Gewoon een serie Boek 2: Gewoon een model
Auteur
Vesper Nadine
Lezers
552K
Hoofdstukken
24
Ooit heerste Becky over de catwalk, maar één slechte keuze verwoestte haar glansrijke carrière. Nu raapt ze de brokstukken van haar leven weer bijeen, vastbesloten om met een schone lei te beginnen. Wat ze niet had verwacht? De irritant charmante baas van haar broer kruist steeds haar pad. Hij verschuilt zich achter een glimlach die de wereld voor de gek houdt, maar Becky ziet de schaduwen erachter. Aron bouwde zijn imperium uit het niets op, zijn verleden getekend door verlating en zorgvuldig opgetrokken muren. Dan stormt Becky zijn leven binnen—koppig, gevat en absoluut niet van plan om hem zich te laten verstoppen. De vonken slaan over, schilden barsten en geheimen dreigen aan het licht te komen. Twee gebroken zielen botsen; kunnen ze elkaar helpen helen, of zullen ze de littekens alleen maar dieper maken?
Hoofdstuk 1
GEWOON WEER EEN MODEL
BECKY
„Neem je me nou in de zeik?“
Als ik een stripfiguur was, zou er stoom uit mijn oren komen. Mijn tanden zouden blootstaan als een dol dier.
Nou, ik zag er waarschijnlijk nog steeds uit als een dol dier. Alleen iets minder als een stripfiguur en een stuk gevaarlijker. De blikken van de mensen in de buurt lieten dat wel zien.
Als je je afvraagt wat er aan de hand is, zal ik het even kort uitleggen.
Ik was een wereldberoemd model voor alle grote merken. Van Gucci tot Dior, Benetton, Prada—noem het maar op, ik heb het weleens gedragen in mijn carrière.
Maar daardoor had ik bijna geen tijd voor een liefdesleven buiten de modewereld. Toen ik Jackson ontmoette en we een klik hadden, kon ik de aantrekkingskracht niet weerstaan. En zo begon onze romance.
Hij was een van de mannelijke modellen die een paar maanden geleden bij ons was gekomen. De connectie tussen ons was er meteen. Je weet wel, net als die instant noedels die je even in de magnetron stopt. Daarna is het het lekkerste wat je in maanden hebt gegeten. Nou ja, zo voelde het voor mij, aangezien ik negenennegentig procent van de tijd moet oppassen met de calorieën die ik binnenkrijg.
Zoals ik al zei, begon de romance snel en explosief. En ik betrapte hem er meer dan eens op dat hij zenuwachtig naar zijn telefoon keek als we samen waren.
Eerst dacht ik er niet te veel over na. Maar toen begon ik te twijfelen. Misschien was ik wel een van de velen, of misschien had hij thuis een vriendin... Er gingen allerlei dingen door mijn hoofd.
Maar elke keer als ik erover begon, stelde hij me gerust. Hij zei dat ik zonder reden paranoïde en jaloers was. Hij ging zelfs zo ver dat hij zei dat ik hem verstikte en probeerde te beheersen. Dus nam ik afstand en gaf ik hem de ruimte.
Dat wil zeggen, tot vandaag.
We hadden allemaal onze eigen trailer als we op de set waren voor een fotoshoot, of een kamer als we in de avond een modeshow hadden. Vandaag was een dag voor een fotoshoot. We zaten in Lorette de Mar in Spanje, direct aan het strand. Het was een prachtige locatie waar ik wat tijd wilde doorbrengen met mijn zogenaamde vriend.
Toen ik naar zijn trailer liep, kreeg ik een vreemd, knagend gevoel. Ik negeerde het en dacht dat het gewoon zenuwen waren na een paar dagen zonder contact. Maar toen ik buiten de trailer stond, hoorde ik geluiden van binnen. Die geluiden werkten als olie op het vuur dat nog steeds brandde door Jacksons beschuldigingen over mijn jaloezie.
De geluiden kwamen overduidelijk van een vrouw. En toen ik de deur opendeed, kreeg ik een heel goed zicht op de naakte voorkant van een vrouw terwijl ze Jackson bereed. En zo kunnen we weer verdergaan met mijn geschreeuwde zin aan het begin:
„Neem je me nou in de zeik?“
„What the fuck, Becky? Wat doe je hier? Heb je weleens van aankloppen gehoord?“
Laat me je iets vertellen. Ik ben een heel vrolijk en spraakzaam persoon. Maar op dat moment was ik echt gewoon sprakeloos.
„Pardon. Wie ben jij en wat doe je in de trailer van mijn man alsof je hier de baas bent?“ vroeg de cowgirl.
Snap je het? Omdat ze hem aan het berijden was... Ah, het is niet zo grappig als je het moet uitleggen. Nee, laat maar zitten. Het is helemaal niet grappig. Maar goed, bekijk het altijd van de zonnige kant, tu-du, tu-du...
„Zei je nou net dat deze vreemdgaande klootzak je man is?“ Ik kon mezelf niet meer inhouden. Mijn mond draaide overuren en mijn filter was compleet verdwenen.
Eindelijk besloot ze dat het een goed idee was om van het paard af te stappen dat ze bereed. In al haar naakte glorie stond ze voor me. En waarschijnlijk ook voor zo'n vijftig mensen buiten de trailer die wel geïnteresseerd waren in het drama dat zich afspeelde.
„Wie denk je wel dat je bent om hem een vreemdgaande klootzak te noemen? Ik ken mijn man, en hij zou me nooit bedriegen!“
Op dat moment probeerde ik te bepalen wie er beter in een gekkenhuis thuishoorde. Ik of de waanwijze, naakte cowgirl... Of misschien konden we er allebei een paar weken terecht. Wie weet zouden we wel vriendinnen worden.
Alles bij elkaar werd me te veel. Het vreemdgaan, de ontdekking dat mijn vriend getrouwd was, en mijn eigen gedachten. Het dreef me tot het uiterste en ik begon hysterisch te lachen.
Tussen de lachbuien door wist ik haar te vertellen: „Schat, ik heb geen idee hoeveel mannen je hebt, maar deze is je zeker niet trouw. Zijn lul zat een paar dagen geleden nog in mijn vagina, terwijl hij beweerde hoeveel hij van me houdt.“
Natuurlijk had ik iets subtieler kunnen zijn. Maar in mijn ervaring is het beter om de pleister er gewoon in één keer af te trekken en niet te treuzelen. Mijn woorden veegden de zelfvoldane blik van haar gezicht. Binnen een paar seconden werd ze lijkbleek.
Toen ze zich naar Jackson omdraaide, zag ik dat ze genoeg wist. Ze hoefde alleen maar naar zijn gezicht te kijken.
„Vuile klootzak! Idioot! Smeerlap!“ schreeuwde ze.
Nou, moet ik echt alle vriendelijke woorden opnoemen die daarna volgden?
Plotseling sprong Jackson uit bed. Hij had in elk geval het fatsoen om het laken te pakken en de „belangrijke“ delen te bedekken. „Wacht even, Lucy. Ik kan alles uitleggen. Ze was gewoon gezellig om mee om te gaan, en het is maar één keer gebeurd...“
Nu had ik er wel genoeg van.
„Weet je wat, Jackson? Fuck jou! Lucy, toch?“ Ik draaide me om naar zijn—waarschijnlijk toekomstige—ex-vrouw. „Geloof me, ik heb geen enkele reden om tegen je te liegen. Het was meer dan één keer, en hij beweerde altijd dat hij vrijgezel was. Ik bedoel, kijk naar zijn hand. Hij draagt niet eens zijn trouwring. En hij zat altijd vastgeplakt aan zijn telefoon. Als ik dus een gokje moet wagen, zou ik zeggen dat er nog meer vrouwen contact hebben met dit stuk stront.
„Je lijkt me niet het geobsedeerde type dat haar man elke tien minuten een berichtje moet sturen. Want zo vaak ging zijn telefoon. Nou, als je me nu wilt excuseren, ik heb over een halfuur een fotoshoot en daarna ben ik weg. Ik hoop dat je hem dumpt en zijn hele bankrekening leegtrekt. Oh, en hij heeft ook nog een jacht in Brazilië. Hij heeft net onze hele crew uitgenodigd voor een feest daar volgende week.“
Met die woorden liep ik de trailer uit en liet ik ze achter om hun eigen drama op te lossen.
Het was niet verrassend dat ik niets voelde. Of misschien voelde ik wel iets... opluchting. Ik weet dat het raar is. Ik had verdomme een relatie met die vent, ook al was hij getrouwd. En het enige wat ik voelde, was opluchting.
Op dat moment besloot ik om mijn modellencarrière achter me te laten. Misschien kon ik mijn zakelijke diploma eindelijk eens gaan gebruiken. Dus deed ik het enige wat me nog restte.
Ik belde het nummer van mijn beste vriendin. Zodra ze opnam, wist ik dat ik haar intieme momentje met mijn broer had verstoord. Een beeld dat ik echt niet in mijn hoofd wilde hebben. Wat was er toch aan de hand vandaag? Dat was al het tweede stel dat ik op heterdaad betrapte.
Gelukkig was het deze keer alleen via de telefoon en hoefde ik geen naakte mensen te zien. Toch wist ik dat ik snel moest zijn. Anders zou ze ophangen, omdat mijn broer haar zou afleiden.
„Rach, ik koop een ticket om naar huis te vliegen nadat ik klaar ben met de fotoshoot van vandaag. Dus ik zou je heel dankbaar zijn als je lang genoeg kon stoppen met mijn broer af te lebberen, zodat je me morgen rond deze tijd kunt ophalen van het vliegveld?“
Plotseling hoorde ik een doffe klap, gevolgd door een „auw“, en daarna klonk er gejuich door de telefoon.
„Oh mijn god! Het is alsof je mijn gedachten kon lezen! Ik wilde je net bellen om te vragen of je nog vakantiedagen over had. Ik ga namelijk echt geen bruiloft plannen zonder mijn beste vriendin.“
Een bruiloft?
Op dat moment besefte ik hoeveel van het leven thuis ik miste door mijn baan. En pas op dat moment begonnen de tranen over mijn wangen te stromen.
Voordat ik in snikken uitbarstte, stelde ik mijn beste vriendin gerust. „Ik ben er morgen. Zeg maar hallo tegen Mason voor me. Ik hou van jullie.“
En zodra ik had opgehangen, braken de waterlanders los. Verdomme, wat miste ik thuis.
Godzijdank was ik eindelijk bij zinnen gekomen.
Deze zomer zou er een worden om nooit te vergeten. Een zomer waarin ik mezelf op de eerste plaats zou zetten en alle dingen zou doen die ik jarenlang had uitgesteld. En ik zou eindelijk gaan genieten van mijn vrije tijd met mijn beste vriendin en mijn broer.
Laten we er een onvergetelijke zomer van maken.
