Worstelen met de cowboy
Auteur
Brittany Carter
Lezers
15,6K
Hoofdstukken
43
Een stadse schrijfster keert terug naar de boerderij die haar jeugd heeft gevormd, in de verwachting van stof, drama en een snelle ontsnapping. In plaats daarvan belandt ze in een vurige touwtrekkerij met de norse cowboy met wie ze haar erfenis deelt en die weigert het land uit zijn vingers te laten glippen. Hij is koppig, loyaal en gevaarlijk verleidelijk, vooral na één verhit moment dat geen van beiden kan vergeten. Terwijl sabotage de kop opsteekt en de druk toeneemt, ontdekt ze dat het vee niet de enige wilde bewoners van deze ranch zijn. Tussen scherpe woorden en smeulende blikken moet ze beslissen waar ze écht voor vecht — en wie ze bereid is te vertrouwen.
Hoofdstuk 1
TORRENCE
Ik klemde mijn vingers om de spijl van het smeedijzeren hek. De scharnieren piepten nog altijd toen ik het open duwde en het terrein van Jameson’s Farm opliep.
Het voelde net zo zwaar als de onzichtbare last op mijn borst. Ik werd overspoeld door de herinneringen die hier verspreid lagen. Mijn jeugdherinneringen.
Ik stapte over de drempel, met knisperend grind onder mijn hakken. Onder de grote magnoliaboom stonden een enorme F-350 en een sportwagen geparkeerd.
Meteen veegde ik mijn voorhoofd af met de rug van mijn hand. De hitte was wel het laatste wat ik miste aan Texas.
Ik deed het hek achter me dicht en keek in de verte naar de grote rode schuur en het kippenhok. Vroeger had ik zomer na zomer eieren geraapt voor mijn grootouders.
Er prikten tranen in mijn ogen. Ooit was ik dol op deze boerderij, maar ik had geen verstand van het boerenleven. Het was dan ook logisch dat ik van plan was om de boel te verkopen. Met mijn lege bankrekening en gebrek aan kennis zou ik deze plek anders toch maar ten gronde richten.
Voor de kost schreef ik romance novels. Ik zorgde niet voor boerderijdieren.
Terwijl het grind onder mijn voeten knisperde op weg naar het huis, bereidde ik me mentaal voor. Het was zwaar geweest om mijn oma in die kist te zien liggen.
Het schuldgevoel drukte als een loden deken op me, maar daar kon ik nu even niet aan denken.
De treden van de veranda kraakten onder mijn gewicht toen ik naar de voordeur liep. Ik trok de hordeur open en wilde bijna aankloppen, maar bedacht me op het laatste moment.
Het huis van mijn oma rook altijd hetzelfde. Naar lavendel en vanille.
Ongewenste tranen dreigden te vallen. Ik moest mijn hoofd koel houden. Ik kwam hier voor juridische zaken, en een huilbui zou me niet helpen om helder te blijven denken.
In de spiegel in de gang ving ik een glimp van mezelf op. Ik kromp ineen.
Tijdens de begrafenis had ik geen make-up gedragen. De donkere kringen onder mijn ogen lieten duidelijk zien dat ik de hele nacht van Denver naar Texas had gereden.
„Zet je schrap,“ fluisterde ik.
Mijn kastanjebruine haar zat in de krul. Dat was zo'n beetje het enige aan mij dat er op dit moment niet als de dood uitzag.
„Ms. Harper?“
Ik draaide me om.
Mr. Hammonds, de advocaat van mijn oma, stond in de deuropening van de woonkamer. Hij was even lang als ik, wat niet heel lang was. Zo'n een meter drieënzestig, ongeveer.
Maar zijn maatpak en die krokodillenleren schoenen waren meer waard dan mijn hele appartement thuis.
„Mr. Hammonds. Sorry dat ik u liet wachten.“
Hij wuifde het weg en keek over zijn schouder. „Kom erbij.“
Ik bleef stilstaan. Erbij? Hoezo erbij?
Hij glimlachte en liet een perfecte rij tanden zien onder zijn krulsnor. „Mr. Jacks is hier. De boerenknecht van uw oma.“
Dat klonk logisch. Mijn opa zat in een verzorgingstehuis vanwege zijn dementie en mijn oma kon de boerderij niet alleen runnen.
Ik vond het vreselijk om deze man te moeten vertellen dat hij op zoek moest naar een nieuwe baan. Ik had nu eenmaal geen geld om hem te betalen.
Ik liep over de oude houten vloer. Mijn hakken tikten en het zweet stond in mijn handen. Zodra ik de hoek van de woonkamer omsloeg, schrok ik van de vertrouwde meubels uit mijn jeugd. De paarse gehaakte deken van mijn overgrootmoeder lag nog steeds over de leuning van de kleine bruine bank.
Maar wat me nog het meest liet schrikken, was de reusachtige man die naast de open haard stond.
Zijn gitzwarte cowboyhoed hing scheef over zijn ogen, maar de rest van hem... Ik moest er echt even bij gaan zitten.
Ik had niet eens doorgehad dat ik was stilgevallen, totdat mr. Hammonds zijn keel schraapte. „Neem alstublieft plaats, ms. Harper. Mr. Jacks blijft liever staan.“
Ik wilde mezelf dwingen om de laatste paar stappen te zetten.
Op de een of andere manier haalde ik de kracht uit mijn tenen en ging ik op de bank zitten.
Mr. Jacks verlegde zijn gewicht en duwde de rand van zijn hoed wat omhoog. Vanaf de andere kant van de kamer vingen zijn staalblauwe ogen de mijne. Het kippenvel trok in één rilling over mijn hele lichaam.
Lieve hemel, Cowboy.
Ik slikte, met een plotseling droge keel, en wriemelde met mijn vingers in mijn schoot. Het gezicht van de Cowboy leek wel uit steen gehouwen. Zijn hoekige kaak was bedekt met donkerblonde stoppels.
Ik probeerde niet te veel te staren, maar de man was het toonbeeld van pure mannelijkheid. Elke harde spier die onder zijn kleding zichtbaar was, straalde kracht uit. Toewijding. Keihard lichamelijk werk.
Hij had volle lippen. Om te kussen. Ik kon me zo voorstellen dat hij gruwelijk lekkere dingen kon doen met die lippen, als ze tenminste niet in zo'n geïrriteerde grijns hadden gestaan.
Ik knipperde met mijn ogen toen de werkelijkheid tot me doordrong. Stond deze man nou naar mij te grijnzen?
Ik keek hem fel aan en probeerde de situatie in te schatten. Waarom keek deze onmiskenbaar knappe man me zo boos aan?
Hij leek precies op het soort man waarover ik in mijn boeken zou schrijven.
„Ms. Harper. Ik noemde al dat de boerderij aan u werd nagelaten,“ zei mr. Hammonds. „Maar dat is niet helemaal waar. Vijftig procent van de boerderij is aan u nagelaten.“
Ik trok mijn blik los van de geïrriteerde cowboy en keek mr. Hammonds aan. „Ik begrijp het niet,“ zei ik. „Ik ben haar enige nog levende familie. Naar wie gaat de andere helft?“
Mr. Hammonds keek vluchtig naar deze man.
Ik knipperde met mijn ogen. Naar hem? Serieus? Hun boerenknecht? Hoelang werkte hij hier dan al?
Mr. Hammonds schraapte opnieuw zijn keel. „Het pensioen van uw opa dekt de kosten voor het verzorgingstehuis. Het huis was echter ondergebracht in een trust in geval van overlijden, en daar hebben we nu mee te maken. Uw oma heeft het nagelaten aan mr. Jacks en aan u. Geen enkele andere bloedverwant zal aanspraak kunnen maken op dit huis.“
Ik knipperde met mijn ogen. Het was een pak van mijn hart om te weten dat er financieel voor mijn opa werd gezorgd.
Maar nu zat ik met deze man opgescheept.
„Mr. Jacks, toch?“ vroeg ik.
Hij ging rechtop staan, waardoor hij nog langer leek dan ik al dacht. Ik haatte de manier waarop dat overhemd om zijn schouders spande. En al helemaal hoe hij die spijkerbroek opvulde. Ik sloeg het ene been over het andere en probeerde mijn dijen tegen elkaar te wrijven.
Het was veel te lang geleden dat ik in de buurt was geweest van een knappe man die ik niet zelf had bedacht.
„Klopt, mr. Jacks,“ zei hij ijzig.
Zijn zware, zuidelijke stemgeluid liet mijn dijen beven. Ik duwde mijn verraderlijke gedachten weg. „Nou, mr. Jacks. Ik hoop dat we elkaar begrijpen, maar ik ben niet van plan om de boerderij te houden. Ik wil verkopen.“
Wat er in de momenten daarna gebeurde, ging als een waas aan me voorbij.
Mr. Hammonds staarde me geschrokken en bang aan. Bang voor wat? Ik had echt geen idee.
Totdat het gevaar in de hoek in beweging kwam. Mr. Jacks stapte op me af en torende boven me uit in een zielige poging om me te intimideren. „Ik had ook niet anders van je verwacht, Torrence.“
Ik legde mijn hand op mijn borst en snoof verontwaardigd. „Ik weet niet voor wie je me aanziet...“
„Ik ben de man die voor deze plek heeft gezorgd, én voor je grootouders, omdat jij het veel te druk had met het schrijven van smut om het zelf te doen.“
Ik stond op. Mijn zicht werd een beetje wazig toen ik mijn hoofd in mijn nek legde om hem aan te kijken. De uiteinden van zijn donkerblonde haar piepten onder zijn hoed vandaan. Waarschijnlijk zag het er daaronder lekker warrig uit.
Maar iets in mij zei dat deze man er altijd goed uit zou zien.
„Ik ben er niet van gediend dat je me vertelt wie ik ben, Cowboy Tumbleweed. En ik ben er ook niet van gediend dat je maar wat aannames over me doet. Ik verkoop mijn deel van deze boerderij, of je dat nu leuk vindt of niet.“
Ik stak onwillekeurig mijn hand uit en prikte met mijn vinger tegen zijn borst.
Het voelde spijkerhard.
Ik baalde van hoe hard die spieren waren onder dat zwarte overhemd.
Mijn blik bleef hangen op het puntje van mijn gelakte nagel tegen zijn borst, en mijn hart sprong in mijn keel. Mr. Jacks had het door. Zijn volle mondhoeken trokken op in een arrogante glimlach, en mijn bloed begon er sneller van te stromen.
„Mijn naam is Mason Jacks, geen Cowboy. Ik beheer deze boerderij al tien jaar. Ik laat echt niet toe dat er een of ander verwend nest langskomt om de boel zomaar te verkopen.“
Ik klemde mijn kaken op elkaar en liet mijn vinger van Masons borst glijden. Toen keek ik naar het ongemakkelijke gezicht van mr. Hammonds. Dit liep uit de hand. Ik kende deze man niet eens, en hij mij niet.
Deze vijandigheid sloeg nergens op.
Tenminste, voor mij dan.
„Ik denk dat we het beste even om de tafel kunnen gaan zitten om dit uit te praten,“ zei mr. Hammonds. „Er is al wat interesse in de boerderij vanuit de familie Smith...“
Mason grinnikte donker. „Over mijn lijk dat ik deze boerderij aan Bryce Smith verkoop.“
Blijkbaar kende Mason die Bryce goed. Ik had hem een paar dagen geleden via de mail gesproken over zijn interesse in de boerderij, en ik was er al serieus over aan het nadenken.
„Heel goed. Echter,“ hij keek even op zijn horloge, „ik heb over dertig minuten een afspraak aan de andere kant van de stad. Misschien kunnen jullie me morgen ontmoeten...“
„Morgen,“ zei ik beslist. „Ik moet terug naar huis. Ik kan hier niet blijven rondhangen.“
„Geef jouw deel gewoon aan mij, dan kun je direct vertrekken,“ stelde Mason voor.
Dat was zo gek nog niet. Ik gaf immers helemaal niks om deze boerderij. Maar toen ik naar de foto van het lieve gezicht van mijn oma en opa boven de open haard keek, voelde ik een steek in mijn borst.
Ik wilde de boel niet aan deze boerenknecht nalaten, hij was tenslotte geen familie. Bovendien had ik het geld ontzettend hard nodig. Ik zat tot over mijn oren in de studieschulden, en met die hoge aflossingen hield ik amper wat over om van te leven.
Het zou me enorm veel ademruimte geven als ik de boerderij, of een deel ervan, kon verkopen.
„Ik ga jou helemaal niets geven,“ beet ik hem toe. „Als je een andere houding had aangenomen, had ik er misschien over nagedacht.“
Hij lachte laag, en het geluid streek over mijn huid. „En als jij op z'n minst de moeite had genomen om je oma te bellen om te vragen hoe het ging, had ik nu misschien niet met deze opgekropte woede gezeten.“
Ik balde mijn handen tot vuisten. Ik zat echt niet te wachten op een oordeel van een wildvreemde. Hij had geen flauw benul van wat ik had meegemaakt. En al helemaal niet van hoe mijn jeugd hier was geweest.
„Mr. Hammonds, zou u mij alstublieft de sleutels kunnen geven? Eén nachtje logeren kan heus geen kwaad.“
Hij rommelde wat in de binnenzak van zijn colbert, haalde er een enkele sleutel uit en gaf hem aan mij.
Ik klemde hem stevig in mijn handpalm, terwijl ik de brandende blik van Mason op me voelde rusten.
„Ik kom morgen wel langs, mr. Hammonds. Kunt u me uw adres doormailen als u even tijd heeft?“
Hij begon zijn spullen bij elkaar te rapen, terwijl ik het aandurfde om Mason weer aan te kijken. „Jij mag nu wel vertrekken. Om duidelijke redenen heb ik vandaag geen behoefte aan visite.“
Zijn mondhoek trok omhoog; er verschenen twee kuiltjes in zijn wangen onder die woeste baardgroei. „Dat is dan heel spijtig, ik woon hier namelijk.“
Ik knipperde met mijn ogen en wachtte tot iemand me vertelde dat het een grap was.
„Wat zeg je? Je maakt een grapje... Woon jij hier?“ vroeg ik, terwijl ik naar de vloer wees.
Mason staarde me alleen maar aan. Blijkbaar maakte hij helemaal geen grapje.
Ik zocht hulp bij mr. Hammonds, die intussen haastig probeerde te vertrekken. Hij zwaaide alleen maar even over zijn schouder. „Fijne avond, Torrence. Ik zie je morgen.“
De hordeur viel achter hem dicht, en ik voelde me opeens verstikt door Masons zware, mannelijke geur. Ik klemde mijn kaken op elkaar en zocht wanhopig naar een reden om hem niet zo lekker te vinden ruiken.
„We moeten praten, Torrence,“ klonk het plots achter me.
Zijn diepe stem bracht een rilling teweeg die iets in mij losmaakte. Iets wat ik, ondanks mijn ziedende woede, weigerde te erkennen.
