De alfa's tweedekans nymf Book 4
Auteur
Toria Blue
Lezers
56.2K
Hoofdstukken
24
In een wereld waar nimfen, weerwolven en vampiers naast elkaar bestaan, wordt Adelie, een machtige nimf, meegesleurd in een gevaarlijke reis om haar zoon Elias te beschermen en de waarheid achter de mysterieuze verdwijningen in het koninklijke bos te achterhalen. Terwijl ze zich een weg baant door verraderlijke bondgenootschappen en haar verleden met haar voormalige geliefde Kairos onder ogen ziet, moet Adelie haar unieke gaven gebruiken om haar geliefden te beschermen en de duistere krachten te bestrijden die hun wereld bedreigen. Zal ze haar verleden kunnen verwerken en een toekomst voor haar zoon veiligstellen?
Hoofdstuk 1.
ADELIE
Ik liep door de tuinen, een prachtig doolhof van wortels, klimplanten, bomen en struiken. Boven me vormden takken een natuurlijk dak. De zon scheen door de openingen en gaf alles een gouden gloed.
In het hart van de tuin besefte ik waarom ik deze plek had geschapen. Daar stond ik voor hem, mijn blote voeten in het zachte gras. Ik voelde de energie van de wortels onder me. Hij was als lucht voor me - onmisbaar. Trots op mijn creatie, maar ook bang om zonder te leven.
Ik voelde me meer dan ooit verbonden met de natuur. Als een teer onderdeel van al haar schoonheid.
Ik keek naar mijn prachtige wortelwezen, Bloom. Hij was verweven met het tuindoolhof, alles werkte samen in perfecte harmonie. Torenhoog en in zijn eigen wereld verzonken.
Toen hij zijn hoofd boog, zag ik kleine wortelpixies over zijn schouder klimmen. Ook zij bogen eerbiedig. Hoewel ze geen gezichten hadden, kon ik hun emoties aanvoelen.
Hun ruwe, grijsbruine huid was vormloos, maar hun ledematen bewogen razendsnel. Deze vreemde wezentjes waren niet groter dan mijn hand.
'Waar is hij?' vroeg ik. De pixies wezen vlug naar een grote boog van esdoornbladeren. Ik glimlachte. 'Die kleine deugniet,' mompelde ik.
Ik liep naar de zachte takken, schoof ze opzij en stapte een open ruimte in. In het midden stond een rond gebouw.
De pixies renden vooruit maar stopten bij de ingang, wachtend tot ik voorging. Ik opende de deuren en betrad een gladde vloer van dicht verweven wortels.
Het hele gebouw bestond uit houten wortels. Mijn privéplek, waar ik me kon terugtrekken. Een ruimte die zich alleen voor mij opende.
Alleen voor mij, maar als iemand klein genoeg was om door een gat te kruipen, kon hij binnenkomen.
Ik sloop stilletjes om hem te verrassen. Hij zat op een schommel van klimop, verdiept in een boek.
'Elias,' zei ik streng, waardoor hij opschrok. 'Ik heb je al zo vaak gezegd niet zonder toezicht de tuinen in te gaan. Je test mijn geduld. Als je jezelf weer bezeert, moet je het zelf laten genezen. Ik zal je niet meer helen.'
Ik hield hem niet constant in de gaten; hij mocht zijn gang gaan. Maar de tuin was gevaarlijk. Ik had hem gemaakt als rustplek, maar er stonden ook dodelijke planten.
Elke plant had een doel. Ik wist dat Elias slim genoeg was om er niet aan te komen, maar hij was onhandig. Veel planten hier konden medicijn zijn als ze juist bereid werden, maar waren dodelijk als je ze zo at.
Hij rolde met zijn donkere ogen. 'Best,' kaatste hij terug, kijkend naar de pixies die zich achter mijn benen verstopten.
Hij wees boos naar hen. 'Jullie hebben me verraden!' zei hij fronsend.
'Dat hoefden ze niet als jij je gedroeg! Ze hoefden je niet in de gaten te houden als je met de andere kinderen speelde.'
Hij zuchtte luid. 'Moeder!' klaagde hij. 'Je weet dat ik niet met hen kan spelen; het enige waar zij om geven is... is...'
'Doen wat kinderen horen te doen?' maakte ik zijn zin af.
'Ik hou niet van hun spelletjes,' legde hij uit. 'Als ze zouden spelen wat ik wil spelen...'
Ik schudde mijn hoofd. 'Jij speelt niet, Elias. Je verdwijnt zonder iets te zeggen, komt gewond thuis en raakt in de problemen. Gelukkig zijn de meeste schurken aardig genoeg om je terug te brengen.'
Ik had genoeg respect dat niemand mijn zoon zou kwetsen. In plaats daarvan brachten ze hem naar me terug en ik gaf hen iets in ruil. Het leek wel of ze hoopten dat hij zou weglopen, zodat ze hem konden terugbrengen en een beloning kregen.
'Het heet ontdekken,' kaatste hij terug. Zijn ogen leken altijd te rollen.
'Je bent nog maar een kind, Elias,' probeerde ik hem uit te leggen, maar ik wist dat dit zou blijven gebeuren. Ik zag dat zijn knie geschaafd en bloedend was, maar zei er niets over.
Al snel na zijn geboorte besefte ik dat hij anders was dan andere kinderen. Een vijfjarige zou niet zo slim moeten zijn. Hij zou moeten spelen en de wereld om hem heen leren kennen, niet in zijn eentje op ontdekkingstocht gaan.
Hij was niet geboren met speciale krachten, hij was niet eens een weerwolf. Maar hij was zeer intelligent. Wijzer dan zijn leeftijd, soms zelfs slimmer dan tieners. Ik praatte vaak met hem alsof hij volwassen was. Soms vergat ik dat hij nog maar een kind was.
Ik wist niet wat zijn bijzondere gaven zouden zijn. Ik wist niet of hij nog iets anders zou ontwikkelen. Maar ik wist dat hij nu al een bijzonder wezen was.
Soms was hij te slim voor zijn eigen bestwil. Andere kinderen mochten hem niet, en volwassenen ook niet. Soms zei hij dingen waardoor ik mijn beslissingen heroverwoog.
Maar ik vroeg me vaak af waarom hij geen krachten had, aangezien ik zijn moeder was en zijn vader een weerwolf.
Ook al merkte niemand anders iets ongewoons aan hem, ik wist dat zijn verstand zijn kracht was. Niemand zou raden dat hij pas vijf was.
Ik stak mijn hand naar hem uit. 'Laten we teruggaan naar de roedel. Als je je zo verveelt, kan Anthony je misschien boogschieten leren.'
Daar had hij niets op tegen. Hij hield van scherpe voorwerpen en alles wat gevaarlijk was. Het was beter dat hij leerde over wat hem interesseerde dan dat hij zichzelf bezeerde door het zelf uit te zoeken.
We bereikten eindelijk de uitgang en liepen naar het centrum van de roedel.
Ik zag Esty aankomen. 'Is de kleine deugniet weer weggelopen?' vroeg ze, waardoor Elias naar haar fronste.
Hij legde een vinger op zijn lippen. 'Hou je mond!' snauwde hij tegen haar. Hij mocht haar nooit. Dat was één ding dat hij gemeen had met zijn vader... helaas.
We liepen door. Al snel kwam Nathan naar ons toe. 'Luna,' zei hij snel, zijn hoofd buigend. 'De beta wacht op u in uw studeerkamer. Hij vroeg me het u te vertellen als ik u zag.'
Ik rolde met mijn ogen. Elias begreep het en ging Anthony zoeken.
Ik had geen zin om met haar te praten. Ik had haar ontweken. Ze had me lastiggevallen over iets wat ik niet wilde doen.
Maar ik had niet veel keus. Ik kon haar niet ontwijken in mijn eigen roedel. Ik wendde me tot Esty. 'Kun jij ervoor zorgen dat hij Anthony vindt?' vroeg ik.
Ze knikte en volgde hem. Hij moest Anthony vinden. Als hij dat niet deed, zou hij zich vervelen en weer op ontdekkingstocht gaan. Er was geen manier om hem de gevaren te laten begrijpen, maar ik deed alles wat ik kon.
Ik ging naar mijn huis, klom de trap op en zodra ik de deur van mijn studeerkamer opende, sprak ik voordat zij dat kon. 'Ik ga de koning niet ontmoeten. Dat is definitief,' zei ik tegen Maeve. 'Ik heb erover nagedacht zoals je vroeg. Ik wil het niet doen.'
Ze stond op om naar me toe te komen maar stopte geërgerd toen ik langs haar liep om in mijn stoel te gaan zitten. 'Je zit al vijf jaar vast in deze roedel. Je hebt niemand gezien; je bent nergens heen geweest.'
Ik haalde mijn pijp uit het etui. Een slechte gewoonte die ik had opgepikt tijdens late nachtgesprekken met Esty. Ik stak haar mengsel van gedroogde planten aan. Ik wist nooit wat ze erin deed, maar het maakte mijn geest op een prettige manier wazig.
Ik leunde achterover in mijn stoel, inhaleerde de rook en keek naar haar.
'Ik hoef nergens heen. Alles wat ik nodig heb is hier,' zei ik tegen haar. 'En als ik iemand nodig heb, komen ze naar mij toe. Ik vind het wel prettig om hen te laten denken dat ik nooit mijn territorium verlaat.'
Daar had ze geen weerwoord op. Ik had mijn positie duidelijk gemaakt. Ze wisten hoe machtig ik was. En ik was zeer bedreven geworden in onderhandelen.
Ze hielden altijd van een vrouw die zoet kon praten.
'Geniet je van de macht die je hebt?' vroeg ze. Mijn ogen dwaalden langzaam door de kamer voordat ze op haar landden. 'Ze zullen wennen aan je macht en beseffen dat je niet zo sterk bent als je lijkt.'
'Ik streef altijd naar meer. Wanneer heb ik ooit besloten niet meer te leren? Niet meer te doen?' Ze irriteerde me. 'Ze weten niet dat ik elke dag leer, elke dag train.'
Ze kruiste haar armen voor haar borst. 'Goed,' gaf ze toe. 'Als je zo bang bent om problemen onder ogen te zien, moet je niet gaan,' zei ze.
'Wat?' snauwde ik naar haar. Mijn mond viel open, half verbaasd over haar woorden en half geërgerd. 'Probeer me niet te manipuleren met je woorden.'
Ze ging zitten in de stoel tegenover me en haalde haar schouders op. 'De koning kent je verleden. Hij zal vragen stellen. En als hij ziet dat je een kind hebt... zal hij meer vragen. Je bent bang om hem uit te leggen wat er is gebeurd.'
Ik keek haar alleen maar aan, wachtend tot ze verder zou gaan. Zou ze het aandurven om meer te zeggen? Dat deed ze niet. Maar ze veranderde ook niet van onderwerp. Ik liet mijn ogen over de tafel voor me dwalen, zette mijn ellebogen erop en leunde naar voren.
'Iedereen die vraagt krijgt hetzelfde antwoord. Kairos is verleden tijd. Nu heb ik een kind. Dat is alles wat iemand hoeft te weten over mij en mijn kind,' zei ik kalm.
'En de vraag die iedereen zal stellen is, wie is de vader van het kind?'
'Waarom zou hij dat iets kunnen schelen?'
'Ze waren vrienden. Hij zou kunnen denken dat hij de vader is.'
'Nou, hij mag denken wat hij wil. Ik ben niet bang voor zijn vragen. Hij mag vragen, maar hij krijgt alleen de antwoorden die ik kies te geven. Als je zo geïnteresseerd bent, kun je het hem zelf vertellen,' zei ik, in de hoop het gesprek te beëindigen.
'Je liegt...,' begon ze, maar ik was niet van plan dit gesprek met haar te voeren.
'Genoeg!' snauwde ik naar haar. 'Je hebt geen recht om mijn leven of mijn keuzes te controleren. Als en wanneer ik iets doe dat Elias schaadt, dan - en alleen dan - heb je iets te zeggen over wat ik doe. Maar ik wou dat je zou ophouden je zorgen te maken over een verleden dat niet het jouwe is.'
Ze leek niet aangedaan door mijn harde toon. 'Hou dan op met nadenken over het verleden en doe wat juist is.'
'De koning heeft me uitgenodigd voor zijn bal. Hoe is dat een levensbedreigende situatie?' Ik raakte gefrustreerd en het was nog maar net na de middag.
'Denk je echt dat hij je zomaar uitnodigt voor zijn bal? Zo maar?'
Nu was ik geïnteresseerd. 'Dus, ik ben geen gedachtenlezer zoals jij pretendeert te zijn. Ik kan me onmogelijk iets anders voorstellen,' zei ik, elk woord duidelijk uitsprekend. 'Maar vertel het me alsjeblieft. En ik zou het op prijs stellen als je zou stoppen met informatie achterhouden in plaats van te proberen me te overtuigen om als een dwaas naar een bal te gaan. Spreek!'
'Ze jagen op nimfen in het territorium van hun roedel,' zei ze eindelijk, mijn aandacht trekkend. 'Ze doden ze, tappen hun bloed af en gooien ze van een klif. Allemaal op één plek. In het bos van de koning.'
'Waarom verplaatst hij de nimfen niet? Velen wonen daar om voor zijn natuurlijke kant te zorgen. Waarom brengt hij ze niet in veiligheid?' vroeg ik.
'Dat zou het probleem kunnen zijn. Er is geen enkele moord geweest op de nimfen van zijn roedel. Ze doden van ver weg en brengen ze daar naartoe.'
'Zouden ze een soort ritueel kunnen uitvoeren?' opperde ik.
'Waarschijnlijk niet. Als ze dat deden, zouden ze het niet in het openbaar doen. Ze willen dat iemand het opmerkt.'
'Nou, heeft de koning iemand om hulp gevraagd die zou kunnen helpen? Er moeten toch machtige sjamanen, heksen zijn. Kunnen zij niet helpen?' vroeg ik.
Ze keek naar beneden. 'Dat zou het probleem kunnen zijn. Hij denkt dat ze proberen jou daar te krijgen.'
'Wat zouden ze van mij willen daar? Waarom jagen ze niet op mij in mijn roedel?'
Ze haalde haar schouders op. 'Misschien willen ze je uit je beschermde land krijgen. Of je dichterbij halen. Misschien met je praten?'
'Maar waarom ik? Wat kan ik hen geven?' vroeg ik. 'Waarom zou de koning zelfs denken dat ze mij willen?'
'Omdat jij de sterkste nimf van allemaal bent. Dat weten ze.'
Ik was alleen maar uitgenodigd voor een bal. Waarom wist Maeve zoveel? 'Wie heeft je dit verteld?'
'Ik ken iemand in het land van de koning,' zei ze eenvoudig. Ik wist nooit alles over haar; ze was een mysterie. Ze maakte duidelijk dat ze zou moeten sterven voordat ze al haar geheimen zou prijsgeven. Dus bleef ze nuttig voor mij, maar op haar eigen geheimzinnige manier.
'Laat me even alleen. We praten later verder.' Ik pakte een dossier van mijn tafel en deed alsof ik er erg in geïnteresseerd was.
Ze vertrok, duidelijk geërgerd. Nadat ze de deur had gesloten, legde ik het dossier neer. Ik keek naar mijn opgebrande pijp. Ik had niet eens de kans gehad om te roken door al het gepraat.
Ze had gelijk. Ik was erg bang om problemen onder ogen te zien. Ik was zo veranderd nadat hij was vertrokken, machtig geworden op eigen kracht, maar diep vanbinnen waren mijn angsten nooit verdwenen.
Ik presenteerde mijn leven altijd als een klein eiland waarover ik heerste. Maar wat ik hen niet liet zien was dat het eiland onder de oppervlakte veel groter was. En mijn angst was om in te storten tegenover de vragen die me het meest pijn deden.
De dingen waar ik het meest van hield... Kairos.
Flashback.
'Adelie. Hij zou niet zonder reden zijn vertrokken,' zei Maeve, terwijl ze me hielp op te staan uit de stoel. Deze zwangerschap maakte me erg moe. Ik ging elke dag naar het bos om meer energie te krijgen. Ik voelde me met de dag zwakker. Ik wist niet zeker of dit normaal was.
'Maeve, ik heb je gezegd er nooit meer over te praten,' zei ik. 'Ik ga niet om hem huilen. Of om wie dan ook. Ik heb niemand anders nodig.'
'Maar je hebt antwoorden nodig. Als je maar naar hem had geluisterd, had hij misschien een reden gehad.'
'Geen goede reden vinden om te blijven is reden genoeg.'
'Hij wist niet dat je zwanger was.'
'En dan?' schreeuwde ik tegen haar. 'Zal hij het kind haten dat hem deed blijven toen hij het liefst wilde vertrekken?'
Ze schudde haar hoofd naar me. 'Als dat kind opgroeit en vraagt naar zijn vader... zul jij de enige zijn die de kans had om dat te veranderen en het niet deed. Is de haat van je kind het waard?'
Het klinkt misschien gek, maar het is liefde. 'Ik kan en zal mijn kind alles geven wat hij nodig heeft. Hij zal niets missen. En als hij een vader nodig heeft, zal hij er een hebben. Iemand die van hem zal houden als zijn eigen. Liefde komt niet voort uit bloed. Maar als het nodig is, zal ik iemand vinden die van hem houdt.'
En nu... ik kan Kairos niet dwingen van me te houden omdat ik zwanger ben. Wie zou zoiets doen bij iemand om wie ze geven? Wie zou iemand die ze zo liefhebben zo bedriegen...?
Hij vertrok omdat hij dat wilde. Hij maakte een keuze...
