Şipşak Kitap 3
Yazar
Lyra Lawson
Okur
68.5K
Bölüm
36
Sophie Callahan'ın hayatı, annesinin piramit dolandırıcılığından etkilenmiş bir yol arkadaşı olan Evan'la tanışmasıyla beklenmedik bir yön alır. Ortak deneyimler etrafında bağ kurup Avustralya boyunca bir yolculuğa çıkarken, kişisel travmalar ve romantik maceralar arasında aralarındaki ilişki derinleşir. Ancak aşkla, kayıpla ve geçmişlerinin karmaşasıyla boğuşurlarken Sophie ve Evan, birlikte bir gelecek bulmak için en derin korkularıyla ve arzularıyla yüzleşmek zorundadır.
Birinci Bölüm
Kitap 3: Sıçrama
O sabah, Sophie Marie Callahan’ın banka hesabına altı gasp ödemesinden ilkinin geldiğini haber veren alarm sesiyle uyandım.
Telefonumun ekranına bakarak sırıttım. Linda’nın parası gelmeye başladığına göre hostelden çıkıp bir Airbnb’ye yerleşebilirdim. Yüksek lisans derecesine ve ciddi bir çocukluk travmasına sahip bir yetişkin olarak ortak bir mutfakta yemek pişirmek ya da yedi sırt çantalı gezginle paylaştığım ranzalı bir odada daha fazla kalmak istemiyordum. Ne de olsa şantaj komplosu bu zahmete değmişti.
Linda Callahan, eski adıyla annem, bir saadet zinciri yürütüyordu. Zinciri o kurduğu için en tepede o vardı.
Altındakiler aşırı pahalı, renkli müshil ilacından başka bir şey olmayan sağlık takviyeleri satıyorlardı ki bu oldukça ironikti çünkü Linda ve suç ortakları pislik insanlardı. Elimde bu gerçeği itiraf ettiği bir sürü kayıt vardı.
İşte şantaj tam burada devreye giriyordu. Elli bin dolar karşılığında kayıtları yayınlamayacaktım.
Kulağa çok yüksek bir meblağ gibi geliyor olabilirdi ama annem Boston Sağlık Şirketinin (BSŞ) müşterilerinden daha hızlı para kazanıyordu. Takviye zincirinden bir yıl içinde milyonlar kazanmıştı.
Kardeşim onu çoktan Adalet Bakanlığına ihbar etmiş olsa da Linda’nın soruşturmadan haberi yoktu. Öyleyse neden ben de biraz para kazanıp federaller hepsini elimden almadan önce, hak ettiğim bir tatile çıkmayayım ki diye düşünmüştüm.
Sıkıldığı her hâlinden belli olan hostelci çocuk, “Çıkış mı yapıyorsun?” diye sordu.
Tişörtünün olmayışına, sörf tahtası şeklindeki dövmesine, sörf şortuna ve genel tembel tavrına bakılırsa plajda olmayı tercih ettiği çok açıktı.
“Evet. Sophie Callahan, Oda B.”
“Oz’da başka bir yere mi gidiyorsun?” diye sordu.
“Oz” dediği Avustralya’ydı, Dorothy’nin kasırga tarafından oradan oraya savrulduğunda indiği yer değil…
“Hayır, Perth’de kalıyorum. Maaş çekim yeni geldiği için bir Airbnb’ye taşınıyorum.”
“Öyle mi? Nerede bu Airbnb?”
Henüz yer ayırtmamıştım. Tek istediğim bu hostelden defolup gitmekti. “Hım… Elizabeth Quay’de,” diye yalan söyledim. Durumumu açıklayacak havada değildim. Çocuğun de pek dinleyesi yoktu.
Başını sallayarak, “Tamamdır,” dedi Konuşma bittiği için gülümsedim. Zaten hiçbir zaman arkadaş canlısı bir tip olmamıştım.
Sürtük bana daha uygun bir tanımdı ama sürtüklerin öyle olmak istedikleri için sürtük olduklarını, arkadaş canlısı olmayan tiplerin ise Dorothy ve köpeği Toto’dan daha uçuk oldukları için öyle olduklarını düşünmeyi seviyordum.
Hostelci çocuk, “Pekâlâ, Perth’de iyi eğlenceler,” deyip nefes bile almadan başka bir müşteriye döndü. “Çıkıyor musun?”
Arkamdan Amerikalı bir adamın sesi geldi. “Yok, hayır. Eleman arıyor musunuz diye soracaktım. Geçici olarak yani?”
Şirketlerin sadece internet üzerinden işe alım yaptığını sanıyordum. İlginç... Mezuniyetimin ertesi günü ABD’den kaçmıştım. Bu da turist vizemin süresi dolduğunda başıma geleceklere hazırlanmam gerektiği anlamına geliyordu.
Ayrıca, Amerikalı iş avcısının seksi bir sesi vardı. Kulak misafiri olmaktan bir zarar gelmezdi.
Hostelci çocuk, “Üzgünüm, dostum, eleman aramıyoruz,” diye cevap verdi.
İşsiz sırt çantalı, “Hadi ya!” diye homurdandı. “Paramı anneme borç verdim ama ortadan kayboldu ve kredi kartım da limitini aştı. Annem kendini şu çok katmanlı saadet zincirlerinden birine kaptırıp tüm parasını çarçur etti. Burada da öyle bir şey var mı?”
“Ne demeye ona borç verdim bilmiyorum... Bir oda karşılığında çalışmanın bir yolu yok mu gerçekten? Babam hesabıma biraz para aktaracak ama bu, birkaç gün sürebilir bu yüzden sadece...”
Hostelci çocuk anlayışlı bir tavırla, “Üzgünüm, dostum. Keşke yardım edebilseydim,” dedi.
Biraz meraktan biraz da suçluluk duygusuyla, “Hangi saadet zinciriymiş bu?” diye sordum.
Amerikalı gezgin bir şeyler mırıldansa da hiçbir şey duyamadım.
Tüm evrendeki açık ara en yakışıklı insan karşımda durmuş, Batı Avustralya’daki bir hostelde el altından çalışmak için yalvarıyordu. Çikolatanın parlayıp baştan çıkarma gücü var mıydı bilmiyorum ama çikolata rengi saçları ve gözleri çok baştan çıkarıcıydı.
Kırmızının mükemmel bir tonuna sahip dudaklarının tepesinde benim ya da başka bir şanslı kadının kalbini çalacak kadar enfes bir kıvrım vardı.
“Üzgünüm, duyamadım,” dedim, nefes nefese.
“Boston Sağlık Şirketi,” diye yanıtladı.
Sırt çantamı düzeltip paytak adımlarla pansiyoncu çocukla Bir Numaralı Kurban’ın yanına dönerek, “Annem o şirketin CEO’su,” dedim.
“Şaka yapıyorsun?”
“Keşke...”
“O şirketin insanların hayatını mahvettiğini biliyorsun, değil mi?” diye çıkıştı. “Annem o kadar dibe battı ki...”
“Evet, Linda tam bir sürtüktür,” diye araya girdim.
Güzel gözleri parladı. “Aman ne komik! Annem son on bin dolarımla kaçtı ama sen şaka...” Sözünü keserek, “Şaka yapmıyorum,” dedim. “Annem Linda tam bir sürtüktür.” Suçlayan gözlerle baktı. “Sen de mi işin içindesin?”
Sinirlerim bozulmaya başlamıştı. “Hayır, baban para gönderene kadar birkaç gece daha kalman için ödeme yapmayı teklif edecektim,” diye cevapladım.
Ağzı açık kaldı.
Hostelci çocuk fıldır fıldır gözlerle, “Çıkış mı yapıyorsunuz?” diye sordu.
Birkaç İskandinav güzelin çıkış yapabilmesi için yoldan çekilen Seksi Huysuz Adam bana bakarak, “Ciddi misin?” diye sordu.
“Evet.”
“Neden?”
Aslında çekip gitsem daha iyi olacaktı. Artık sinirlenmeye başlamıştım.
Öfkeme yenik düşüp doğruca henüz rezervasyon bile yaptırmadığım Airbnb’ye gitmeliydim ama gitmedim çünkü bu adam Orta Avustralya’dan bile daha ateşliydi.
“Çünkü ailem seninkine en azından maddi olarak zarar verdi ve sokakta uyumak o kadar da konforlu olmayabilir,” diye cevapladım.
Başını eğip seksi dudaklarını hafifçe bükerek mahcup bir bakış attı. “Paranı öylece alamam.”
“Sen katil misin?” diye sordum.
“Hayır.”
Tam da duymak istediğim cevaptı. “İstersen kanepemde uyuyabilirsin.”
Keşke teklifimden hemen pişman olduğumu söyleyebilseydim ama olmadım.
Bu adam çok seksiydi. Küstahlığı da hoşuma gitmişti. Annesini savunması falan... Affedebileceğin insanların olduğu bir aileden gelmek güzel olmalıydı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten. Henüz yer ayırtmadım o yüzden kanepeli bir yer bulacağım.”
“Bir yabancıyı yatıya mı davet ediyorsun?”
“Evet.” Gerçekten tam olarak bunu yapıyordum. “Pasaportunun bir fotokopisini abime göndereceğim böylece kaybolursam kimin tarafından öldürüldüğümü bilecek. Sen de benim için aynısını yapabilirsin ama babana gönderirsin.”
“Beni öldürecek misin?” diye sordu.
“Hayır,” dedim.
“Çılgınca. Bu durumda sen bir cankurtaransın. Ben Evan.”
“Sophie.”
El sıkıştık. Avuçlarımız birbirine değdiği an hapı yutmuştum, şartlı tahliye kurulunun karşısına çıkmış Noah gibi hapı yutmuştum.
Linda’nın tuzağına düşen Evan’ın annesi gibi yanmıştım. Ben yanmıştım…
