Haisley

'Stop met alles wat ik doe in de gaten te houden. Je zit me altijd dwars.'

'Dat doe ik niet.'

'Jawel – dat doe je wel.'

Wat is er mis met een vrouw die uitgaat en plezier heeft? Laat me dat voor je beantwoorden – helemaal niets. Dus waarom voelt het altijd verkeerd als ik mijn moeder vertel dat ik met vriendinnen naar de bar ga?

Ik bedoel, ik ben geen tiener meer. Ik heb haar toestemming niet nodig, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ze me door de telefoon heen met haar koude blauwe ogen veroordeelt. Ik denk dat ze me expres hoofdpijn probeert te bezorgen. Gewoon om mijn zorgvuldig gemaakte plannen te verpesten.

'Echt, Haisley, wanneer ga je je eindelijk eens settelen?'

'Mam.'

'Je zus heeft net een aardige jongeman gevonden. Hij houdt heel veel van haar. Dat zie ik aan de manier waarop hij naar haar kijkt. Ik weet gewoon dat ze gaan trouwen.'

'Ik ben Willow niet, moeder.'

'Nou – nee. Natuurlijk niet.'

'Ik ben op eigen kracht succesvol, mam. Ik heb geen man nodig om voor me te zorgen.'

'Dat heb ik niet gezegd, Haisley. Ik bedoelde alleen dat het leuk zou zijn om je af en toe met iemand te zien.'

'De dag dat ik iemand mee naar huis neem, is de dag dat er iets onmogelijks gebeurt. Op die dag kun je maar beter een ambulance bellen, want dan ben ik al aan het doodgaan en dan probeer ik alleen je laatste wens te vervullen.'

'Haisley Carina Knox.'

'Ik moet gaan, mam. Ik heb zo met Ella en Phoebe afgesproken, en ik moet me nog aankleden.'

Ik hoor de zucht. Het is de zucht vol niets anders dan oordeel en afkeuring. Maar ze weet dat ze er niets aan kan doen.

Ik ben zesentwintig jaar oud. Ik ben allang voorbij het punt dat zij me kan vertellen hoe ik mijn leven moet leiden. Ze had grote hoop dat ik met iemand zou trouwen die rijk was. Ik had grote hoop dat ze het helemaal zou vergeten.

'Oké. Bel me over een paar dagen. Laat me tenminste weten dat je nog leeft.'

'Dat zal ik doen. Ik hou van je, mam.'

'Ik hou ook van jou, schat.'

Terwijl ik mijn inloopkast in loop, zoek ik naar de perfecte outfit. Mijn kast is behoorlijk groot.

Waar mijn zus Willow voor de rijkste man winkelt, winkel ik voor kleren. Waar zij winkelt voor degene die met haar gaat trouwen, winkel ik voor schoenen.

En waar zij op zoek is naar de perfecte man om voor haar te zorgen, zodat ze nooit hoeft te werken, ben ik op zoek naar een nieuwe handtas. Mijn zus en ik zijn heel verschillend.

Ze heeft nog nooit een dag in haar leven gewerkt en ze schaamt zich er niet voor. Haar plannen in het leven zijn om de perfecte trofee-echtgenote te zijn.

Ik weet zeker dat ze er met haar lange, slanke lichaam goed in zal zijn. Ze heeft blond haar (wat trouwens niet haar echte kleur is), blauwe ogen, en borsten die ze net opnieuw heeft laten doen, ze zijn door haar laatste rijke vriend betaald.

Ze is erg mooi. Mensen draaien zich waar ze ook gaat om om naar haar te kijken, en dat weet ze.

Ik heb daarentegen de haarkleur van mijn vader geërfd. Dus het is diepbruin, bijna zwart, en ik heb mams blauwe ogen.

Ik ben ook lang. Niet zo slank als Willow, maar natuurlijk is zij zo dun dat de wind haar omver zou kunnen blazen.

In tegenstelling tot Willow, die ik nog nooit meer heb zien eten dan een paar slablaadjes, ben ik niet bang om te eten. Dus heb ik wat rondingen en een kont die volgens mij echt geweldig is.

Zo. Ik heb een geweldige kont en ik ben wat steviger gebouwd. Klaag me maar aan.

Ik leef dit leven nog steeds heel goed. Ik heb ook mijn best gedaan om te komen waar ik ben, zowel in de sportschool als in mijn carrière.

Ik train drie dagen per week in de sportschool met een trainer. Ik ben ook songwriter en zangeres.

Ik zing niet zoveel als dat ik mijn liedjes verkoop. Ik krijg veel geld betaald voor mijn liedjes die door enkele van de beroemdste zangers ter wereld gezongen worden.

Ik krijg nog meer extra geld als dat nummer in films, reclames of op een andere plek wordt gebruikt.

Mijn nieuwste nummer is net opgepikt en in een van de films gebruikt die onlangs uit is gekomen. Het zouden drie films moeten worden, dus ze willen al een ander nummer voor de tweede film. Die begint over ongeveer een jaar met filmen.

Dat betekent dat ik de boeken eigenlijk moet lezen, denk ik. Ik hoop alleen dat het niet weer een vampier- of weerwolffilm is.

Geef me een bad boy – eentje die denkt dat hij zonder haar kan leven, totdat hij beseft dat dat niet kan. Dan beseft hij dat het te laat is.

Verdomme, misschien moet ik ook boeken gaan schrijven.

Nadat ik snel heb gedoucht en een korte zwarte jurk heb aangetrokken die strak om al mijn rondingen zit, pak ik mijn favoriete zwarte hakken met bandjes. Als ik van plan ben om te dansen, dan zijn dit de hakken ervoor.

Ik wilde mijn haar los laten hangen, maar bedacht dat het te warm zou worden, dus doe ik het in een hoge paardenstaart en krul ik de punten. Voor de spiegel besluit ik tot alleen wat nude lipstick, een beetje kleur op mijn wangen, mascara, en ik ben klaar om te gaan.

Niemand wil in een zeer hete dansclub een heel gezicht vol make-up afzweten. Alcohol, dansen en veel lichamen in één gebouw staat gelijk aan zweet.

Als het niet voor al die lichamen was die tegen elkaar aan gedrukt staan, zou ik het ondergoed in twijfel trekken, maar het wordt een string. Nadat mijn telefoon gaat, zet ik de speaker aan en ga ik door met mijn spullen bij elkaar te zoeken.

'Meid! Ben je nog steeds niet klaar?' schreeuwt Phoebe.

'Ik zat aan de telefoon vast met mam.'

'Deze tent zit al vol. Met allemaal knappe mannen.'

'Bewaar er tenminste eentje voor mij, wil je, Phoebe? Ik moet vanavond geneukt worden, en ik ken jou. Je neemt ze allemaal graag voor jezelf.'

'Nou, dan kun je maar beter opschieten en hierheen komen. Ze zitten in de VIP tegenover ons. Verdomme, zeker knap.'

'Nou, zolang er tenminste eentje een redelijk fatsoenlijke pik heeft en hij weet hoe hij die moet gebruiken, dan ben ik tevreden. Ik hoef zijn gezicht niet zo goed te zien.'

'O, je gaat hun gezichten willen zien.'

'We zullen zien. Ik ben onderweg. Bestel een wodka-cranberry voor me.'

'Komt voor elkaar!'

De uitsmijters kennen ons bij naam. We hoeven nooit in de rij te wachten en we zitten altijd in de VIP.

Ik laat de taxichauffeur voorrijden. Ik betaal de chauffeur en stap voorzichtig uit, zodat ik niet iedereen mijn privédelen laat zien. Misschien is de jurk iets korter dan ik dacht, want als ik ga zitten, kruipt hij helemaal op mijn dij omhoog.

Yep, benen gekruist houden en vanavond niet vooroverbuigen.

Ik hoor het gekreun en gevloek terwijl ik naar Bruce loop, hem op zijn wang kus en naar binnen loop.

Op weg naar binnen hoor ik Bruce tegen de andere uitsmijter, Curt, zeggen: 'Verdomme, die kont.'

Ik draai mijn hoofd net voordat de deur dichtgaat en zie Bruce kijken, dus knipoog ik.

Terwijl ik naar ons gebruikelijke VIP-gedeelte loop, hoor ik het gegil van Phoebe en Ella.

'Het werd verdomme tijd! Kom op, drink op en laten we gaan dansen!' gilt Phoebe.

'Sorry! Mijn moeder wilde me niet van de verdomde telefoon laten gaan. Willow heeft een nieuwe voor haar gevonden. Ze is er zeker van dat deze met haar gaat trouwen en haar de bruiloft gaat geven die ze zo graag wil.'

Ella vraagt: 'Wacht – wat is er met de vorige gebeurd? Je weet wel, degene die voor haar borstvergroting had betaald.'

'Hij heeft haar voor iemand verlaten die 'natuurlijk' was. Je weet wel, het soort waarbij de haarkleur overal hetzelfde is.'

'O mijn god. Zeg me dat hij dat niet heeft gedaan.'

'Jawel. Hij had haar verteld dat de twee kleuren het niet meer voor hem deden. Blond bovenaan, bruin beneden.'

Phoebe verliest het en spuugt haar drankje overal uit. Het ergste is dat de arme ober net mijn tweede wodka-cranberry kwam brengen.

'Het spijt me heel erg!' zeg ik boven de muziek uit tegen hem.

Terwijl ik de ober hielp om zichzelf schoon te maken, keek ik op en zag ik een paar diepe, donkere ogen die recht in onze richting staarden. Verdomd heet.

Er zaten drie erg knappe mannen in het andere VIP-gedeelte. Phoebe had gelijk. Ik wilde hun gezichten zeker zien – vooral meneer Donkere Ogen met zijn sterke kaak en een stoppelbaard van een week.

Hij droeg wat eruitzag als een donkerblauw pak, maar het jasje ontbrak. Van het witte overhemd stonden de eerste paar knoopjes open en de mouwen waren halverwege zijn armen opgerold.

Die broek, echter? Die zat hem erg strak, en ik wilde mijn benen om die sterke dijen slaan.

Toen ik weer naar zijn gezicht keek, zag ik hem met zijn armen rustend op zijn benen, en zijn vingers losjes in elkaar gevouwen voorover leunen, terwijl hij me strak aankeek.

Toen knikte hij doelbewust hallo, zonder zijn ogen van de mijne af te halen.

Allemachtig. Ik realiseerde me net dat hij me de hele tijd had zitten bekijken, terwijl ik hem aan het checken was.