Neredeyse tadını alabiliyordum.
Gözlerimi yoldan ayırmadım, Alabama tabelasını görene kadar kilometreleri sayarak.
Beş saattir direksiyon başındaydım ve önümde en az altı saat daha vardı. Olabildiğince geç çıkmıştım —gece yarısı.
Bunu bilerek yaptım. Fark edilme ihtimalim o kadar düşüktü. Ve işe yaramıştı.
Saat neredeyse altıydı, güneş gökyüzünü ele geçirmeye başlıyordu. Bir yerde durup uyumam gerekiyordu.
Uyumadan beş saat daha dayanmam imkânsızdı. Üstelik artık kimse izimi süremezdi. Telefonumu geride bırakmıştım, izlenebilecek her şeyle birlikte.
Bulunma riskini göze alamazdım. Yaşadıklarımdan sonra asla. O eve geri dönmeyecektim. Asla.
İşte o an, otoyolun hemen kenarında parlayan Red Roof Inn tabelasını gördüm.
Eski, harap kamyonetim otoparka girerken gıcırdadı. Titrek bir nefes aldım. Bu kamyoneti birkaç gün önce bin doların biraz üstüne almıştım.
Üssün dışında, sokağa park ettim ve uzun zamandır ilk kez kendimi özgür hissettim. Sonunda doğru bir şey yapıyormuşum gibi.
İhtiyacım olan buydu. Bir yıl önce yapmam gereken şey.
O gece, bir yılın ardından ilk kez huzurla uyudum. Dayak yemekten, takip edilmekten, yalan söylenmesinden endişe etmeden.
Bunların hiçbiri artık umurumda değildi. Altı saatlik uyku mucize gibiydi.
Geçen yıl cehennem gibiydi. Neredeyse yedi kilo verdim —isteyerek değil tabii. Sırılsıklamken bile ancak elli iki kilo geliyordum.
Saçımı uzun zamandır boyamamıştım, parlak sarı renk soluk, kirli bir sarıya dönmüştü. Morlukları ve izleri kıyafetlerimin altına saklıyordum. Geçen ay işten izin almıştım —Jason beni zorlamıştı.
Görevden döndüğünde bu kadar çok çalışmamam gerektiğini söylemişti. Zaten insanlar morlukları fark etmeye başlamışken işe devam etmem de mümkün değildi.
Başımı koltuğa yasladım ve bir anlığına gözlerimi kapattım. Sıcak yaz havası yüzüme vururken çok güzel hissettirdi. Sonunda nefes alabiliyormuşum gibi.
Alabama'ya yaklaştıkça radyo bozulmaya başladı. Reklam olmayan bir şey bulmak için eski düğmeyi çevirdim.
Sonunda yeni bir şarkı başlarken bir istasyon yakaladım. Bekledim, ritmi ve sesi dinleyerek.
Oydu.
Hemen tanıdım. O hırıltılı, kalın ses, bazı kelimeleri uzatma şekli.
İstasyonu değiştiremedim. Şarkıyı sonuna kadar dinlemem gerekiyordu.
Spikerın sonunda onun adını söylemesini duymam gerekiyordu. Bu yüzden dinledim, acı verse de. İşkence gibi hissettirse de.
Geride bırakmaya çalıştığım anılarda boğuluyordum. Şarkı sona erdi ve radyo sunucusunun sesi hoparlörlerden yükseldi: “Ve bu da, sevgili dinleyiciler, Wesley Tate'in 'Hard to Forget' şarkısıydı!”
Benim için de tam olarak buydu. Unutması zor biri.
Ne komik, bir zamanlar ben de onun unutamadığı kişiydim. Şimdi muhtemelen adımı bile hatırlamıyordu.
Onu görmeyeli yıllar olmuştu. Konuşmayalı bile yıllar. Artık beni düşündüğünden şüpheliydim.
Kendime acımayı bırakmam gerekiyordu. Florence'a vardığımda anılar için bolca vakit olurdu.
Daha eyalet sınırını bile geçmeden geçmişi kurcalamanın anlamı yoktu.
Ve işte oradaydı. Alabama eyalet sınırı tabelası, ufukta beliriyordu.
Sanki bulutlar sadece benim için aralanmış, güneş ışığı tabelanın üzerine dökülmüştü. Benim küçük cennetim.
Kırk beş dakika daha ve evde olacaktım. Annemin ve babamın yüzlerini gözümde canlandırabiliyordum —şaşkın ama mutlu. Belki biraz da kafaları karışık.
Kasabanın merkezine girdim, neredeyse unuttuğum rengarenk küçük dükkânların önünden geçtim. Her şey o kadar güzeldi ki, bir kenara kaldırıp sonunda tekrar bulduğum bir kartpostal gibi.
Neredeyse bıraktığım gibiydi. Birkaç yeni dükkân, birkaç yeni yüz, ama hâlâ hatırladığım aynı yuva. Şehir merkezi dikiz aynamda kaybolurken, önümde Eski Demiryolu Köprüsü suyun üzerinde uzanıyordu —Florence'ın gururu.
Şimdi yürüyüş yoluna dönüştürmüşlerdi ama hâlâ güzeldi. Pickwick Gölü'nü ve Tennessee Nehri'ni gördüm, su öğleden sonra güneşinde pırıl pırıl parlıyordu.
Lastiklerimin altında çakıl taşlarının çıtırdaması kalbimi hızlandırdı. Yol yaklaşık üç kilometre uzunluğundaydı ve ailemin evi en sonunda beni bekliyordu.
Evleri, Alabama kırsalına mükemmel uyan sıcacık, çiftlik tarzı bir evdi. Uzaktan evin siluetini görebiliyordum. Derin bir nefes aldım, göğsümdeki heyecanı yatıştırmaya çalışarak.
Bir dakika sonra eski kamyonetim evin önüne geldi ve durdu. İçeri döndüm, babam verandada durmuş bağırıyordu.
“Sen misin Ellie?” diye seslendi.
Cevap vermedim. Koşarak gittim ve kollarımı beline doladım. Saçlarımı her zamanki gibi usulca okşadı.
“Ne oldu kızım?” diye sordu, sesi yumuşacık.
“Hiçbir şey. Artık hiçbir şey yok, baba.” Gözlerim yandı ama gözyaşlarımı tutmaya çalıştım.
Bileğime baktı, sararmış morluğu fark etti. “Jason'la bir şey mi oldu?”
“Konuşmak istemiyorum.” Yanaklarımı sildim ama gözyaşları durmak bilmiyordu.
Annem kapıda belirdi, gözleri endişeyle kocaman açılmıştı.
“Ella, tatlım. İstediğin kadar burada kalabilirsin, bunu biliyorsun.”
“Sana vurdu, değil mi? O Allah'ın belası herif!” Babam yere tükürdü, yüzü kıpkırmızı, oturma odasında bir ileri bir geri yürümeye başladı.
“Hiç sevmedim onu. Hiç!” diye bağırdı.
Hıçkırığımı yuttum. “Lütfen. Yine üzülürüm. Güvendeyim artık. Yanınızdayım,” dedim, anıları uzaklaştırmaya çalışarak.
Annem çantama uzandı. “Hadi eşyalarını eski odana çıkaralım. Aç mısın? O kadar uzun yoldan sonra karnın bayılıyordur eminim.” Buzdolabını karıştırmaya, artanları çıkarıp bir tabak hazırlamaya başladı.
“Teşekkür ederim,” diye fısıldadım.
Babamın sesi odanın öbür ucundan geldi. “Neden bize söylemedin?”
Aramızda ağır bir sessizlik oldu. Sonra tekrar konuştu, bu sefer daha yumuşak. “Özür dilerim Ellie… Sormamalıydım.”
Sözleri içime saplandı. Kastetmemiş olsa bile, kendimi küçük ve suçlu hissettirdi.
Söylemeliydim onlara. Ama söyleyemezdim. Jason yaptığım her şeyi izliyordu —her hareketimi, her aramayı.
Ondan önce o kadar da kötü görünmüyordu. Ya da belki kendimi öyle inandırmıştım. Çok sık gidiyordu, bir seferde bir aylığına görevde oluyordu, hep hakkında konuşamayacağı operasyonlarda.
Ama öfkesi giderek büyüdü. Daha kısa sürede parlıyor, daha sert vuruyordu. Beni aldattığını biliyordum ama telefonunda kanıt bulamadım.
Her sabahın altısına kadar nerede olduğunu sorduğumda, denizci arkadaşlarıyla olduğunu söylerdi. Ama ben gerçeği biliyordum. Her zaman biliyordum.
Başta sadece açık bir avuçtu —yanağıma bir tokat. Makyajla kapatılabilecek bir morluk, kimsenin fark etmeyeceği bir şey. Ama orada durmadı.
Bir tokat birkaç tokada dönüştü. Sonra merdivenlerden ya da duvara itmeye. Her seferinde kanı ya da izleri gördüğünde özür dilerdi. Bir daha asla olmayacağına dair yemin eder, yardım alacağına söz verirdi. Birkaç ay önce sonunda karar verdim, yeter diye.
Bir plan yaptım. Eğitime gittiğinde onu terk edecektim.
O üç hafta sonsuzluk gibi geçti. Her gün ağırdı, her gece daha da beter. Ama o gün bir hata yaptım.
Tuhaf değil mi? Hâlâ hatayı yapanın ben olduğunu düşünüyorum, oysa her zaman oydu. İstismarcılar bunu yapar, değil mi? Her şeyi öyle bir çarpıtırlar ki sonunda sorunun sen olduğuna inanırsın.
O sabah, ona hayır dediğimde çıldırdı. Beni duvara yapıştırdı, boyun eğmemi istedi.
O geceyi çok net hatırlıyorum—fazlasıyla net. Ellerimi arkamdan bağladı, beni duvara bastırdı ve zorla içime girdi.
Zaten her şeyimi elinden almıştı. Şimdi bunu da aldı. Karşı koymaya çalıştım —tekmeledim, çırpındım, kurtulmaya uğraştım— ama bu onu daha da azdırdı.
Sonrasında yere kıvrılıp ağladım. Olan biteni düşünmeme izin veremezdim kendime. Kaçmak istiyordum ama beni bulacağını biliyordum. Polisi aramak istiyordum ama üste yaşıyorduk ve askeri polis her zaman onun tarafını tutardı.
Bu yüzden dikkatli olmam gerekiyordu. O beni geri sürüklemeden önce çıkmalıydım. Düşüncelerimden, annemin gözlerimin önünde elini sallayarak dikkatimi çekmeye çalışmasıyla sıyrıldım.
Önümdeki sehpanın üstüne bir tabak yemek koydu.
“Yemek için teşekkürler, anne.”
“Ne demek, tatlım.” Sesindeki endişeyi gizlemeye çalışıyordu.
“İyiyim,” diye yalan söyledim.
Gülümsedi ama gözlerine yansımadı. “Yorgun olmalısın. Yemekten sonra biraz uyu, tatlım. Baban çantalarını eski odana çıkarır.”
Ellerini dizlerine vurarak kalktı ve odadan çıktı.
Ama yan odadan usulca ağladığını duyabiliyordum. Saklamaya çalışıyordu, benim için işleri kolaylaştırmaya.
Bir şeyleri saklamayı iyi biliyordum. Çünkü ne kadar uğraşırsan uğraş, sakladığın şeyler bir gün mutlaka geri gelir.
