Son Umudu Kitap 2
Yazar
Karrie
Okur
47.8K
Bölüm
35
Kurt adamlarla vampirlerin bir arada yaşadığı bir dünyada Lake ve eşi Derrick, tehlike, ihanet ve gizli gerçeklerle dolu zorlu bir yolculuğa çıkıyor. Aylarca kurt formunda kaldıktan sonra insan hayatına dönseler de bu kez sürülerinden ve Sylas adlı gizemli bir yabancıdan gelen yeni tehditlerle karşılaşırlar. Lake, melez doğasıyla ve soyunun karanlık sırlarıyla boğuşurken kime güvenebileceğine ve sevdiklerini korumak için ne kadar ileri gidebileceğine karar vermek zorundadır. Eşini kurtarmak ve dünyalarını tehdit eden uğursuz planları ortaya çıkarmak için çifte kimliğini kucaklayacak mı?
Aile
İkinci Kitap: Onun Kanı
Lake Mavris’in hayatı her zaman zor olmuştur ama son zamanlarda işler çok daha kötüye gitti. Sanki damarlarında hem vampirlerin hem de kurt adamların kanının dolaşıyor olması yeterince büyük bir sorun değilmiş gibi, eşini de kaybetti. Tanıdığı ve güvendiği tüm insanlar ona sırtını döndü. Şimdi kendine, ona yardım edecek yeni arkadaşlar bulmak zorunda.
Lake
Orman yeşil eğrelti otları ve yaban hayatı ile yemyeşil ve canlıydı. Kalbim, uzaktaki bir derenin kenarında duran eşimi görünce yarışmaya başladı. Güzel siyah kurdu ferahlatıcı dağ suyundan içiyordu.
Bahar, sonunda Güney Dakota'daki buzları eritmişti. Kuşlar şarkı söylüyordu ve sincaplar kurdumun -Lynne'in- başının üstünde daldan dala atlıyorlardı.
Derrick'in kurdu Drax, burnunda kalan suyu nefesiyle üfleyerek uzaklaştırdı. Lynne koştu ve şakacı bir şekilde suya atladığında ikimizi de soğuk suya sokmuştu. Drax bir yandan alaycı bir sıkıntı içinde hırlarken diğer yandan da kuyruğunu bizim maskaralıklarımıza sallıyordu.
Son zamanlarda, Derrick güvenliğimiz için gittikçe daha fazla endişelenmeye başlamıştı. Sürü bölgelerini olabildiğince sık geçmek, haydut unvanı taşırken, onu diken üstünde tutuyordu. Öyle ki, bütün kış kurt formumuzdan çıkmamıştık.
Lynne ve Drax bizi daha iyi koruyabiliyorlar ve vücut ısılarımızı daha yüksek tutabiliyorlar. Ama üç ay boyunca aynı tempoda seyahat etmek zorunda kalmak sonunda eşimin insan formunu görmek için sabırsızlanmama yol açıyordu.
Beni yanlış anlamayın, Drax'ı da tıpkı Derrick’i sevdiğim gibi seviyorum. Ama bu kış aylarında özlemini duyduğum, ten tene temas neredeyse ulaşamayacağım bir yerde ve Derrick'i tekrar kollarıma alabilmek için sabırsızlanıyorum.
Lynne ve Drax kendilerini sudan çıkarıp kürklerini sallamaya başladılar. İkisi de ağır tüylerini döküyorlardı, tıpkı yılın bu zamanında diğer kurtların da yapacağı gibi. Ancak bu, iz bırakmadan kaçabilmeyi zorlaştırıyor ne yazık ki.
Drax Lynne'in kulağını şefkatle yaladı. Kırmızı gözleri kurdumun siyah gözlerine sevgiyle bakıyordu. Derrick'in devralmak üzere olduğunu bilerek şimdilik veda ediyordu.
Lynne'in bir süre daha böyle kalma arzusu çok ağır basıyordu. Kurdum durumun ciddiyetini anlıyordu elbette ama bu yine de biraz bencilce hissetmesinin önüne geçebileceği anlamına gelmiyordu.
Bir yandan kurdumu bir yandan da kendimi mümkün olduğunca yatıştırmaya çalıştım. Üzüntüsü anlayışa dönüşmeye başlamıştı. Bense dört aydır vampir olarak beslenmemiştim ve susuzluğum artık yönetilemeyecek bir noktaya geliyordu.
Lynne ve Drax son bir kez daha kafalarını birbirlerine doladıktan sonra kendi bedenlerimize geri dönmüştük.
Gerinmeye başladım, soğuk hava cildimi uyuştururken çıplak vücudum titriyordu. Lynne'in kürkünü özleyeceğimi biliyordum. İnsan kıyafetleri asla aynı sıcaklığı veremez.
Gözlerimi açtığımda Derrick'in bana gülümsediğini gördüm. Koyu renk saçları göğsünün bir kısmına kadar uzanmış, geniş omzunda basamaklanmıştı. Kaslı vücudunu görünce nefesim kesilmek üzereydi.
Sanki onu yeni baştan ilk kez görüyormuşum gibi hissediyordum.
"Derrick!" Kollarımı eşime sardım ve o da beni kollarına aldı. Kokusu etrafımı sarıyorken eriyormuşum gibi hissediyordum.
"Seni özledim Ateşböceği,” Derrick'in derin sesi kulağıma fısıldıyordu.
"O saçma lakabı özlemişim," dedim tenine karşı gülümseyerek. "Ve seni de, tabii ki."
Eşimle kurt formunda olmak, onun fiziksel olarak yanımda olmasıyla aynı şey değil. Dört ayağımız üzerindeyken, kurtlarımız da insan halimizdeki kadar kontrole sahipler.
Ama bizimle konuşamadıkları gibi zihnimizin içinde de iletişim kuramıyorlar. Keşke zihin bağlama gerçek olsaydı, tıpkı kitaplardaki gibi.
Derrick yanaklarımı avuçlarının içine aldı ve dudaklarımı kendi dudaklarına yaklaştırdı. Ben de uzun saçlarına ellerimi geçirerek onu kendime doğru çektim. Dudakları benimkine değdiğinde tadı tüm vücudumu titretiyordu adeta.
"Burada olmaz, Ateşböceği. Açık alandayız," dedi Derrick kıkır gülerek ve benden uzaklaştı.
"Ne olmuş yani? Etrafta kimse yok," diyerek onu bir kez daha kendime yaklaştırdım. Açıkta, mağarada, hatta ormanın ortasında. Yakınlaşmayalı aylar olmuştu ve bir kızın belirli ihtiyaçları vardı.
"Şuna ne dersin?" Derrick parmağını dudaklarıma koydu. "Hafta sonu için kıyafet ve yemek bulduktan sonra bir motel odası ayarlarız. Tabii pazartesiye kadar şehir dışına çıkmak koşuluyla."
"Derrick, bugün pazar." Kelimelerim eşimin parmağının arkasından boğuk bir şekilde çıkıyordu. "Hafta sonu çoktan bitti."
Derrick alnımdan öperek, "O zaman yarın yola çıkmış oluruz,” diye cevap verdi.
"En azından nerede kalacağımızı ben seçeceğim," dedim iç çekerek. "Başka bir tahta kurusu istilasını daha kaldıramayacağım."
Gözlerini devirdi. "Pekala. Hala paramızın sadece üçte birini geri aldığımıza inanamıyorum."
***
Birkaç saat sonra Derrick ve ben popüler bir restoran olan Layfield Et ve Izgara Restoranı'ndan çıkıyorduk. Kıştan önce, sahipleri biz yokken eşyalarımızı güvende tutmayı kabul etmişti.
Derrick, "Bu kasabanın sürüsü, tehdit oluşturmadıkları sürece gelen haydutlara karşı naziktir," dedi. "Alfaları bu günlerde görebileceklerimize kıyasla oldukça hoşgörülü."
"Bu kasaba hakkında çok şey biliyor gibisin," dedim kaşlarımı kaldırarak. "Bu bölgeye geldiğimizden beri sürekli buranın etrafında dolaşıyoruz."
"Bana sen gelmeden önceki yılımdan bir yeri hatırlatıyor,” dedi ve yoldayken seçtiğimiz otelin kapısını açtı.
Check-in masasının arkasındaki yaşlı kadına yaklaşarak gece için bir oda talep ettik.
Derrick cüzdanını çıkarırken masadaki kadın, "Haydutlar her zamanki fiyatın yarısını öderler,” dedi. "Alfa'nın kuralları."
"Bir sürünün hayır işi yapması için," diye başladım söze. "Herhangi bir neden var mı?"
Yaşlı kadın omuz silkti. "Biz sadece Alfa'nın kurallarını uygularız. Onları sorgulamayız."
Anahtarlarımızı aldıktan sonra asansöre yöneldik. Lobideki sürü üyeleri bize rahatlatıcı olması gereken hoş gülümsemeler sunuyordu ancak bunun yerine dişlerimi sıktığımı hissediyordum. Derrick güven verici bir şekilde elimi sıkıyordu.
Odamıza girerken, "İyi hissediyor musun?" diye sordu. Eşyalarımızı sehpaya koyduk.
"Burası çok garip," diye itiraf ettim ve kendimi yatağa attım. "Sürü neden kaçaklara karşı bu kadar iyi davranıyor? Hiçbir mücadele olmadan bölgeye girebildik."
"Neden vahşi hayvanlar gibi kovalanıp avlanmak zorunda olmadığımızı sorguluyorsun?" Derrick yanımda oturdu ve saçımın bir tutamını gözlerimden uzaklaştırdı. "Ateşböceği, genelde tam tersinden şikayet edersin."
"Şikayet etmiyorum,” diye karşı çıktım. "Sadece... Kaçmaya başladığımızdan beri hiçbir sürü hayatımızı tehdit etmeden onların bölgesine adım atmamıza bile izin vermedi. Bütün bunları sen de biliyorsun. Sence de bu biraz garip değil mi?"
"Sadece böyle olmasının tadını çıkar. Her şey iyi gidecek olursa bir süre burada kalabiliriz."
Gözlerimi kırpmama neden oldu bu duyduğum fikir. Kalmak mı?
~
"Sen kimsin ve eşime ne yaptın?" diye sorarken Derrick'e yastıkla vurdum. "Eşim yoldaki hayatı ve haydut olmanın tehlikelerini seviyordu!"
"Biliyorum, ama."
"Ve bunun da ayrıca, bu insanları ya da haydutları içeri alma nedenlerini bilmiyoruz!" "Bildiğimiz tek şey..." diye söze başlamıştım ki Derrick beni durdurdu.
"Ateşböceği, şu anki koşullarımızda gerçekten bir aile kurmak istiyor musun?" diye sordu eşim. "Üremek için güvenli bir bölge bulmak zor. Bu sürüde seni ve yavrularımızı daha iyi koruyabilirim."
Donakalmıştım. "Aile mi?"
"Evet, elbette," dedi eşim. Nazikçe gülümsüyordu. Yastığı ellerimden aldı. "Sen yirmi iki, bense yirmi beş yaşındayız. Bizim yaşımızdaki kurtlar genellikle şimdiye kadar en azından birkaç yavru sahibi olurlar. Hatta diğerleri de muhtemelen yolda olur."
"Çünkü dört yıldır bu kaçış döngüsün içindeyiz," dedim tepkiyle. "Ayrıca, hibrit olduğum düşünülürse yavrulara ne olacağını bilmiyoruz."
"Hibrit olsun ya da olmasın Ateşböceği, bunu düşünmeye başlamak istiyorum." Derrick ellerimi sıkıca kavradı. "Sana hak ettiğin hayatı vermek istiyorum. Geçmişin bir önemi yok."
Bakışlarımı onunkilerden uzaklaştırdım. Çocuk sahibi olma konusunda onun kadar emin değildim. "Derrick, ben..."
Kapının vurulması ile cümlem yarım kalmıştı. Derrick iç çekerek kapıyı açmak için doğruldu. Kapıdaki, kusursuz giyimli bir dişi kurttu. Gözleri merak içinde genişlemişti.
"Merhaba, benim adım Nymph," dedi ikimize de başını sallayarak. "Alfa'nın onuruna düzenlenecek bir ziyafete ikinizi resmi olarak sürü evine davet etmek için buradayım."
"Teşekkür ederiz," dedim ama bunun uygun olacağından emin değilim. Biz haydutuz."
Nymph başını salladı ve titreyen küçük elinde tuttuğu zarfı hafifçe uzattı. "Bölgedeki tüm kurtların, toplumdaki sıfatı ne olursa olsun, katılmaları gerekir."
Derrick zarfı elinden aldı. Sonra Nymph hızla uzaklaştı.
"Ve işte, akşam planlarım böylelikle suya düşer," dedim inleyerek ve kendimi yatağın üzerine bıraktım.
