Düdük ile Sessizlik Arasında
Yazar
Sophie Lee
Okur
118K
Bölüm
27
Madison Hales, dünyanın genel olarak iyi olduğuna her zaman inandı; başını belaya soksa bile o, insan formunda bir güneş ışığıydı. Bu yüzden abisi Jaxon kendisinden büyük bir iyilik istediğinde, hiç düşünmeden evet dedi.
Takım arkadaşının oğluna tam zamanlı dadılık yapmak.
Sorun yoktu… değil mi?
Söz konusu takım arkadaşı Luca Moretti olmasaydı belki. New York Reapers'ın asık suratlı pivotu Luca, Jaxon profesyonel olmadan çok önce Madi’nin en sevdiği oyuncuydu. Ve gerçek hayattaki Luca Moretti, hükmettiği buz pistinden bile daha soğuktu. İlk karşılaşmaları tam bir felaketle sonuçlanınca, Madi ondan uzak duracağına yemin etti.
Ancak yedi yaşındaki Hamish’in başka planları vardı.
Madi yeni görevine alıştıkça, Luca’nın duvarları çatlamaya başlar. O sert bakışların ve sessiz korkutuculuğun ardında, oğluna tutkuyla bağlı bir adam vardır… ve gölgelerine ışık getirmeye devam eden kıza karşı beklenmedik bir korumacılık geliştirmektedir.
Madi ona aşık olmamalıydı. Luca onu fark etmemeliydi. Ve Madi'yi hayatına dahil etmek, Luca’nın bugüne kadar aldığı en büyük risk olabilirdi.
Bölüm 1: Ondan Ölesiye Nefret Ediyorsun
MADISON
Ağabeyim Jaxon sadece bir boxer ile mutfağa girip taşaklarını kaşırken yüzümü buruşturdum. Gerçekten harika bir manzara.
“Günaydın,” dedi.
“Saat ikiye geldi,” dedim. “Dün gece geç mi kaldın?”
“Bir galibiyetten sonra beni bilirsin, Madi,” dedi Jaxon. Buzdolabını açıp biraz üzüm aldı. “Fena kutladım.”
Ağabeyim Jaxon, New York Reapers'ta buz hokeyi oynuyor. Ottawa Kodiaks'a karşı bir sezon öncesi maçları vardı ama Jaxon için galibiyet galibiyettir. Evet, ciddi anlamda büyük bir NHL oyuncusu. Birinci sıra sağ kanat, üstelik. Gurur duyan bir kız kardeşim ben.
“Eminim Shayla sonuçlarıyla uğraşıyordur,” dedim ifadesiz bir sesle.
“Siz ikinizin arkadaş olduğunu hep unutuyorum,” dedi ve yanımdaki tabureye oturdu. “Bu nasıl olmuştu?”
Altı kızız biz. Jonathan tarafından tecavüze uğramamızın ardından hepimiz için bir destek grubu kurmayı ben başlattım. Jonathan'ın uğurlu sayısı on ikiydi. Nedense on iki yaşındaki kızlara saldırıyordu. Teagan, bunu ona söylediğini hatırlıyor.
Hiçbirine birden fazla saldırmadı. Ama hepimizde izler bıraktı. En son saldırıya uğrayan bendim çünkü damadı Jonathan'ı üzerimde yakaladı ve onu döverek öldürdü.
Grant da artık toplantılarımıza katılıyor çünkü o da benzer bir şey yaşamış. Jaxon benim tecavüze uğradığımı biliyor olabilir ama Shayla benim arkadaşım ve hazır olduğunda insanlara kendisi anlatır. Ağabeyimin, Shayla'nın İK direktörü olduğu takımda oynaması büyük bir tesadüftü.
“Ortak bir arkadaş aracılığıyla,” diye yalan söyledim.
Mırıldandı. “İş arama nasıl gidiyor?”
Ona yakın olmak için Jaxon'ın yanına taşındım ama iş bulmak zor. Jaxon benden dört yaş büyük ama her zaman çok yakın olmuşuzdur; tabii saldırıya uğradığımı sakladığım yedi yıl hariç. Bu onu mahvetmişti.
“Pek iyi değil,” diye mırıldandım. “Piyasa çok dar.”
“Senin için bir şeyim olabilir,” dedi Jaxon.
Taburemde dikleştim ve ağabeyime tatlı tatlı gülümsedim. “Seni ne kadar sevdiğimden bahsetmiş miydim?”
Güldü. “Not edildi,” dedi. “Takım arkadaşlarımdan birinin dadıya ihtiyacı var.”
“Kendi başına bakamıyor mu?” diye şaka yaptım.
Jaxon gözlerini devirdi. “Hayır, oğlu Hamish için.”
“Kim ki?” diye sordum. Jaxon'ın tüm takım arkadaşlarını tanıyorum ve Malcolm dışında çocuğu olan başka birini bilmiyorum.
“Bak, bunu söylediğim için kızacak ama artık çaresiz,” dedi Jaxon. “Luca.”
Yüzümü buruşturdum. “Hayır.”
“Madi!” diye sızlandı.
“Luca bana karşı pislik biri,” dedim. “Kendi gözlerinle gördün.”
“İnsanlara açılmakta zorlanıyor,” dedi Jaxon savunarak. “Mads, bu önemli olmasaydı senden istemezdim.”
Sessiz kaldım ve Jaxon bunu devam etmesi için bir işaret olarak aldı. “Tuttuğu her dadı onunla yatmak istediği için yeni birini bulamıyor,” diye açıkladı Jaxon. “Sen mükemmel olursun çünkü ondan nefret ediyorsun.”
“Ondan nefret etmiyorum,” diye mırıldandım.
Aslında, Jaxon büyük lige çıkmadan önce Luca benim favori oyuncumdu. Buzda öyle kolay gösteriyordu ki her şeyi, kimsenin onu etkilemesine izin vermezdi. Jaxon'ın draft edildiği hafta, takım onun için küçük bir buluşma düzenlemişti ve Jaxon beni de davet etti. Beni herkesle tanıştırdı ve sıra Luca'ya geldiğinde ağzım kurudu.
Luca Moretti'de doğuştan gelen bir tehlike ile bana yaklaşma diyen bir sessizliğin öldürücü karışımı vardı; aklı başında her insan ondan en az üç metre uzak dururdu. Ama nedense o gece buluşmada bana döndüğünde, normal bir insan gibi nefes alma yetimi kaybettim. Çok iyi hatırlıyorum—onu ilk kez yakından gördüğüm o anı.
Luca barın yanında duruyordu, bir omzunu duvara yaslamış, sanki dünya onu yoruyormuş gibi. Siyah tişörtü, genetik ve Tanrı'nın favori hile kodlarıyla şekillenmiş göğsüne yapışmıştı. Koyu kot pantolon, yıpranmış deri ceket, boğazının çukurunda duran gümüş zincir—gölgeden yontulmuş ve öfke kontrolü olarak hokey oynaması söylenmiş birine benziyordu.
Simsiyah saçları hafifçe dağınıktı, sanki sinirden milyon kez elini geçirmişti. Teninde, gümüş zincirini parlatan sıcak bir zeytin tonu vardı. Güçlü, Romalı bir burnu ve sadece uyumam ben, düşünürüm havasını tamamlayan hafif bir sakal gölgesi vardı.
Ama gözleri… Tanrım, gözleri. Kehribar. Çarpıcı. Keskin. Ateşin aydınlattığı viskinin tam o rengi.
Gözleri bir kez üzerimden geçti—hızlı, değerlendirici, okunamaz—ve bunu omurgamın sonuna kadar hissettim. Flörtöz değildi. Etkilenmiş değildi. Sadece… farkındaydı. Sonra konuştu.
“Jaxon'ın kız kardeşi mi?” dedi, sesi alçak ve gürledi.
Başımı sallamayı başardım. Zar zor.
Bakışları bir saniye daha üzerimde kaldı—ne sıcak, ne soğuk, sadece yoğun. Sonra başka yere baktı, çoktan bitirmişti bu etkileşimi. Çoktan bitirmişti benimle işini.
Alınmam gerekirdi. Hayır, alınmıştım zaten. Ama ona karşılık vermek yerine aptal gibi dikilip kaldım, yüreğim ağzımda, hem tam bir pislik hem de hayatımda gördüğüm en çekici insan nasıl olabilir diye merak ederek.
Hakkını yememek lazım, tanıştığımızda ben sadece on altı yaşındaydım. O zamandan beri her karşılaşmamız aynıydı. Tek kelime ya da bir baş selamı. Ama bardağı taşıran son damla geçen yıl oldu.
Jaxon'a sürpriz ev yapımı öğle yemeği götürmek için stadyuma gittim ve Luca'nın defans oyuncularından Ethan'la konuştuğunu duydum. “Şu yapışkanlığı bırakması lazım,” diye söylendi Luca. “Jaxon oyununa odaklanmalı, ağlak kız kardeşine değil.”
Ağlak değildim ben. Neşeli bir insanımdır ve evet, bazen yatağımda oturup ağladığım günler oluyor ama bunları Jaxon'a taşımam. Bunun için Ben and Jerry's dondurması var.
“Hamish yedi yaşında,” dedi Jaxon. “Seçici konuşmazlığı var—bazı ortamlarda konuşamıyor—ve doktorlar Luca'ya nedenini söyleyemiyor.”
“Jax—”
“Artık benimle yaşamak zorunda kalmazsın,” diye mırıldandı Jaxon. “Ne kadar dağınık olduğumdan nefret ettiğini biliyorum.”
“Sana yakın olmak için taşındım,” dedim.
“Yakın olmaya devam edebiliriz,” dedi Jaxon karşı çıkarak. “Ama Madi, burası bekar evi ve ben pek bekar erkek işleri yapamadım.”
“Luca beni sorduğunun farkında mı?” diye mırıldandım.
“Şey, hayır,” dedi Jaxon. “Ama bana da hayır diyemez. Bu konuda ortaksınız.”
“Düşüneyim,” diye homurdandım.
“Numaranı Luca'ya vereceğim,” dedi Jaxon, bunu evet olarak kabul ederek.
Gerçekten ona hayır diyemiyorum.
