Vitale Kardeşler 1. Kitap: Düşman
Yazar
Shala Mungroo
Okur
216K
Bölüm
22
Diana’nın hayatı hiçbir zaman kendisine ait olmadı; her adımı başkaları tarafından seçildi, her sözü kendisinin atmadığı imzalarla mühürlendi. Şimdi ise babasının en yakın müttefikinin tehlikeli derecede karizmatik varisi Domenico ile bir evlilik sözleşmesine mahkûm. Domenico’nun kusursuz gülümsemesinin ve kadife sesinin altında, karanlık, kadim ve ailesine fazlasıyla yakın sırlar kaynıyor. Düğünleri yaklaşırken görev ve arzu arasındaki çizgiler bulanıklaşıyor ve Diana, kendisini bağlayan bağlarla savaşmak ya da asla sevmemesi gereken o adama teslim olmak arasında bir karar vermek zorunda kalıyor. Her yeminin bir bedelinin olduğu bu dünyada, özgürlüğe kaçmak en tehlikeli seçim olabilir.
Bölüm 1
DIANA (6 YAŞINDA)
“Çok güzel görünüyorsun.”
Büyük boy aynasındaki yansımama bakıyordum. Dadım Nia ise bana gururla gülümsüyor, pembe elbisemi kabartıp arkasındaki kocaman saten kurdeleyi düzeltiyordu.
Altıncı yaş günümdü. Babamın benim için özel olarak hazırlattığı sirk temalı partide dışarıda oynayan çocukların kahkahalarını duyabiliyordum. Annem ben dört yaşındayken küçük kardeşimi doğururken öldü. Ne yazık ki kardeşim de öldü.
Babam o günden beri onların yokluğunu hissetmeyeyim diye benimle eskisinden çok daha fazla ilgileniyordu.
Aynadan, o siyah beyaz, katı kurallı üniforması içindeki esmer tenli dadıma baktım ve ben de ona gülümsedim. Doğal sarı ışıltıları olan çikolata rengi saçlarım çok uzamıştı. Neredeyse belime kadar iniyor ve dalgalar halinde dökülüyordu. Elbiseme kusursuz bir şekilde uyan pembe bir kurdeleyle kısmen toplanmıştı.
Koyu gri gözlerim ışıl ışıldı ve bal rengi tenimle tam bir tezat oluşturarak beni adeta bir peri gibi gösteriyordu.
“Annen seninle çok gurur duyardı, Ana.”
O an kaşlarımı çattım ve annemi hatırlamaya çalıştım. Ama aklımda ona dair sadece uçup giden silik görüntüler vardı. Uzun boylu, gösterişli ve gülen mavi gözlü bir kadındı. Hep yasemin koktuğunu ve ışıkta parıldayan küpeler taktığını hatırlıyordum.
Sanki ruh halimdeki değişimi hissetmiş gibi, Nia beni etrafımda döndürdü ve yatak odamın kapısına doğru yönlendirerek beni daldığım düşüncelerden kopardı. Elimden tutup beni kıvrımlı merdivenlerden aşağı indirirken, “Hadi bakalım, baban seni bekliyor,” dedi.
“Seninle tanıştırmak istediği biri var.”
Babam Salvatori Moretti bir iş adamıydı, iş dünyasında çok önemli biri olduğunu biliyordum. Beni ortaklarına hep küçük prensesi olarak tanıştırırdı. Bu yüzden Nia biriyle tanışacağımı söylediğinde pek şaşırmadım.
Beni koca giriş salonundan, her zaman orada bekleyen koyu renk takım elbiseli adamların yanından geçirdi. Sonra da evin güney kanadındaki babamın ofisine doğru sürükledi.
Kemerli büyük pencerelerden dışarıda koşturan çocukları görebiliyordum ve neşeli çığlıklarına gülümsedim. Gidip onlara katılmak için sabırsızlanıyordum. Ancak Nia beni durmadan çekiştiriyor, acele etmemiz yüzünden neredeyse sendelememe neden oluyordu.
Büyük meşe kapıya vardığımızda, içeriden erkek kahkahaları duyabiliyordum. Nia kalın yumruğuyla kapıya sertçe vurdu. Kapı, hiç yaşlanmayan yüzünde keyifli bir gülümsemeyle babam tarafından açıldı.
“Ah, işte geldi!” dedi elimi tutup beni odanın içine doğru çekerken.
“Teşekkürler, Nia. Sen çıkabilirsin.” Babam dadıma başıyla onay verdi. O da karşılık olarak başını eğdi ve kapıyı arkamızdan sıkıca kapattı.
Sonra başımı kaldırıp babama baktım. Hizmetçilerin arkasından onun ne kadar yakışıklı olduğunu konuştuklarını duyardım. Annemin ne kadar şanslı olduğunu söylerlerdi, çünkü o aynı zamanda çok iyi bir kocaydı. Annemin ölmesinin de ne büyük bir trajedi olduğunu konuşurlardı.
Ama babam bana hep bir daha asla evlenmeyeceğini söylerdi. Annemin hayatının aşkı olduğunu, şimdi ise onun kalbindeki o yeri benim doldurduğumu anlatırdı.
Boyu çok uzundu ve beni havaya kaldırıp kucağına aldığında kendimi dünyanın zirvesindeymişim gibi hissettim. Siyah beyaz karışımı saçları ve tıpkı benimkiler gibi gri gözleri vardı. Üzerinde temiz, açık mavi bir gömlek ve lacivert bir kumaş pantolon vardı. Bugün ceket giymemişti.
Odada bizimle birlikte, çok yakından tanıdığım başka bir adam daha vardı.
“Rafael Amca!” Koşarak diğer adama gittim, o da beni hemen kucağına aldı ve başımın tepesinden öptü.
Rafael Amca babamın çok yakın arkadaşlarından biriydi ve sürekli evimize gelirdi. Görüştüğümüzde bana hep hediyeler getirirdi. Bazen babamın beni şımarttığı gibi şımartabileceği bir kızı olmasını ne kadar çok istediğini söylerdi. Onu çok severdim.
Beni yere indirmeden hemen önce ayakkabı kutusu büyüklüğünde bir hediye uzatarak, “İyi ki doğdun, Ana,” dedi. İşte o an onun yanında duran ve oldukça ciddi görünen çocuğu fark ettim.
Benden birkaç yaş büyük duruyordu. Beyaz polo yaka tişörtü ve bej rengi pantolonunun üzerine spor bir ceket giymişti. Dağınık, koyu renk saçlarıyla biraz cılız olduğunu düşündüm. Berrak mavi gözleri önce bana bakarken kısıldı, sonra beni düşünceli bir şekilde süzdü.
Rafael Amca beni şaşırtarak, “Ana, bu benim büyük oğlum Domenico. Biz ona kısaca Dom diyoruz,” dedi. Rafael Amca bana hep üç oğlu olduğundan bahsederdi ama bugüne kadar hiçbiriyle tanışmamıştım.
Dom kibarca elini uzattı, ben de bebekliğimden beri bana öğretildiği gibi küçük elimi onun elinin içine bıraktım.
Ellerimiz birbirine değer değmez gözlerimiz kilitlendi. Dom aniden elimi bıraktı ve sanki elini pantolonunun cebine silmek istiyormuş gibi bir hal aldı.
Bunun yerine, elini yan tarafında yumruk yaptı.
Onun dokunuşuyla hissettiğim o elektriklenmeyi uydurup uydurmadığımı merak ederek elime şaşkınlıkla baktım.
Babam dikkatimi yeniden ona çekerek, “Ana,” diye söze başladı. “Seninle konuşmak istediğim bir şey var. Çok önemli bir şey.”
Beni ofisinin ortasındaki kahverengi koltuklara doğru götürdü ve önümde diz çökmeden önce beni onlardan birine oturttu. Hediyemi arkamdaki sandalyeye koydum. Ellerimi önümde birleştirdim ve babamın bu tuhaf tavrını merak ederek bütün dikkatimi ona verdim.
“Biliyorsun ki Rafael Amca ve ben çok uzun zamandır çok iyi iki dostuz.”
Anladığımı belirtmek için başımı salladım ve şimdi tam karşımda oturan Rafael Amca’ya baktım. Dom ofisteki pencerenin yanına gitmiş, dışarıda oynayan diğer çocukları izliyordu.
Kardeşlerinin de dışarıda olabileceğini ve yakında onlarla tanışacağımı düşündüm. Yeni arkadaşlar edinmek için çok hevesliydim.
“Ayrıca benim çok önemli birçok şirketi yönettiğimi de biliyorsun. İşte bu yüzden ben yanında olmadığımda güvende olduğundan emin olmak için her zaman yanında birinin olması gerekiyor.”
Tekrar başımı salladım. Evden çıkmam gerektiğinde okula veya gezmelere giderken yanımda mutlaka babam için çalışan en az bir kişi daha olurdu.
Bu, başka türlüsünü bilmediğim ve artık alıştığım bir hayattı. Silahların ve benzeri aletlerin görüntüsü bile bana çok tanıdıktı, gayet normaldi.
“Rafael Amca ile sen büyüdüğünde sana bakması için bir anlaşmaya vardık.”
“Ne demek istiyorsun?” Anlamaya çalışırken kaşlarım çatıldı.
O an babam sanki gerginmiş gibi boğazını temizledi. Babamı çok nadir gergin görürdüm.
“Eğer bana bir şey olursa, sana Rafael Amca bakacak. Bunu ister misin?”
Kalbim hızla çarparken aniden kaşlarımı çattım. “Sana ne olacak ki, babacığım?” Annemin gidişini hatırladım ve babamı da bir daha hiç göremeyeceğimi düşünerek paniğe kapılmaya başladım.
Sesimdeki korkuyu duymuş olmalı ki sesi bir anda yumuşadı. “Hayır, hayır tatlım, beni yanlış anladın.” Gözlerimin yaşlarla dolduğunu ve ağlamak üzere olduğumu görünce bana sıkıca sarıldı.
O sırada Dom, gözleri hâlâ dışarıdayken ifadesiz bir sesle, “Bunu anlamak için henüz çok küçük,” dedi.
“Değilim!” Onun bu suçlaması karşısında kendimi savunmak için sesimi yükselttim ve ona öfkeli bakışlar fırlattım.
Babası onu azarlayarak, “Dom, lütfen,” dedi.
“Ana, beni dinle, prensesim.” Babam iki elimi de kendi kocaman ellerinin arasına alarak tekrar bana baktı. “Biliyorum, şu an bunların hiçbirini anlamayacaksın ama büyüdüğünde sen ve Dom evleneceksiniz.”
“Evlenecek miyiz?” Ona kafam karışmış bir halde baktım. Haklıydı, hiçbir şey anlamamıştım.
“Ama babacığım, neden?”
Eliyle saçımı okşadı. “Böylece her zaman sana iyi bakacak biriyle olacağını bileceğim.”
“Bana Rafael Amca'nın bakacağını söylemiştin,” diye cevap verdim kafam karışmış bir şekilde.
“Evet, ben bakacağım tatlım,” dedi Rafael Amca bana biraz daha yaklaşarak. “Dom ve ben ikimiz de bakacağız.”
“Ben senin de bu durumdan mutlu olmanı istiyorum, prensesim.” Babam devam etti, “Rafael Amca'yı seviyorsun, değil mi?”
Başımı salladım. Rafael Amca'yı gerçekten seviyordum ama oğlunu hiç tanımıyordum.
“O zaman konu kapanmıştır,” dedi babam ayağa kalkarak. “Rafe, evrakları yarın hazırlatacağım. Bugün kutlama günü,” dedi en yakın arkadaşına ve onun sırtına dostça vurdu.
Ardından ikisi, bazı evrakları incelemek üzere büyük masaya doğru yürüdüler.
Dom pencerenin önünden ayrılıp yanıma geldi ve elini uzattı. “Hadi gidip partine katılalım, prenses.”
Gelecekteki kocam olduğunu bilerek o an Dom’a yeni bir gözle baktım ve elimi onun elinin içine bıraktım.
