De wolvenoorlogen Book 2
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
152K
Hoofdstukken
37
Wanneer Ellie wordt ontvoerd en wakker wordt in een kerker, moet ze vertrouwen op haar innerlijke kracht en de hoop dat haar familie haar zal redden. Terwijl zij en haar medegevangene Samuel zware straffen ondergaan en hun ontsnapping plannen, ontdekken ze duistere geheimen over hun ontvoerders. Ondertussen is Gabriel, Ellie's partner, vastbesloten haar te vinden, zelfs als dat betekent dat hij machtige vijanden moet uitdagen en alles op het spel moet zetten. Hun verweven lot leidt hen op een gevaarlijke reis vol verraad, verborgen identiteiten en de dreiging van oorlog.
Proloog
Gabriel
Ze was weg. Ik werd wakker met een leeg gevoel, alsof er iets ontbrak. Niet iemand, iets.
Ik stormde naar de woonkamer en zag de voordeur openstaan. Ik ben niet bepaald een spoorzoeker, maar ik kon haar geur nog steeds waarnemen, al werd die steeds zwakker.
Meteen stuurde ik een bericht naar Emma in mijn gedachtenlink.
'Ellie is spoorloos. Ik heb je nu nodig.'
Emma was er binnen tien minuten.
„Ik moet weten of ze uit eigen beweging is vertrokken of dat iemand haar heeft meegenomen,“ zei ik gehaast.
Emma knikte en volgde me naar Ellie's kamer.
Ze keek zwijgend rond in de kamer. Daarna liep ze naar de voordeur en bleef even staan, met een verwarde blik.
Ze ging naar buiten, naar de achterkant van het huis en de bomen in, terwijl ze de lucht opsnoof.
Ze stopte op een kleine open plek en raakte de grond aan. Toen draaide ze zich om en keek me aan.
„Het is vreemd. Ik ruik Ellie, maar niet aan de deurklink, hoewel de deur open was. Haar geur hangt in de lucht, maar raakt de grond pas hier.
„Hier is het sterk, maar er is ook iets anders.“
Ik keek verward. „Wat dan?“
Ze sloot haar ogen en nam een diepe teug.
„Touw, en een vleugje... wolfswortel, en nog iets. Ik weet niet wat het is.“
Ik keek bezorgd. „Iemand heeft haar meegenomen? Wie?“
Emma knikte.
„Iemand heeft haar zeker meegenomen. Ze hebben haar uit het huis gedragen. Daarna op de grond gelegd. Ze hebben haar waarschijnlijk vastgebonden en wolfswortel gegeven. Wie haar ook meenam, moet zijn geur verborgen hebben.“
Ik voelde me doodsbang. Wie kon haar hebben meegenomen? Iemand die wist van haar wolf. Misschien iemand van de roedel, of misschien de menselijke leider.
„Kun je haar vinden?“ vroeg ik.
Emma zuchtte.
„Ik kan het proberen.“
Ellie
Ik had het koud, mijn hoofd bonsde en er zat iets om mijn nek.
Ik raakte mijn keel aan en voelde koud metaal. Ik schrok en opende snel mijn ogen toen ik me herinnerde wat er gisteravond was gebeurd.
„Het gaat er niet af.“
Ik keek de kamer rond. Een beetje licht viel door een klein raam met tralies, het enige licht in de donkere ruimte. Het leek op een gevangeniscel... of een kerker.
Het deed me denken aan een andere plek. Ik probeerde er niet aan te denken. Ik begon te huilen.
„Huil niet, anders slaat hij je tot je stopt.“
Ik tuurde in het donker. Ik kende die stem.
Ik hoorde beweging en toen kwam er iemand in het licht. Het was Samuel.
Ik was verbaasd. Niet alleen omdat ik opgesloten zat in een kerker met iemand die me niet mocht, maar omdat Samuel er heel anders uitzag dan ik me herinnerde.
Zijn neus zat onder het opgedroogde bloed en zijn gezicht zat vol blauwe plekken. Hij had een halsband om, net als ik. Waar het zijn huid raakte, zaten rode, pijnlijke plekken.
Ik sloot mijn ogen en probeerde in gedachten met Nix te praten. Maar ik kon haar niet voelen. De laatste keer dat ze niet antwoordde, kon ik haar nog steeds slapend voelen. Nu was ze er helemaal niet.
„Je zult haar niet vinden,“ zei Samuel zachtjes, „wolfswortel en zilver.“
Ik voelde onder de halsband. Er waren geen pijnlijke plekken, het was alleen oncomfortabel.
„Blijkbaar doet zilver jou geen pijn,“ zei hij, „bofkont.“
Ik sloeg mijn armen om mezelf heen en trok mijn knieën tegen mijn borst.
„Je moet me wel haten,“ zei ik zachtjes, terwijl ik mijn hoofd op mijn knieën legde.
Samuel schudde zijn hoofd.
„Ik niet, maar mijn wolf wel... maar hij haat iedereen die hem niet laat doen wat hij wil. Vroeger kon ik hem beheersen, maar naarmate hij sterker werd, nam hij de overhand.“
Ik zuchtte. „Mijn wolf helpt me, ze probeert nooit de controle over te nemen, maar soms laat ik haar.“
Samuel rolde met zijn ogen. „Fijn voor jou.“
Ik hief mijn hoofd op. „Papa zal ons vinden. Hij komt me zoeken, en ik zorg ervoor dat hij jou ook meeneemt.“
Samuel zuchtte.
„Dat is een mooie gedachte, maar reken er niet op. De bèta vertelde me dat je zou komen. Hij zei dat oom Gabriel je nooit zou vinden, en tegen de tijd dat hij dat wel deed, zou het te laat zijn.“
Zijn stem klonk emotieloos. Hadden ze hem al gebroken?
Mijn hart voelde benauwd. „Te laat waarvoor?“ vroeg ik, met trillende stem.
Samuel haalde zijn schouders op.
„Bèta...Dante,“ fluisterde hij de naam, „vertelt je alleen wat hij wil dat je weet. Als je je verzet, doet hij je alleen maar pijn.“
Ik sloot mijn ogen en zuchtte. Zagan zei dat hij mijn vader was. Dat kon niet, mijn vader was dood. Papa, ook al was hij niet mijn echte vader, was nog steeds mijn papa. Hij zou me vinden.
Opa en oma zouden hem helpen. Tot die tijd moest ik sterk zijn. Zijn zoals ik vroeger was. Mezelf weer hard maken. Ik duwde al mijn gevoelens diep weg. Ik zou dit overleven. Ik had het eerder gedaan en ik zou het weer doen.
