Op zoek naar geluk
Auteur
Alissa C. Kleinfield
Lezers
🔥11,8M
Hoofdstukken
243
Chris Anderson is een bekende zakenman en, onbekend voor zijn menselijke zakenpartners, een Alpha die druk bezig is geweest met het afweren van aanvallen van opstandige roedels. Jolena is opgetogen om haar baan als serveerster te verlaten om persoonlijk assistent van Mr. Anderson te worden, maar zijn gedrag bij hun ontmoeting laat hen beiden even verbijsterd en opgewonden achter. Wanneer Chris erachter komt wat er aan de hand is, zal hij Jolena kunnen overtuigen om zijn levenspartner te worden?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk Een.
JOLENA
'Jolena, tafel vier is klaar om te bestellen. Jolena!' Michelle, de baas van The White Rose, probeerde haar aandacht te trekken. 'Jolena! Tafel vier!'
'O ja. Sorry, Michelle, ik zat met mijn hoofd in de wolken. Tafel vier, toch?' Jolena schudde haar hoofd om weer bij de les te komen en liep naar de wachtende klanten.
Na sluitingstijd plofte ze neer in een stoel. Het was een drukke dienst geweest, met een volle zaak en twee collega's die niet waren komen opdagen. Haar voeten voelden aan als lood.
Michelle kwam naar Jolena toe. 'Gaat het wel?' vroeg ze. 'Je leek vandaag niet helemaal jezelf.'
'Het gaat wel. Ik heb gewoon een slechte nacht gehad, dat is alles.'
'Ga naar huis, Jolena,' zei Michelle, terwijl ze haar bezorgd aankeek. 'Je hebt je mannetje gestaan vandaag.'
'Maar er is nog zoveel te doen. Ik kan je niet in de steek laten met de rotzooi,' zei Jolena.
Er moest nog flink aangepakt worden. De afwas moest gedaan worden, tafels moesten klaar worden gezet voor de ochtend en de vloeren moesten worden gedweild.
'Welnee, wij redden ons wel. Je hebt in al die jaren dat je hier werkt nog nooit verstek laten gaan.'
'Ga naar huis, ik meen het,' zei Michelle, terwijl ze Jolena haar jas en tas in de handen duwde en haar zachtjes naar de deur loodste.
'Nou, vooruit dan maar,' gaf Jolena toe. 'Als jij het zegt.'
Na het parkeren van haar oude barrel voor haar flat, staarde ze uit het raam, in gedachten verzonken. Ze werkte al zeven jaar in het restaurant. Maar ze was zo moe.
Moe van de saaie baan... ze wist dat ze meer in haar mars had dan alleen tafels bedienen. En moe van het constante gepieker over geld, wat altijd krap was.
Ze was 's nachts gaan werken toen ze pas zestien was. Ze had school moeten combineren met werk in het restaurant, in een poging het hoofd boven water te houden.
Haar ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk vlak voor haar zestiende verjaardag. Zonder familie om op terug te vallen, had ze in pleeggezinnen gewoond tot ze op eigen benen kon staan.
Ze had gewerkt om haar studie te betalen. Haar ouders hadden haar wat geld nagelaten, maar het was niet genoeg om vier jaar studie te bekostigen. Met passen en meten had ze het voor elkaar gekregen.
Ze was twee jaar geleden afgestudeerd maar werkte nog steeds in het restaurant. Ze zocht naar een baan die bij haar diploma paste, maar er waren weinig vacatures. En de baan in het restaurant was net genoeg om de eindjes aan elkaar te knopen.
Ze kon niet slapen; elke keer als ze haar ogen sloot, zag ze stapels rekeningen. Deze nachtmerrie hield haar de meeste nachten uit haar slaap. Een klop op haar raam onderbrak haar gedachten.
'Jolena, wat doe je? Het is drie uur 's nachts!' riep haar huisgenoot.
Joe en Jolena woonden sinds hun tweede studiejaar in dit kleine appartement met twee slaapkamers.
Ze waren allebei de studentenflats zat geworden tijdens hun eerste jaar. Ze hielden niet van de luide feestjes en de rommel, dus kozen ze voor een goedkoop appartement in de buurt.
Jolena pakte haar sleutels en tas en stapte uit haar auto. Joe hield de deur voor haar open.
'Dat zou ik jou moeten vragen,' zei Jolena terwijl ze haar auto op slot deed en naar hun flat liep. 'Zou jij niet vroeg onder de wol gaan?'
'Ja, dat weet ik,' zei Joe, met een ondeugende blik in zijn ogen. 'Maar ik ontmoette dit meisje in de kroeg waar ik met vrienden was en, nou ja, van het een kwam het ander. Je weet hoe dat gaat.'
Terwijl ze de trap op liepen, begon hij haar in haar zij te porren.
'O, jij bent ook een hopeloos geval,' lachte Jolena, terwijl ze de trap op rende om aan zijn geplaag te ontsnappen.
'Je vertelde me vorige week nog dat je voorzichtig zou zijn met meisjes. Wat is daar van terechtgekomen?' Ze zette haar handen in haar zij en deed alsof ze boos was. Ze wist dat hij zich niet lang aan zijn belofte zou houden.
'Kan er niks aan doen, Jo,' zei Joe, terwijl hij zijn hand op de deur legde en die voor haar opende. 'Ik val nou eenmaal als een blok voor mooie meiden. Als ik niet met een meisje praat, voel ik me alsof ik iets mis.
'Het is alsof ik mezelf niet ben als ik niet flirt. Als ik jou niet kan hebben, moet ik mijn fix ergens anders halen. Je weet hoe dat is voor ons mannen.'
Hij plaagde haar graag met dit soort praatjes. Ze waren gewoon vrienden. Alles meer zou vreemd zijn.
Jolena liep naar haar slaapkamer, glimlachend over haar schouder. 'Ik denk dat ik maar naar bed ga en doe alsof ik dat niet heb gehoord. Tot morgenochtend.'
'Slaap lekker, Jo,' zei Joe. Hij ging naar zijn eigen kamer, maar bleef even in de deuropening staan om haar met oprechte vriendelijkheid aan te kijken. 'Hoop dat je een goede nacht hebt.'
'Welterusten, Joe.'
De volgende ochtend kostte het haar moeite om uit bed te komen. Het was elke dag hetzelfde liedje. Lange uren, late nachten.
Proberen te slapen, maar in plaats daarvan wakker liggen, piekeren over de vele rekeningen tot ze eindelijk in slaap viel.
Ze sjokte naar de keuken om sterke koffie en een boterham te maken, en zag dat Joe al de hort op was. Ze opende haar laptop - iets waar ze lang voor had gespaard. Ze had hem nodig gehad voor haar studie.
Ze begon vacatures te bekijken die haar interesseerden. Na een half uur niets te hebben gevonden, sloot ze de laptop, zette wat muziek op en ging douchen.
Toen ze terugkwam, trof ze Joe thuis aan, bellend.
'Ja, ik begrijp het,' zei hij tegen de persoon aan de andere kant van de lijn.
Jolena ging op de bank zitten en pakte haar telefoon om een spelletje te spelen.
'Eigenlijk ken ik misschien wel iemand die geknipt zou zijn voor die baan. Ik zal het haar vragen en je terugbellen, oké?'
Hij bleef praten, maar keek naar Jolena, glimlachend terwijl hij probeerde haar aandacht te trekken door met zijn hand voor haar gezicht te zwaaien.
'Zeker, ik bel je zodra ik iets weet. Doei, Adina.'
Hij ging in de stoel naast de bank zitten en draaide zich naar Jolena. 'Ik denk dat ik de perfecte baan voor Ava heb gevonden. Mijn zus belde net. Ze hebben een verpleegkundige nodig waar zij werkt.
'Adina is verpleegkundige in een kliniek in Miller Creek, in de bossen aan de voet van de Grey Mountains. Het is ongeveer drie uur rijden hiervandaan. Er woont daar een hele gemeenschap.
'Het is heel afgelegen. Ava houdt van avontuur - dit zou precies iets voor haar kunnen zijn.'
Ava was een vriendin die ze allebei op de universiteit hadden ontmoet. Net als Jolena was ze op zoek naar een baan, maar het vinden van een baan als verpleegkundige in de stad was geen eitje.
Joe had gelijk over haar liefde voor avontuur. Tijdens lunchpauzes vertelde ze hen verhalen over alle plekken die ze wilde bezoeken als ze geld had en klaar was met haar studie.
Na haar afstuderen was ze naar China gegaan, en ze praatte er nog steeds de hele tijd over.
'Die baan klinkt op haar lijf geschreven,' stemde Jolena in. 'Ze verdient iets goeds. Waarom bel je haar niet?'
Jolena was echt blij voor haar vriendin. 'Hebben ze voor mij ook een baan?'
'Goed idee. Ik bel haar nadat jij naar je werk bent vertrokken. Je gaat over een half uur weg, toch?' vroeg Joe zachtjes. 'Ik denk niet dat ze nog andere banen hebben, trouwens.'
Hij is zo lief, altijd zorgt hij voor me, dacht ze. Hij was er altijd voor haar, zorgde ervoor dat ze goed voor zichzelf zorgde. Hij gaf echt om haar.
