Wat buren doen Boek 2: Vriendelijkheid
Auteur
Al Holland
Lezers
1.6M
Hoofdstukken
44
Wanneer een loodgietersramp Zavien en zijn hond Pablo dwingt om bij zijn buurvrouw Lara in te trekken, verandert hun leven in een wervelwind van speelse plagerijen, onverwachte intimiteit en groeiende genegenheid. Terwijl ze de ups en downs van samenwonen navigeren, verdiept hun relatie zich, wat leidt tot humoristische en hartverwarmende momenten. Maar met vrienden, misverstanden en een paar ongemakkelijke ontmoetingen, zal hun ontluikende romance de chaos overleven?
Hoofdstuk 1
Boek 2: Vriendelijkheid
Toen Lara voor het eerst haar nieuwe woning betrad, was ze verrukt over het gebouw en haar appartement. De huur was redelijk, het pand was prachtig en de buurt was prima. Ze had een plekje voor haar oude auto en haar flat was netjes ingericht met nieuwe spullen.
Maar nu begonnen er wat haken en ogen aan het licht te komen. Het grootste probleem was een flinke lekkage in de appartementen A tot en met E in de gang, wat voor veel wateroverlast zorgde. En nu had ze ook nog een huisgenoot op haar dak.
Of twee, als je Pablo meetelde (wat ze deed). Nog voor ze de deur opende, wist Lara al wie er op de stoep stond. Maar ze had geen flauw idee van alles wat hieruit zou voortvloeien.
'Nee,' zei Lara resoluut.
'Kom op, we zijn toch maatjes?' vroeg Zavien met een brede grijns. Hij had zijn masker afgedaan om zijn charmante lach te tonen, en het werkte. Verdorie nog aan toe.
'Dit zal onze vriendschap op de proef stellen. We zijn hier niet klaar voor.'
'Moeilijke tijden smeden sterke banden.'
‘Alleen als het ijzer heet is,' kaatste ze terug.
'Ik wilde dit niet zeggen, maar aangezien je Pablo's geheime oppas bent, moet je me wel helpen,' zei hij ernstig. Pablo leek instemmend te knikken vanuit Zaviens dikke trui.
'Pablo's illegale verblijf hier is mijn zaak niet.'
Terwijl ze dit zei, wist ze al dat ze het pleit verloren had. Zavien bleef glimlachen. Ze slaakte een geërgerde zucht en liet hem binnen.
'Vooruit dan maar! Maar je krijgt nog spijt dat je erom gevraagd hebt.'
'Daar twijfel ik niet aan,' zei hij opgewekt. 'Zal ik mijn spullen in jouw kamer zetten?'
'Ik heb regels,' zei ze, terwijl ze hem volgde toen hij zijn schamele bezittingen door haar appartement verspreidde.
Hij zette wat boeken in haar boekenkast – ze moest ze herschikken, omdat hij haar systeem in de war schopte – propte wat spullen in haar koelkast, zette Pablo's voer- en waterbakjes bij de koelkast en zijn kussen naast het luchtrooster bij de tv.
'Blijf uit mijn kamer,' begon ze.
'Daar ben ik al geweest,' zei hij.
'Gebruik de badkamer niet voordat ik me klaar heb gemaakt voor het werk,' ging ze verder, zijn opmerking negerend.
'Dan plas ik wel in de gootsteen,' opperde hij.
'Je mag niet zeuren over wat ik op tv kijk, en je mag er niet over discussiëren,' waarschuwde ze.
'Ik kijk geen tv,' herinnerde hij haar.
'En als laatste,' zei ze, zijn flauwe antwoorden negerend, 'als je hier wilt blijven, moet je meedoen aan alle sleepovertradities.'
'Bedoel je behalve in de gootsteen plassen en stiekem je slaapkamer binnensluipen?'
Ze keek hem boos aan. 'Alle sleepovertradities. Geen gemaar.'
Ze stak haar hand uit en wachtte tot hij instemde. Hij keek bezorgd, maar toen Pablo zijn kop uit de trui stak en onder zijn kin likte, zuchtte Zavien en schudde haar hand.
'Hoe erg kan het zijn?' vroeg hij nonchalant. De angstige blik op zijn gezicht toen ze naar hem glimlachte, maakte haar laatste werkdienst van de week een stuk aangenamer.
***
Thuiskomen bij iemand was een vreemd gevoel. Zavien 'werkte' niet zoals de meeste mensen. Er was geen vaste baan voor critici. Het was gewoon hij, zijn computer en zijn enorme fles drie in één shampoo/conditioner/douchegel die een hele hoek van haar douche in beslag nam.
Ze stond paf toen ze dat ding zag.
'Hoe kan het én shampoo én conditioner zijn?' vroeg ze sceptisch. Zavien haalde alleen zijn schouders op en bleef typen.
'En hoe kan het dan ook nog douchegel zijn?'
Nog een schouderophalen.
'Ik ben verbaasd dat je geen schubben hebt. Wacht, trek je shirt even omhoog. Je hebt vast schubben.'
'Als je wilt dat ik me uitkleed, moet je me eerst op etentje trakteren,' zei hij zonder op te kijken van zijn scherm.
'Ik zal niet oordelen. Nou ja, niet te veel.'
Nog steeds geen reactie. Ze zuchtte en liet zich achterover zakken op de bank.
'Weet je, als je wel schubben zou hebben—'
Zavien zuchtte en keek haar eindelijk aan, geïrriteerd door haar geplaag.
'Je weet heel goed hoe ik er zonder shirt uitzie.'
Tevreden dat hij haar had laten blozen, grijnsde hij zelfvoldaan en ging weer aan het werk.
Ze maakte een geërgerd geluidje, haar lippen in een pruillip getrokken. Hij wist precies hoe hij eruitzag zonder shirt, en het was onbeleefd van hem om haar daaraan te herinneren. Het was een tijd geleden dat ze hem zo had gezien, maar ze herinnerde het zich maar al te goed.
Het gevoel van zijn verrassend zachte huid (ondanks die slechte zeep) stond haar nog helder voor de geest. En dan was er nog dat gekreun.
Waarom leek zij niet hetzelfde effect op hem te hebben? Ze vroeg zich af of rondlopen in zijn favoriete strakke shorts misschien zou werken.
Ze onderdrukte die gedachte snel. Ze mocht geen sexy gevoelens hebben. Ze waren vrienden. Ook al hadden ze – had zíj – dingen gedaan die de grenzen vervaagden, dat was wat ze waren.
Maar aan de andere kant, zou ze geen slechte vriendin zijn als ze zich niet om zijn gezondheid bekommerde? Ja, dit ging alleen om zijn dermatologische gezondheid. Niets meer, niets minder.
Hij slaakte een vermoeide zucht, sloot eindelijk zijn computer en gaf haar zijn volledige aandacht.
'Dus je blijft staren totdat ik je aandacht geef, hè?' vroeg hij.
'Ik ben gewoon een goede vriendin,' kaatste ze terug, terwijl ze haar neus in de lucht stak en een afwijzend geluid maakte. Eigenlijk wilde ze hem gewoon blijven bekijken.
'Wat ik niet van jou kan zeggen,' voegde ze er met een pruillip aan toe.
Haar pogingen zorgden er niet voor dat hij zijn kleren uittrok, maar wel dat hij rustig op haar bank bleef zitten, terwijl ze zijn gezicht van veel te dichtbij bestudeerde.
Volgens haar tijdelijke huisgenotenregels moest Zavien meedoen aan alle sleepovertradities, en gezichtsmaskers waren een van haar favorieten.
'Zie je al schubben?' vroeg hij verveeld.
'Ja,' loog ze, hoewel zijn huid gelukkig perfect, zacht en vlekkeloos was.
'Wat gebruik je ook alweer om je gezicht te wassen?'
'Geen idee,' zei hij zuchtend. 'Wat voor zeep er die week goedkoop was toen ik boodschappen deed?'
Ze haatte hem. Ze smeerde het groene, plakkerige gezichtsmasker iets te hard op zijn huid, de geamuseerde blik in zijn ogen negerend.
'Dus jezelf en anderen in groene monsters veranderen is een sleepovertraditie?' vroeg hij.
'Ja, en nu je mond houden,' zei ze.
'Is stil zijn ook een traditie?' vroeg hij.
'Nee, maar bij jou is dat altijd het beste,' kaatste ze terug met een nep lieve glimlach. Hij leek niet onder de indruk.
Ze was halverwege het aanbrengen van het masker toen hij zuchtte, achterover leunde op de bank en zich van haar af bewoog.
Ze keek hem boos aan, maar hij verroerde zich niet.
'Ik had gewoon mijn shirt uit moeten trekken,' klaagde hij.
'Te laat,' beet ze terug.
