Artemis' cadeau
Auteur
M. Syrah
Lezers
🔥12,3M
Hoofdstukken
44
Penelope is een mens, maar nadat ze is opgevoed door een weerwolf Alpha... laten we zeggen dat ze anders is dan andere mensen. Ze draagt ook het teken van de Jageres, wat haar speciale vaardigheden geeft. Toch had Penelope nooit gedacht dat haar krachten enig effect zouden hebben op de Alpha Koning, Sirius, die alle mensen haat - of dat er een band tussen hen zou zijn. Wat zal Sirius doen als hij ontdekt dat zijn voorbestemde partner een mens is? Zal hij kiezen voor haat... of liefde?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Merk van Artemis
Erotisch Materiaal Vooruit
Beste lezers, dit is een erotisch verhaal met veel stoomrijke situaties en thema's. Gebruik voorzichtigheid tijdens het lezen.
PENNY
Mijn vader zei altijd dat ik gezegend was met Artemis' Gave.
Maar voor mij voelde het als een vloek. Een vloek die me als mens tussen wolven liet leven.
Altijd alleen, zonder partner. Terwijl mijn vrienden hun partner vonden en vertrokken, aanvaardde ik mijn lot.
Toen ontmoette ik hem. De Lycan koning, mijn grootste vijand.
Hoewel we elkaar niet konden uitstaan...
Werden we naar elkaar toe getrokken, alsof Artemis zelf ermee speelde.
Blijkbaar houdt de Maangodin van een grapje.
En ik denk dat ik niet lang meer maagd zal blijven.
***
Ik zat in het bos wilde bloemen te tekenen. Tekenen was mijn uitlaatklep. Het hielp me mijn gevoelens te uiten en van de rust te genieten.
Ik was niet verlegen, maar ik was graag op mezelf.
Ik bekeek de verschillende kleuren van de bloemblaadjes. De zon scheen fel op de bloemen en toverde verschillende tinten blauw tevoorschijn.
Ik was blij dat ik alles had meegenomen om ze goed te kunnen tekenen. Ik pakte mijn potloden en krijtjes en begon te schetsen.
Ik was zo verdiept in mijn tekening dat ik de wolf achter me bijna niet hoorde aankomen. Ik glimlachte naar de wolf.
Het was een lichtbruine wolf die ik herkende als mijn beste vriend, Kyle. We waren samen opgegroeid in de roedel, ook al was ik maar een mens.
De roedelleider had me als baby geadopteerd. Hij voedde me op als een van hen omdat hij zei dat ik gezegend was door Vrouwe Artemis, de Godin van de Jacht.
Ik had een tatoeage van een hertenkop die naar een maan kijkt op mijn arm. Mijn vader zei dat het een zegen van de Godin was.
Door dit merk kon ik in gedachten communiceren met alle lycanthropen, zelfs degenen die geen wolf waren.
Hoe wist ik dat het werkte? Nou, als baby kon ik het niet goed beheersen, en sommige andere lycanthropen werden naar me toe getrokken.
Dit zorgde voor heel wat hoofdbrekens bij de bewakers, maar ze zagen het door de vingers. Meestal.
„Wat is er, Kyle?“ vroeg ik aan de wolf achter me, terwijl ik doorging met tekenen.
“Alfa Richard vraagt naar je. Hij heeft groot nieuws.“
Ik draaide mijn lichtgroene ogen naar zijn gele. Dit was verrassend. Wat wilde mijn vader?
„Wat voor nieuws?“ vroeg ik nieuwsgierig.
“Hij liet me beloven het niet te verklappen. Kom op. Klim op mijn rug. We zijn er zo.“
„Oké, maar je weet dat ik er niet dol op ben,“ zei ik fronsend.
Hij maakte een lachend gromgeluid en liet zijn voorkant zakken zodat ik op zijn rug kon klimmen. Ik hield niet van op wolven rijden omdat het lastiger was dan paardrijden. Ze waren niet zo stabiel.
Ik hield zijn nek stevig vast terwijl hij door het bos rende.
Ik vertrouwde Kyle door en door, maar ik was nog steeds een beetje bang.
Ik had als kind op zijn rug gereden. Mijn vader zei altijd dat ik ermee moest stoppen omdat het erg persoonlijk was, maar Kyle had nu geen partner en maakte het niet uit.
Wat mij betreft, ik zou waarschijnlijk nooit een partner hebben, ook al dacht mijn vader van wel.
Hij zei dat mijn merk liet zien dat de Godin me had uitgekozen voor iets belangrijks. Ja, tuurlijk. Alsof. Wie zou een mens als partner willen?
Kyle stopte voor ons roedelhuis.
Het was een groot huis waar de wolven konden wonen. Er waren ook kantoren voor de leiders en een grote keuken waar we allemaal samen konden eten als we wilden.
Ik stapte van Kyle's rug om naar binnen te gaan. Mijn stiefbroer en toekomstige leider, Jacob, ontmoette me bij de deur.
Hij leek sprekend op onze vader, en hij behandelde me altijd als zijn echte zus, ook al waren we niet bloedverwant.
Hij was lang, ongeveer 1 meter 85, met bruin haar zoals het mijne in een skatercoupe. Hij was gespierd omdat hij veel trainde, en alle vrouwelijke wolven vielen als een blok voor hem.
Hij had ook nog geen partner, dus dat gaf hen hoop.
Kyle glimlachte naar mijn broer toen hij ook binnenkwam en legde zijn hand op mijn schouder. Jacob keek hem boos aan. Hij hield er niet van als Kyle me aanraakte omdat hij erg beschermend was over mij.
Jacob keek me aan met zijn hazelnootkleurige ogen toen ik naar hem toe liep en gaf me een liefdevolle glimlach.
„Penny. Kom op. Vader wacht op ons.“
„Oké, Jake. Weet jij wat hij wil?“
„Niet echt, nee.“
„Geweldig.“
Hij lachte en gaf me een van zijn grote glimlachen, het soort dat alle ongepaarde vrouwelijke wolven in de roedel voor hem liet vallen.
„Je weet dat hij niet van je sarcasme houdt,“ zei hij.
„Hij weet dat ik er niets aan kan doen.“ Ik haalde mijn schouders op.
„Juist,“ grinnikte hij.
We liepen het kantoor van de leider binnen, en daar zat een oudere versie van Jacob. Mijn vader zat achter zijn houten bureau, en ik voelde me meteen op mijn gemak. Ik voelde me altijd veilig en goed als hij in de buurt was.
Dat was de kracht van de alfa.
Alfa Richard keek op en glimlachte. Hij ging rechtop in zijn stoel zitten en zei dat we moesten gaan zitten. We deden wat hij vroeg, en hij keek ons beiden aan.
„Alfakoning Sirius komt binnenkort op bezoek.“
Mijn ogen werden groot, en die van Jake naast me ook.
De Alfakoning van de weerwolven was eigenlijk een lycan. Zij waren grotere en sterkere wolven die ook half beest, half mens konden zijn, wat weerwolven niet konden.
Ik wist dat de Alfakoning mensen haatte en het slecht vond dat mijn vader me had opgenomen, dus het nieuws maakte me even ongemakkelijk.
„Maak je geen zorgen, Penelope. Hij komt niet vanwege jou,“ zei mijn vader om me gerust te stellen. „Er zijn wat problemen met vampiers in de buurt, en daarom heb ik om zijn hulp gevraagd.“
„Moet ik... wegblijven terwijl hij hier is?“ vroeg ik aarzelend.
„Ga gewoon naar de universiteit zoals normaal en verander je plannen niet. Je bent mijn dochter, en deze roedel is je thuis.“
Ik glimlachte naar hem, en hij glimlachte terug. Ik wist dat hij me altijd steunde, maar ik zou toch proberen uit de buurt van de koning te blijven. Dat zou het beste zijn voor iedereen.
***
Er ging een week voorbij voor de dag dat hij aankwam, en ik liep naar huis van de universiteit. Ik was vanavond alleen omdat Kyle al thuis was om de koning te begroeten.
Mijn vader had een feest gepland voor hem, zijn bèta, en enkele mensen van de koninklijke roedel. Ik hoopte dat ze het leuk zouden vinden.
Ik liep door het bos terwijl ik dichter bij ons gebied kwam. Ik kon de bladeren onder mijn voeten horen kraken. Ik hield van dat geluid. Ik hield van wandelen in het bos.
Opgroeien bij weerwolven was zeker goed voor me geweest. Ik neuriede voor mezelf terwijl ik langs de bomen liep.
De maan was helder genoeg om mijn pad te zien. De sterren waren ook uit, en dat maakte me bijna zin om het tafereel te tekenen, maar ik werd thuis verwacht en ik kon niet te laat komen.
Ik was er bijna toen ik iemand achter me voelde. Wie kon dat zijn? Ik probeerde hard om een geluid te horen, maar ik hoorde niets.
Het was geen wolf omdat die me altijd lieten weten dat ze er waren, aangezien ik niet kon ruiken zoals zij.
Ik gebruikte Artemis' merk om te proberen ze te voelen via de gedachtenlink. Maar in plaats van het warme, wazige gevoel dat ik kreeg als ik met Jacob of Kyle communiceerde, werd mijn merk ijskoud.
Wat me ook volgde, was geen wolf.
Ik werd bang en liep sneller.
De grens werd gemarkeerd door een grote boom, en ik hoefde die alleen maar te passeren om veilig te zijn.
Ik kon mijn kracht gebruiken om om hulp te roepen, maar ik wilde dat niet doen tenzij ik zeker wist dat ik in gevaar was.
Ik wilde rennen, maar dat zou de persoon die me volgde misschien achter me aan laten komen. Ik ademde uit tot de persoon vlak achter me was. Mijn merk werd ijskoud.
Ik was te bang, dus ik zond mijn kracht uit en hoopte dat Jake me zou horen.
Op dat moment grepen ijskoude handen mijn keel. Het wezen draaide me om zodat ik hem aankeek, en ik kon zijn ogen zien. Hij had geen pupillen.
Het was een vampier. Hij glimlachte naar me en liet puntige witte tanden zien.
„Wat doet een mens zoals jij hier? Weet je niet dat de grote boze wolven net daar wonen?“
Hij keek aandachtig naar mijn gezicht en lachte toen hij me herkende. Het geluid maakte me doodsbang.
„Oh! Ik ken jou, bloedzak. Jij bent de dochter van Alfa Richard. Het kleine mensje dat hij opnam omdat ze in het bos was achtergelaten. Nou, nou... Ik ga eens lekker met jou spelen.“
Ik wilde huilen, maar ik zou hem dat niet laten zien. Ik probeerde hem te schoppen, maar dat maakte hem alleen maar aan het lachen.
Hij bracht mijn nek naar zijn tanden. Ik sloot mijn ogen. Dit was het einde.
En toen gebeurde er iets wat ik nog nooit had gevoeld. Een gloeiend heet gevoel verspreidde zich over mijn merk. Tegelijkertijd hoorde ik een luid gebrul.
De vampier keek achter me en zijn ogen werden groot.
Hij liet me meteen vallen en ik hield mijn pijnlijke arm vast.
Toen ik op de grond lag, keek ik op en zag de grootste donkergrijze wolf die ik ooit had gezien. Hij liet zijn tanden zien aan de vampier en gromde luid.
Terwijl hij gromde, voelde ik mijn merk nog heter worden.
„Wat de...,“ zei de vampier.
De wolf sprong tussen ons in en ging voor me staan om me te beschermen. De vampier rende weg, maar de wolf achtervolgde hem niet. In plaats daarvan draaide hij zich om en keek naar mij, nog steeds met ontblote tanden.
Ik wreef over mijn pijnlijke merk terwijl ik opkeek in zijn prachtige gouden ogen, die een paarse ring hadden. Er was iets bijzonders aan deze wolf. Mijn merk deed nog steeds pijn.
Het was als het warme gevoel dat ik kreeg in de gedachtenlink met Kyle of Jacob, maar duizend keer sterker. Het deed pijn.
Ik probeerde me voor te stellen hoe hij er als mens uit zou zien. Ik stelde me grote spieren en een perfecte kaaklijn voor. Hij zag eruit als een leider.
Ik voelde druk en vochtigheid tussen mijn benen.
Oh mijn goden. Was ik opgewonden?
