Şipşak Kitap 5
Yazar
Lyra Lawson
Okur
18.5K
Bölüm
93
Isla Talbot'ın hayatı, çocukluk arkadaşı Parker Flaherty'yle yeniden bir araya gelmesiyle köklü bir şekilde değişir. Yeniden alevlenen aşklarında yol alırken geçmiş travmalar, yanlış anlaşılmalar ve tehlikeli bir sapık dahil bir dizi zorlukla karşılaşırlar. New York'tan tenha bir tatil beldesine uzanan yolculukları, ilişkilerini ve kararlılıklarını sınar. Kaosun ortasında Isla ve Parker, mutluluğa ve güvenliğe giden yolu bulmak için en derin korkularıyla ve güvensizlikleriyle yüzleşmek zorundadır.
Giriş
Beşinci Kitap: Akış
Hayatları boyunca birbirlerinin ey iyi dostu olmuş Isla ile Parker gizliden gizliye birbirlerine âşıklardır. Bir yaz stajı sırasında New York’ta ev arkadaşı olduklarında sonunda yakınlaşmaya başlarlar... Peki, birbirlerine olan hisleri dostluklarını bozacak mıdır?
SOPHIE
Kapı çalıyordu ama gözetleme deliğinden baktığımda kimseyi göremedim.
Parker, “Anneciğim! Dışarıda biri var!” diye bağırıp pencere pervazına tırmandı. Geriye sadece havalanan perde ile oğlumun duvarı tekmeleyen küçük bacakları kaldı.
İçimdeki Boston yerlisi, ikinci çın çın sesini görmezden gelmemi söyledi. Kapımda kimin olduğunu göremiyorsam çalıların arasında pusuya yatmış, beni ve ailemi öldürmeye hazır bir yırtıcı var demekti. Beynimin hâlâ New Jersey banliyölerine alışmaya çalışan mantıklı kısmı, içimdeki boşboğaz Massachusettsli Sophie’ye çenesini kapatmasını söyleyince derin bir nefes alıp kaderimle yüzleşmek için kapıyı açtım.
“Meyabaa!”
Boyu belime bile gelmeyen küçük, sarışın bir kız çocuğuydu. Olduğu yerde bir ileri bir geri sallanarak sırıtıyordu. Katiller çok nadiren bu kadar sevimli olurlardı ve asla bu kadar genç olmazlardı bu yüzden güvende olduğumu düşündüm.
“Merhaba!” diye karşılık verdim. “Sen kimsin acaba?”
“Isla Marie Talbot,” dedi, göğsünü kabartarak.
Harika bir isim olduğunu düşünerek elimi kalbime koydum. “Aa, benim göbek adım da Marie!”
Isla Marie’nin nefesi kesildi. “Çok güzelsiniz.”
Bu çocuğu çok sevmiştim. “Teşekkür ederim, Isla. Sen de çok güzelsin,” diye karşılık verdim.
Bizimkinin yanındaki evi göstererek, “Ben orada yaşıyorum,” dedi. “Bu evde çocuk var mı?”
Çocuk olmaz mıydı? Hemen, Marie ile diyaloğumu pencere pervazından inmeden mümkün olabilecek en saçma açıdan izleyen Parker’a baktım.
“Parker ile James adında iki oğlum var ve babaları Evan da büyük bir çocuk sayılır,” dedim.
Isla tombul yumruğunu sıkarak kıkırdadı.
“Annen ya da baban burada olduğunu biliyor mu?” diye sordum. Her ne kadar onu içeri davet edip çocuklarla tanıştırmak istesem de adımı polis kayıtlarından uzak tutmayı tercih ederdim.
Kazara bir çocuk kaçırma olayı, ailemizin yeni mahallemizdeki itibarını zedeleyebilirdi.
“Bilmiyorum... Belki.” Ellerini ve omuzlarını abartılı, sevimli bir omuz silkme hareketi ile kaldırdı.
“Seni eve götürüp annenlerle tanışmama ne dersin?”
“Tamam.” Bunu söylerken dudakları seğirdi, kaşları hafifçe çatıldı.
Tepkisi kafamda bir uyarı zilini tetikledi. Callahan soyadımı Flaherty ile değiştirmeden önce yaşadığım her şey yüzünden hâlâ travma geçiren zili... “Eve gitmek istiyor musun?” diye sordum.
Başını iki yana salladı.
O zaman bu çocuğu eve gönderemezdim. “Ben ailenle tanışırken sen de Parker ve James ile bahçede oynamaya ne dersin?” diye sordum.
Parker ismi ile “oyun” kelimesi aynı cümlede geçince perdeler dalgalandı.
Isla, Parker’ın coşkusuna ciyaklayarak, “Evet, lütfen!” diye karşılık verdi.
Hemen kocama seslendim: “Evan!”
Kapı zilini çoktan duymuş olan Evan, Parker’ın fırlattığı Kaptan Amerika kalkanından kıl payı kurtulup antreden Isla’ya, “Merhaba!” diye seslendi.
“Meyaba!”
Ev’e, “Isla yan tarafta oturuyor ama eve gitmek istemiyor. Ben evlerine bir uğrayıp ailesine burada olduğunu haber vereceğim. Onunla dışarıda bekleyebilir misin?” diye sordum.
Ev, “Tamam,” dedi. “PJ! James! Gelip komşumuzla tanışın!”
Parker pencere pervazından atlarken ve James da koridorda zıplarken iki özdeş enerji topu neredeyse çarpışıyordu.
Çocukların tiz sesleriyle yaptıkları küçük tanışmaya kulak kesilerek çimlerden geçip yandaki tek katlı eve ilerledim.
Kırmızı boyasındaki çentikler, yamuk panjurlarıyla uyumlu sarımtırak dış cephe kaplamasını ortaya çıkarıyordu. Kirli beyaz kapıya çıkan beton merdivenlerin basamaklarından karışık yabani otlar fışkırıyordu.
İçime bir huzursuzluk çöktü. Sebebinin evin bakımsız dış cephesi olduğuna inanmak istesem de içimden bir ses bunun daha kötü bir şey olduğunu söylüyordu.
Isla’yı evine götürmeyi teklif ettiğimde yüzünün aldığı şekil çok şey anlatıyordu.
Üç kez vurduğum kapı seyrelmiş saçlarına jöle sürmüş, dişleri sararmış, göbekli bir adam tarafından açıldı. Adam, öfkeyle parlayan boncuk gözleriyle beni baştan aşağı süzerek, “Yardımcı olabilir miyim?” diye sordu.
Karşılık vermediği dostça bir gülümsemeyle, “Merhaba. Ben Sophie Flaherty. Yan eve yeni taşındım,” dedim. “Siz Isla’nın babası mısınız?”
“Evet. Neden?”
Anne sesimi kullanmaya dikkat ederek, “Bizimle tanışmaya geldiğini haber vermek istedim,” dedim.
“Yani?”
“Herhangi bir şey için evde olmasına ihtiyacınız olmadığı sürece bizde takılabilir. İkizlerimiz var…”
“Anladım. Onu geri getirin yeter.”
Kapı yüzüme kapandı. Pislik herif!
Başımı sallayarak Cape Cod tarzı müstakil evimize geri döndüm. Evan ile ikimiz çocuklarımızı şehirde büyütmeyi planlamıştık ama ikizler her boy attığında dairemiz de birkaç metrekare küçülüyor gibiydi.
Dördüncü yaş günlerinde, iki yatak odalı evimiz bir stüdyo daire gibi gelmeye başlamıştı.
Parker mahalledeki parkın fıskiyesinde yıkanmaya çalışınca ve James de bir sokak kedisiyle boğuşup bir sürü kuduz aşısı olmak zorunda kalınca şehir macerası hayallerimiz bahçeli bir ev alma arzusuyla yer değiştirdi.
Isla, Evan ve ikizler akçaağacın altında daire şeklinde oturmuş, kahkahalarla gülüyorlardı.
Bu manzara içimi eritti. Şehrin enerjisini özlüyor olsam da bu, Hoboken ve New York özlemimi azaltan, fotoğraflık bir andı.
James heyecanla, “Anne! Isla beş yaşındaymış!” diye bağırdı.
Ev ile Parker’ın arasındaki çimlere oturarak, “Tıpkı senin gibi!” dedim.
Isla elini uzatıp beş yaptı. James ile Parker bir çift klon gibi onu taklit ettiler.
Parker’ın çilli yanaklarına kocaman, yaramaz bir gülümseme yayıldı ve Isla’yı dürtüp ayağa fırlayarak, “Elim sende! Ebe!” dedi.
Isla kıkırdayıp ciyaklayarak çocukların peşinden koşmaya başladı.
Bir yandan bahçede koşuşturan üç çocuğu izlerken Ev’e yan komşuyla yaptığım garip konuşmadan bahsettim.
İlgisiz ebeveyne sahip olmanın benim için ne kadar üzücü olduğunu bildiğinden usulca yanağımdan öperek, “Kapımız ona her zaman açık,” diye mırıldandı.
Tam iç çekerek, “Seni seviyorum,” diyordum ki hırçın bir ses duyuldu:
“Isla! Hemen eve!”
Başımı Evan’ın omzundan kaldırdığımda Isla’nın babasının kapıyı çoktan kapattığını gördüm.
Isla, “Gitmeliyim,” dedi. “Güle güle!”
Arkasından el salladık. James peşinde Evan ile eve girerken Parker bahçede kalıp bana baktı.
Ciddi bir ses tonuyla, “Anne, evlenebilir miyim?” diye sordu.
“Bir gün, evet,” diye cevapladım.
“Isla ile evlenmek istiyorum,” dedi.
Tanrım... “Eğer Isla da seninle evlenmek istiyorsa bir gün evlenebilirsiniz,” diye cevap verdim.
Bir de banliyödeki yeni hayatımızın sıkıcı olacağından endişeleniyordum!
