Ja, meneer Knight

Mason Knight.

Hij had een onvergetelijk gezicht - niet alleen omdat hij extreem aantrekkelijk was, maar omdat hij op de cover van elk tijdschrift in de stad stond. De heetste, meest begeerde, vrijgezelle miljardair ter wereld. Hij was lang, gespierd, had een kaaklijn waar je diamanten mee kon snijden en een blik die zowel plezier als pijn beloofde.

Hij was een klootzak in hart en nieren en had geen greintje vriendelijkheid of empathie in zijn lichaam.

Als hij het op een vrouw gemunt had, was ze van hem voor één nacht en alleen voor één nacht.

Helaas was hij ook mijn baas.

Nou ja, de zoon van mijn baas, maar hij commandeerde me alsof ik zijn eigendom was.

Versuft staarde ik naar het kopieerapparaat dat de rest van de documenten uitspuugde die ik moest voorbereiden. De lunchpauze was al begonnen, maar ik moest een voorsprong nemen op al dit extra werk.

Ik schudde mijn hoofd met een glimlach op mijn gezicht. Ik ben al jaren bevriend met Jamie en Ethan, maar hun capriolen maakten me nog steeds aan het lachen. Ik pakte de stapel papieren en liep langzaam naar het kantoor van Mason. Ik zou ze gewoon op zijn bureau leggen en snel een hapje eten voor de lunch afgelopen was.

Carmen is ervan overtuigd dat ik uiteindelijk met Mason naar bed zou gaan. Ik zou liegen als ik zei dat ik er niet aan gedacht had. Mason kon supermodellen eruit laten zien als zwervers. Ik had zijn kont in die designerbroek al een paar keer bekeken toen hij langsliep.

Maar ik zou me er op geen enkele manier door laten meeslepen. Mijn persoonlijke en professionele leven vermengen zou een nachtmerrie zijn.

Ik duwde Masons deur open en bevroor.

Daar voor me stond de gebruinde, gespierde, blote kont van Mason Knight.

Zijn broek hing op zijn knieën terwijl hij Jen van de financiële afdeling op zijn bureau neukte.

"Harder," kreunde ze van genot, en hij bewoog in een sneller tempo.

Toen ze haar ogen opende en mij zag staan, slaakte ze een kreetje en bedekte haar enorme neptieten.

"O mijn God, Mason!"

Mason Knight pauzeerde, draaide zich om en richtte zijn donkere ogen op mij, het waren het soort ogen waardoor iedereen aan zijn voeten lag.

"Uh, hier zijn de documenten die je wilde hebben..." mompelde ik.

"Jezus Christus, rot op," beval hij.

Ik sloot in paniek de deur en liep terug naar mijn bureau met de fotokopieën nog in mijn hand; het was niet alsof hij in staat was om ze van me af te pakken.

Ik ging weer achter mijn bureau zitten, met vuurrode wangen en was een beetje van slag.

Ik haastte me weg van mijn bureau, de hoek om richting de liften... en botste recht op een gespierde borst. Krachtige armen sloegen zich om me heen om te voorkomen dat ik op de grond zou vallen.

"En waar denk je dat je naartoe gaat?" fluisterde Mason in mijn oor, waardoor er een rilling over mijn ruggengraat ging.

"Uh, nou, de fotokopieën zijn klaar, en ik heb nog niet geluncht, dus..."

"Mijn kantoor. Nu."

Hij draaide zich om en liep weg zonder nog een woord te zeggen, verwachtend dat ik hem zou volgen. Ik liep met knikkende knieën het kantoor door.

Ik zag Jen door de gang naar de liften lopen, ze probeerde overduidelijk niet in mijn richting te kijken. Ik zou me ook schamen als ik zo werd betrapt.

Ik volgde Mason naar zijn kantoor. Hij ging zitten in de zwartleren draaistoel achter zijn bureau en staarde me aan toen ik de deur achter me sloot.

Ik friemelde met mijn handen. Zo nerveus maakte hij me, alsof ik weer op school zat en werd terechtgezet door een leraar.

"Jamie." Hij ging voorover in zijn stoel zitten. "Het was respectloos om onaangekondigd mijn kantoor binnen te lopen. Je zou moeten weten dat je moet kloppen voordat je binnenkomt."

"Ik kan doen wat of wie ik wil in mijn kantoor." De kracht van zijn blik was zo sterk dat ik terug naar de deur wilde kruipen.

"Je vader zou het niet waarderen dat je..."

"Mijn vader zal het nooit weten, want jij vertelt hem hier niets over."

"Of wat?" zei ik uitdagend.

"Of ik ontsla je, verdomme."

Mijn kaak raakte bijna de grond. "Dat is..."

"Illegaal?" zei hij grijnzend, terwijl hij opstond van zijn stoel en naar me toe liep. Hij torende boven me uit en zette me klem tegen de deur van zijn kantoor. "Denk je dat dat mij wat uitmaakt? Denk je dat ik je niet kan wegwerken als ik dat zou willen?"

Mijn knieën begonnen te trillen toen hij me gevangen hield met die donkere, intense ogen van hem. Hij was zo dichtbij dat ik de hitte van zijn lichaam kon voelen en de bedwelmende geur van zijn eau de cologne kon ruiken.

Heel even begreep ik de charme van Mason Knight boven me. Om zijn gewicht op me te voelen drukken terwijl hij me vasthield met die krachtige armen...

"Begrijp je me?" vroeg hij, zijn stem als fluweel.

"J-ja, Mason," stamelde ik, terwijl ik dat gekke idee uit mijn hoofd zette.

"Het is meneer Knight. Ik ben je baas. Wen er maar aan dat je me zo noemt."

Ik knikte alleen maar, bang dat ik er weer een sarcastische opmerking uit zou flappen.

"En om er zeker van te zijn dat je niet piept, zal ik je goed in de gaten houden." Hij leunde nog dichter naar me toe, zijn biceps barstten bijna uit de mouwen van zijn overhemd. "Gefeliciteerd, Jamie, je wordt mijn persoonlijke assistent."

"Ben je niet blij?" vroeg hij. "Normaal gesproken heb ik geen persoonlijke assistent. Jij bent een uitzondering."

"Ja," zei ik zachtjes.

"Ja, wat?"

"Ja, meneer Knight."

Hij glimlachte naar me, sluw en gevaarlijk.

"Goed. Je begint meteen."