Haydut Serisi 1: Asi Alfa
Yazar
Gemma Rue
Okur
2,5M
Bölüm
48
"Siz packiler hep aynı dövüşüyorsunuz," diye alay ediyorum. O uzun boylu, güçlü ve bir alfa. Roguelar bile bir Alfa ile dövüşmemesi gerektiğini bilir. Ama ben sıradan bir Rogue değilim.
"Öyle mi?" Kasları gömleğine karşı geriliyor.
Bakışlarım vücudunu tarıyor. Bir an fazla uzun kalıyorum. Bir yumruk bana doğru itiliyor. Bileğini yakalıyorum. Güm diye düşüyoruz. Vücutlarımız birbirine bastırılmış.
"Eğer üstünde olmamı istiyorduysan, tek yapman gereken sormaktı."
Kader bir rogue ile bir alfayı bir araya getirdiğinde, farklılıklarını bir kenara bırakıp aşka bir şans verebilecekler mi?
Bölüm 1
Kitap 1:Asi Alfa
HARLEY
. . . . . . "Hadi, daha hızlı!" diye bağırıyorum Simon'a, yavaşladığını fark edince. Hemen hızlanıyor.
Koşarken vücudum sızlıyor, bacaklarımı zorla ileri itiyorum. Kurdum bana güç veriyor, koşmama yardım ediyor.
"Artık o kadar yakın değiller!" diye sesleniyor Simon, nefes nefese kalmış bir sesle.
Endişeyle kulak kabartıyorum. Ormanda bizi kovalayan ayak sesleri ve ulumalar hâlâ duyuluyor, tüyler ürpertici sesler çıkarıyorlar. Simon muhtemelen haklı - ulumalar giderek uzaklaşıyor ama peşimizi bırakmayacaklar. Bırakamazlar, o onları gönderdiğine göre. Risk almaya değmez. Daha da hızlanıyorum, zihin bağımız aracılığıyla aileme ulumalardan uzaklaşmalarını söylüyorum.
Grrrrr aroooo. Grrr.
Etrafımızda gölgeler beliriyor, havayı yeni hırlamalar dolduruyor. Kurtlar bizi kuşatmış. Önde iki kurt, yanlarda ikişer tane ve arkada bir tane. Bizi çevrelerken bizim kadar hızlı koşabiliyorlar.
"Lanet olsun!" diye düşünüyorum Simon'a. Üçüyle, belki sırtımızda çocuklar olmasaydı beşiyle baş edebilirdik ama yedi tane mi?
Kurtlar kolayca bize ayak uyduruyor, etrafımızda bir çember oluşturuyorlar. Hep birlikte, yavaş yavaş hızımızı düşürüyorlar. Millie ağlıyor ve tüylerimi çekiştiriyor. Çocukları tehlikeye atmadan aralarından sıyrılıp kaçamazdık. Yavaşlarken yanımdaki kurtlara göz atıyorum. Güçlü, kahverengi ve iyi eğitimli görünüyorlar. Kesinlikle bir sürüye ait olmalılar. Hiçbir başıboş kurt grubu bu kadar uyum içinde hareket edemez.
Farkında olmadan bir sürü toprağına dalmıştık - bu büyük bir hataydı.
Durmak zorunda kalıyoruz. Gece kadar kara tüyleri olan bir kurt bize hırlıyor, öfkeli ve tehditkar görünüyor. Diğer kurtlar da aynısını yapıyor, etrafımızda dolanırken hırlıyorlar. Lider kurt bana ve sırtımızdaki çocuklara bakıyor. Çok tuhaf görünüyor olmalıyız. İki genç kurdun üç çocukla böyle koşması alışılmadık bir durum.
Çocukların inmesi için eğiliyorum. Hepsi ağlıyor. Onlara nazikçe sürtünerek yumuşak bir ses çıkarıyorum. Lider kurda başımı eğiyorum, sonra insan formuma dönüyorum. Simon da aynısını yapıyor.
İkizler, Reese ve Sage, bize giymemiz için birer büyük tişört uzatıyor. Sürü kurtları oturup biz bunu yaparken bekliyor, tişörtleri giyerken bize bakmıyorlar.
Giyindikten sonra kurtların ifadesiz yüzlerle bizi süzdüğünü hissediyorum. Neyi bekliyorlar? Sürüler genellikle başkalarının topraklarına girmesinden hoşlanmaz.
Ellerimi yavaşça kaldırıp gözlerimi indirerek, "Topraklarınıza girdiysek özür dileriz. İzin verirseniz gidip bir daha asla geri dönmeyiz," diyorum.
Yüksek, derin bir hırlama sessiz geceyi bozuyor. Siyah kurt hırlıyor, gözlerini bana dikmiş.
Kalbim küt küt atıyor. Millie bacağıma sarılıp tişörte gözyaşı döküyor. Simon'a hızlıca bakıp tekrar lidere dönüyorum. "Lütfen çocukların gitmesine izin verin. Onlar küçük. Bilmiyorlardı."
Kurtlar söylediklerime hiç tepki vermiyor. Birlikte yürümeye başlıyorlar. Belli ki kendi aralarında sürü zihin bağlantısıyla konuşuyorlar, lider kurttan, belki de alfanın kendisinden emir alıyorlar.
Ama muhtemelen değil. Biz sadece önemsiz başıboş kurtlarız. Muhtemelen daha az önemli bir kurt, keyifli bir gece geçirirken ve bir daha bizi hiç düşünmezken sürü zihin bağlantısı aracılığıyla bizimle ne yapacaklarına karar veriyor. Keşke ne söylediklerini duyabilseydim, bizimle ne yapmayı planladıklarını daha iyi anlamak için, ama sürüye ait olmayan kurtlar zihinlerinde birbirleriyle konuşamaz.
Bir kurt burnuyla Simon'u dürtüyor, ilerlemesini söylüyor.
"Galiba onların yerine gidiyoruz," diyor Simon özel zihin konuşmamızda, çocukların duymasına izin vermeden.
Hepimiz topraktan yürürken orman zemini soğuk, dalları ve bitkileri yolumuzdan çekiyoruz. Millie'nin ağlaması dışında sessizlik hakim. İnsan formumuzda yavaşça ilerlerken sürüyü takip ediyoruz.
En az üç mil yürüyoruz, insan formumuzda ağır aksak ilerliyoruz.
Millie kollarımda ağlamaya ve titremeye devam ediyor, boynuma sarılıp yüzünü bana yaslıyor.
Soldaki açık kahverengi bir kurt onu yakından izliyor, Millie tekrar ağlamaya başladığında küçük, üzgün bir ses çıkarıyor. Kurt muhtemelen bir anne.
Elimi Millie'nin kulaklarına koyup nazik kurda hızlıca fısıldıyorum, "Lütfen, eğer biz—eğer ölürsek, onu güvende tut."
Kurt hafifçe başını sallarken önden bir hırlama geliyor. Kalbim biraz yavaşlıyor; en azından Millie güvende olabilir.
Saatler sonra, devasa bir eve yaklaşıyoruz. "Ev" doğru kelime olmayabilir; daha çok çocuklara anlattığım masallardaki gibi bir şatoya benziyor. Gri taş, karanlık gece gökyüzüne karşı parlak görünüyor, yüksek kuleler ve balkonlar tepemizde yükseliyor. İkizler ikisi de hayretle yukarı bakıyor. Sage, "Burada bir kral yaşıyor olmalı," diyor.
Kral değil. Bir alfa.
Evin önünde on tane nöbetçi görüyoruz, hepsi insan formunda ama bizi çevrelerken hala ürkütücü görünüyorlar, düşmanca bakışlarla süzüyorlar. Durup bizi getiren kurtlara konuşmadan bakıyorlar, sürülerinin zihin bağlantısı aracılığıyla emir alıp veriyorlar. Nöbetçiler bizi hiçbir şey söylemeden içeri alıyor.
Giriş, dışarısı kadar görkemli ve gösterişli. Tavandan kocaman bir avize sarkıyor ve parlak mermer zemini kaplıyor. Tavanlar o kadar yüksek ki içeride olduğunuzu unutabilirsiniz.
Adamlar bizi bir koridordan geçirip yemek salonuna götürüyor, burada dört adam yirmi kişilik bir masada yemek yiyor. Oda o kadar temiz ki her şey pırıl pırıl parlıyor.
Göz ucuyla çocuklara bakıyorum ve aniden ne kadar kirli olduğumuzu fark ediyorum. Kir ve kan içindeyim, hayatımda göreceğim en güzel yerlerden birinde yarı çıplak durumdayım. Çocuklar baştan aşağı çamur içinde. Korkunç görünüyor olmalıyız.
"Teşekkürler," diyor masanın başında oturan adam. Ayağa kalkıp dönüyor, bizi tepeden tırnağa süzüyor. Şık takım elbisesi içinde uzun boylu ve bakımlı. Kasları kumaşa baskı yapıyor, onu sıkıca sarıyor. Arkaya bağlanmış sarı saçları ve güçlü bir çenesi var.
Yukarı bakarken gözlerim onunkilerle buluşuyor ve tuhaf bir şey hissediyorum. Kalbim hızlanıyor, tenim ısınıyor ve kurdum zihnimde uluyor. Derin yeşil gözlerinden bakışlarımı alamıyorum. Bu his de ne?
