Uyanış - Eve ve Eden
Yazar
L. T. Marshall
Okur
15.2K
Bölüm
155
İki kız kardeş. Tek bir kader. Ve gömülü kalmayı reddeden bir karanlık.
Eden ve Eve Santo tek yumurta ikizi olarak doğdular ancak birbirlerinden daha farklı olamazlardı. Eden nazik, merhametli ve nadir görülen bir iyileştirme büyüsüyle kutsanmıştır. Eve ise güçlü, pervasız ve sürülerinin dayattığı korunaklı hayattan çok daha fazlasına duyduğu dinmeyen bir açlıkla kavrulmaktadır.
Türlerini neredeyse yok eden acımasız bir savaşın ardından Santo kurt sürüsünün güvenliğinde büyüyen ikizlerin, geçmişin dehşetiyle asla yüzleşmemeleri gerekiyordu. Ancak Eve, vahşi vampirlerin bir zamanlar can verdiği yasaklı dağa karşı saplantılı hale gelince, kadim bir karanlık uyanır ve onu kimsenin ulaşamayacağı bir yere sürükler.
Eve’in güçleri kontrolden çıkarken, Eden herkesin çoktan kaybedildiğinden korktuğu kız kardeşinden vazgeçmeyi reddeder. Kaderin kendisine bağladığı tehlikeli bir iblis-kurt melezi olan Kaelin'in yardımıyla Eden, lanetli dağa girmeli ve ikizlerin gerçekte ne olmak için doğduklarına dair korkunç gerçekle yüzleşmelidir.
Çünkü Eve’i kurtarmak, onu güçlü kılan şeyi yok etmeyi gerektirebilir.
Yasak büyüler, kadim soylar, vahşi vampirler, kader ortağı eşler ve kız kardeşler arasındaki yıkıcı bağla dolu karanlık bir paranormal fantezi olan Awakening: Eve of Eden; aşka, fedakarlığa ve gücün tehlikeli bedeline dair duygusal ve bağımlılık yapıcı bir yolculuk.
Bölüm 1: Gölgesindeki Kız
ON İKİ YAŞ
“Neden bu kadar sulugözsün?” Eve, bu yarığa kayıp düştüğümde yığılıp kaldığım o kol, bacak ve kıyafet yığınının içinden beni çekip ayağa kaldırıyor. Dilini şaklatıyor, gözlerini deviriyor. Sakarlığıma sinirlenerek üzerimdeki tozları sertçe çırpıyor. İçinde zerre kadar kardeş şefkati yok.
Tekrar iç çekiyorum. Ne zaman ona ayak uydurmaya çalışsam, sonum hep düşmek ve beni kurtarmasına muhtaç kalmak oluyor. Ona kıyasla, evet, ben her zaman sakar ve yavaşım. Bu benim suçum değil. Dış görünüşümüz tıpatıp aynı olabilir ama benzerliğimiz sadece bununla sınırlı.
“Ben sulugöz değilim… Canım acıdı. Üzülmekte sorun yok. Sen çok hızlı koşuyordun. Ben koşma konusunda senin kadar iyi değilim. Sadece normal hızda koşabiliyorum.” Kendimi savunmaya çalışıyorum. Burnumu çekerek acı dolu gözyaşlarımı tutuyor ve kanayan bileğimi sırılsıklam olan elbiseme siliyorum. Çiçek desenli o yepyeni yazlık elbisem artık paramparça bir enkazdan farksız. Dantel işlemeli eteğinde güzel, küçük bir yırtık var.
“Şşşş, geliyorlar. Kendine gel ve sızlanmayı bırak. Sana güleceklerini biliyorsun. Beni utandırma.” Eve, yaklaşan arkadaşlarımızın çıkardığı dal ve yaprak hışırtılarını duyunca kaskatı kesiliyor. Hemen o meşhur, umursamaz ve havalı maskesini takınıyor.
Dikleşiyorum ve yüzüme o kocaman, mutlu gülümsememi yerleştiriyorum. Bu gülümseme benim asıl halimi daha iyi yansıtıyor. Benim düşüşüm ona göre göz devrilecek bir şey olsa da umurumda değil. Ben sadece arkadaşlarımın benim için üzülmesini istemiyorum.
“Siz ikiniz bizim yetişemeyeceğimiz kadar hızlısınız. Eve, unutma ki biz henüz dönüşmedik. Biz sadece normal bacaklarımızla koşabiliyoruz.” Kısa boylu kızlardan biri olan Toya ilk görünen kişi oluyor. Beni hazırlıksız yakalayan o aptal yarığı gizleyen çalıların arasından sıyrılarak çıkıyor. Üçünün de gözleri fal taşı gibi açılmış. Yorgunluktan bitkin düşmüşler, nefes nefeseler ve alınlarından terler damlıyor.
“Eden de henüz dönüşmedi. Ama başından beri hemen arkamdan geliyordu. Gerçeklerle yüzleşin. Siz sadece yavaşsınız. Ve sürekli bahane üretiyorsunuz!” Eve onlara alaycı bir şekilde gülümsüyor. Şikayetlerini küçümseyerek onlara üstten bakıyor ve elini sallayarak onları geçiştiriyor.
“Eden bir alfanın kızı. Kurt olsun ya da olmasın, hızlı olmak onun doğasında var. O her zaman bizden çok daha hızlı koştu.” Simon araya giren sıradaki kişi oluyor. Derin derin nefes alıyor. Çilli yüzüne düşen yumuşak saçlarını geriye atarken tatlı ve biraz da şapşal görünüyor. Onu görünce ve bu güzel iltifatını duyunca yanaklarım kızarıyor.
Simon ne zaman etrafımda olsa midemde kelebekler uçuşuyor. Bunun nedenini bilmiyorum. Belki de sürüde bir alfanın kızının yanında olmaktan korkmayan ve bana herkes gibi davranan tek erkek o olduğu içindir. Kendi yaş grubumuzun en yakışıklı erkeği sayılmaz. Uzun ve cılız. Yüzünde çok fazla çil var ve saçları kumral.
Ben her zaman Kolombiya soyundan gelen, esmer ve daha gizemli kurtları beğenmişimdir. Bu yüzden onun yanındayken neden bu kadar utangaç olduğumu hiç anlamıyorum. Belki de davranışlarından dolayıdır. Bazen tıpkı bir yetişkin gibi olgun ve kibirli davranıyor. En büyüğümüz olduğu için sanki hepimizden daha akıllı ve bilgeymiş gibi davranıyor.
“Sadece kaybedenler başarısızlıkları için bahane üretir,” diye tersliyor Eve. Parmaklarıyla alnında bir L harfi yaparak Simon’la alay ediyor. Bu durum Simon’ı sinirlendiriyor ama o bunu dile getirmiyor. Çatışmadan nefret ediyor ve Eve’in ondan daha güçlü olduğunu biliyor. Onunla hiçbir zaman sözlü tartışmaya girmiyor. Bunun yerine benim tartışmama izin veriyor.
Eve topuklarının üzerinde aniden arkasını dönüyor. Saçlarını ona doğru savurarak oradan uzaklaşıyor. Her halinden kibir akıyor. Ben ise onun arkasından gözlerimi deviriyorum.
“İyi misin? Düştün mü?” Simon yırtık elbisemi ve kan lekelerini görünce doğruca yanıma geliyor. Toya endişeyle onu takip ediyor. Ardından küçük Maisie nihayet tırmanarak görüş alanımıza giriyor.
“Aman Tanrım… Sanırım öleceğim. Kalbim daha fazla koşmayı kaldıramayacak.” Sesi hırıltılı çıkıyor. Yüzü kıpkırmızı olmuş. “Eden… elbisen!”
“Ben iyiyim. Sadece küçük bir sıyrık. Gerçi oraya düştüğümde biraz canım yandı.” Arkamı dönüyorum ve düştüğüm çukur orman zeminine doğru başımla işaret ediyorum. Yaklaşık üç metre genişliğinde ve bir metre derinliğinde küçük bir çukur. Buradan bakıldığında çok küçük ve sığ görünüyor. Hepsi öne doğru eğilip bakıyorlar. Yine de benim için üzüldüklerini belli eden sesler çıkarıyorlar. Ardından üzerimdeki kalan tozları silkelememe yardım ediyorlar.
“Neden sürekli böyle huysuz?” Toya, nihayet etrafımda pervane olan bu küçük anaç tavuklar çemberini bozup Eve’in kaybolduğu yönü işaret ediyor. Vampirlerin eskiden yaşadığını söyledikleri dağdaki eski madenleri veya mağaraları keşfetmeye hep birlikte gidecektik. Bize yasak olan bir yer. Ama yine de buradayız.
Vampirlerle olan savaş on yıldan uzun bir süre önce, ben doğmadan bitti. Bu yüzden bu konu ilgimi çekiyor. Benim büyükbabam bir vampir. Kurtlarla vampirlerin o şekilde savaşmasını aklım almıyor. Ölümüne savaşmalarını ve yeminli düşmanlar olmalarını hayal edemiyorum. Bu çok garip bir durum.
Sanırım buna inanabilmek için olayların nerede yaşandığını görmek istiyorum. Bir zamanlar vampirlerin bizim için gerçekten büyük bir tehlike olduğunu anlamak istiyorum. Kız kardeşimin, benim de onlara katılmam şartıyla arkadaşlarımı buraya gelmeye ikna etmesinin tek yolu buydu. Normalde onun istediği hiçbir şeye evet demezlerdi. Ama ben onlarla tatlı tatlı konuşup bunun iyi bir fikir olduğuna inandırabiliyorum.
“Onun nasıl biri olduğunu biliyorsunuz. Kendisini bizden üstün görüyor. Beş yaşındayken dönüştüğü için hepimizin zayıf ve acınası olduğunu düşünüyor. Bunun bir şekilde kendisinin çok daha üstün bir soydan geldiğini gösterdiğine inanıyor.” Simon dişlerini sıkıyor.
Bu, o ve kız kardeşimin sık sık tartıştığı bir konu. Kız kardeşimin bizi küçümsemesi onu çok sinirlendiriyor. Çünkü o, yüksek rütbeli ikinci alt sürünün üyelerinden birinin oğlu. Bence kız kardeşimin ilk dönüşen olması ve onun daha büyük olmasına rağmen hâlâ dönüşememiş olması da canını sıkıyor. Üstelik küçük grubumuzun tek erkeği o.
Bunu inkar edemem çünkü bu doğru. Eve, ilk doğan ikiz ve sürülerin ilk üçlü melezi olarak en iyisi olduğuna her zaman inandı. En güçlü ve en hızlı olduğunu düşünüyor. Genç yaşta dönüştü ve hatta ondan önce bile özel yetenekleri vardı. Onun yetenekleriyle kimse boy ölçüşemez. Kimse ona layık olmanın yanından bile geçemez. Ben bile.
“Annem, onun kibrini baba tarafımızdaki büyükbabamızdan aldığını söyledi.” Bu sözler bir anda ağzımdan çıkıveriyor. Ailemin konuşmasını dinlememem gereken bir anda kulak misafiri olmuştum. Hemen elimle ağzımı kapatıyorum. Kız kardeşim beni duymakla kalmıyor. Aynı zamanda çok önemli bir kuralı çiğniyorum. Üstelik kötü davranıyorum ve ben bundan nefret ederim.
“Onun hakkında konuşmamamız gerekiyor.” Maisie’nin fısıltılı ses tonu, bu konuyu açtığım için kendimi daha da aptal hissetmeme neden oluyor. Koluma hafifçe dokunarak beni sustururken, iri gözleri endişeyle daha çok bir ceylanınkini andırıyor. Sanki etrafımızdaki orman bizi duyup ispiyonlayacakmış gibi davranıyor.
O öleli çok oldu. Vampirlerin ellerinde can verdi. Söylenenlere göre, aileme ve sürümüze korkunç şeyler yapan çok kötü biriymiş. Güç delisi olmuş. Sadece ne kadar güçlenebileceğini umursamış. Kendi oğluna bile ihanet etmiş. Hatta Rema’mı yıllarca komaya sokarak derin bir uykuya hapsetmiş. Juan Santo—asla hatırlanmaması gereken bir isim ve bir insan.
Vampirlere karşı açılan savaşın sebeplerinden biri de oydu. Annemin ailesini kaybetmesinin sebebi oydu. Sürümüzün birbirinden kilometrelerce uzakta iki ayrı topluluk halinde yaşamasının sebebi yine oydu. Carmen Teyze ve Jasper Amca, Rema’ma ve eşine Dağ Sürüsü’ne bakmaları için yardım ediyor. Annem, Babam, Meadow Teyzem ve küçük alt sürü ise vadiyi koruyor.
Bazen Eve’in içinde o karanlık pırıltıyı görüyorum. Daha fazla güç istemesini ve o soğuk bencilliğini hissediyorum. Bu beni korkutuyor. Sanki onun karanlığının, bana hiç bırakılmamış küçük bir parçasını içinde taşıyor. Bu yüzden biz, aydınlık ve karanlık gibiyiz. Henüz sadece ergenliğe ve yetişkinliğe adım atıyor olsak bile durum böyle.
Eve neye dönüşebileceğine o kadar odaklanmış durumda ki, normal şeylere hiç vakit ayırmıyor. Hayatın tadını çıkarmak veya arkadaş edinmek umrunda değil. Ben ise sadece mutlu olmak istiyorum. Sade bir hayatım olsun ve yol boyunca eğleneyim istiyorum. Hiçbir hırsım yok.
“Büyükpatin tam bir radarmış… Ölüleri unutalım.” Simon hatamı düzeltmek için araya giriyor. Kurtlar acı dolu geçmişi susarak gömmeyi severler. “Geçmişi ait olduğu yerde bırakın.”
