Tegen haar wil gekloond
Auteur
Elfy G
Lezers
211K
Hoofdstukken
40
Ze is in een laboratorium gecreëerd om het leven van iemand anders te redden en is jarenlang niets anders dan een experiment geweest: een nummer, een project, een geheim. Maar vrijheid brengt ook gevaren met zich mee. Nu ze zich onder een nieuwe naam in een rustig stadje schuilhoudt, leert ze wat het betekent om te leven, te voelen en misschien zelfs lief te hebben. De starende blikken van de sheriff laten haar hart sneller kloppen en haar torenhoge muren brokkelen af. Toch is vertrouwen een luxe die ze zich niet kan veroorloven – niet wanneer de waarheid over haar alles wat ze te weten is gekomen zou kunnen vernietigen. Nu haar verleden dreigt terug te keren, moet ze beslissen of ze blijft vluchten of eindelijk laat zien wie ze werkelijk is.
Kloon
DERTIEN
Als je me toen had gezien, had je waarschijnlijk gedacht dat ik begin twintig was. Maar eerlijk? Ik was pas twee jaar oud. Het was niet zo ingewikkeld als het klinkt. Ik was een kopie – een kloon, om precies te zijn.
De echte ik – nou ja, het origineel – was Penelope Holtz. Ik bestond alleen maar om Penelope in leven te houden. Dat was de naam die we allebei hadden, ooit. Nu was ik gewoon een nummer. Dertien.
We hadden allebei bruin haar, maar onze ogen waren verschillend. Zo wist ik dat ik de kopie was. Mijn ogen kwamen niet overeen met de kleur uit mijn herinneringen. Nou ja, technisch gezien waren het haar herinneringen.
Haar ogen, de ogen uit mijn gedachten, waren lichtblauw. Maar de ogen die me in de spiegel aankeken waren een donkerder turquoise, met een vleugje blauw erdoorheen.
Mijn vader – onze vader – was een briljante wetenschapper. Hij had me gecreëerd om zijn dierbare dochter te redden. Soms vroeg ik me af of dat me ook zijn dochter maakte. Maar zo zag hij het niet. Ik was zijn monster.
Het was allemaal ongeveer vijf jaar geleden begonnen, toen Penelope ziek werd. Leukemie. Beetje bij beetje begon haar lichaam af te takelen. Penelopes moeder was jaren eerder gestorven, dus het was te laat om te proberen een broertje of zusje te krijgen dat haar kon redden. Toen kreeg vader zijn grote idee: ik.
Als Penelope bloed nodig had, haalden ze het bij mij. Als ze beenmerg nodig had, aarzelden ze niet om me met naalden te prikken. Ik was altijd het antwoord.
Vader had me verteld dat ze niet van mijn bestaan afwist, dat ze dacht dat haar donaties van vreemden kwamen. Barmhartige Samaritanen.
Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik mijn ogen opende. Ik was verloren, doodsbang. Even dacht ik dat ik haar was. Haar herinneringen zaten in mijn hoofd, alsof ze de mijne waren. Maar ze waren niet van mij. Ze waren van haar.
Ook al deelden Penelope en ik hetzelfde bloed, ik was geen dochter. Voor vader was ik gewoon een hulpmiddel, een manier om zijn echte dochter in leven te houden.
Ik had me vaak afgevraagd waarom ik niet ziek was zoals Penelope. Waarom ik de kanker niet had gekregen die aan haar vrat. Waarom ik gezond was en zij niet.
Maar ik had nooit de moed gehad om het te vragen. En zelfs als ik dat zou doen, wist ik dat hij me nooit antwoord zou geven.
“Wakker worden! Het is tijd om te eten,” schreeuwde Victor, mijn bewaker, vanuit de deuropening terwijl hij de felle lamp aan het plafond liet branden.
Ik kreunde. “Moet je zo luid zijn?” Ik wreef in mijn ogen keek met vernauwde ogen naar het felle licht.
Victors gezicht verzachtte. “Sorry, maar ik moet het spelletje meespelen, anders worden ze achterdochtig. Als je geen nieuwe bewaker wilt, moeten we het zo doen. We hebben het hier al over gehad.”
Slechts twee mensen hier gaven echt om me: Victor en dokter Delilah.
Ik ging rechtop zitten en kamde mijn vingers door mijn haar. “Dus, wat staat er vandaag op het programma?”
“Zoals gewoonlijk, liefje. Eten, trainen, wat bloed geven – hetzelfde liedje.” Victor wierp me een blik toe die zei dat hij er net zo’n hekel aan had als ik.
Fantastisch.
Ik keek naar hem op.
“Wat?” Victor trok zijn wenkbrauwen op.
Ik rolde met mijn ogen. “Je moet weggaan zodat ik me kan omkleden.”
Victor schraapte zijn keel. “Juist. Sorry!”
Ik hield mijn hand voor mijn mond en probeerde niet te lachen terwijl hij praktisch de kamer uit rende.
Zodra ik aangekleed was, klopte ik op de deur om hem te laten weten dat ik klaar was.
“Handen voor je,” zei hij, terwijl hij de handboeien omhooghield.
Ik fronste. “Zijn die echt nodig?”
“Je kent de regels, liefje,” zei hij zachtjes.
Dat was Victors ding, me liefje noemen als we alleen waren. Voor alle anderen was ik Dertien. Maar bij hem was ik iets meer.
Een keer had Victor gevraagd: “Als je je eigen naam kon kiezen, wat zou die dan zijn?” Ik had niet geantwoord. Ik had me gerealiseerd dat als ik een naam voor mezelf zou kiezen, het de hare zou zijn.
Hij had beloofd dat hij op een dag een naam voor me zou kiezen.
“Ik haat die stomme regels,” mompelde ik, terwijl ik me omdraaide zodat hij mijn polsen achter mijn rug kon boeien.
“Je hebt geprobeerd te ontsnappen. Wat had je dan verwacht? Als er een andere manier was, weet je dat ik het zou doen.”
Ik zuchtte. “Ik weet het.”
Toen ik had geprobeerd te vluchten, hadden ze me opgesloten in wat ik dacht dat een piepklein kamertje was, net groot genoeg om in te staan, en de toppen van mijn vingers raakten de muren wanneer ik mijn armen uitstrekte.
Maar toen begon het plafond naar beneden te zakken. Ik had mijn handen omhoog gestoken om het tegen te houden, maar de vloer begon ook te bewegen en omhoog te gaan. Tegen de tijd dat het stopte, was ik dubbel gevouwen, en zat ik drie dagen lang zo vast.
Ik kon vaders woorden nog steeds in mijn hoofd horen nazinderen nadat ze me hadden vrijgelaten: “Als je denkt dat het feit dat je haar gezicht hebt me ervan zal weerhouden ervoor te zorgen dat je je plaats kent, ken je me niet erg goed.”
Ik begreep het niet. Dit was dezelfde man die Penelope had grootgebracht. Ik heb goede herinneringen aan hoe hij was toen ze klein was, hoe zorgzaam hij voor haar was, hoe zachtaardig hij was. Maar ik was Penelope niet, en hij was nooit echt mijn vader, maar toch hield ik van de man uit haar herinneringen.
Maar dat was niet wie hij nu was. Ik was Penelope niet, en hij was niet echt mijn vader.
“Laten we opschieten voordat ze gaan vragen waarom we zo lang wegblijven,” zei Victor, zijn hand stevig om mijn arm. Het was niet pijnlijk, gewoon hard, alsof hij iedereen eraan moest herinneren dat hij niet om me gaf.
Hij moest de schijn ophouden. Als iemand zou merken hoe hij me behandelde, zou vader iemand anders sturen om me te bewaken. En dat wilde ik echt, echt niet. Ik was hier gewoon een gevangene. Niets meer.
Dat was mijn realiteit.
Ik had hier nooit om gevraagd.
Ik had er nooit om gevraagd om gecreëerd te worden zodat ik iemand anders kon redden.
Ze zorgden er altijd voor dat ik gezond voedsel at en mijn metabolisme goed bleef werken. Ik moest me aan een streng dieet houden zodat mijn gewicht met het hare zou overeenkomen. Eén van de vele regels die ik moest volgen.
Vandaag was niet anders.
Mijn ontbijt bestond uit eieren, een handvol bessen, kiwi en een halve banaan. Nooit spek.
Ik had herinneringen aan mijn moeder in de keuken. Spek dat op het fornuis siste. Een warme glimlach terwijl ze het spek op mijn bord legde. Maar ze was mijn moeder niet; ze was die van haar. Van Penelope. Die herinneringen waren niet van mij, en ik moest ze vergeten. Maar vergeten stopte de pijn niet. Het sneed net zo diep.
Victor deed mijn handboeien af zodat ik kon eten. Hij ging naast me zitten en nipte van zijn koffie alsof er niets aan de hand was.
“Kijk eens wie we hier hebben.” Ik kromp ineen bij het geluid van een nieuwe stem in de kamer.
Kan hij me voor één maaltijd niet gewoon met rust laten?
“Rot op, Eddy. Laat haar in vrede eten,” zei Victor, zijn stem laag en waarschuwend.
Ik heb nooit begrepen wat Eddy tegen me had. Misschien was ik geen echt persoon voor hem. Misschien vond hij het gewoon leuk om me te pesten. De manier waarop hij naar me keek deed me huiveren. Ik kon niet zeggen of het walging was of iets ergers. Hoe dan ook, hij gaf me de kriebels.
Eddy snoof. “Waarom moet jij de enige zijn die haar bewaakt? Als ze te veel moeite voor je is, weet ik zeker dat ik haar wel aankan.”
“En dat is precies waarom je nooit alleen met haar gelaten zult worden. Ik weet niet eens waarom ze je hier houden,” kaatste Victor terug.
Ik probeerde me op mijn eten te concentreren en deed alsof dit allemaal niet gebeurde.
Eddy stak zijn hand uit, maar voordat hij me kon aanraken, duwde Victor zijn hand weg. “Daarom ben ik hier – om mensen zoals jij bij haar weg te houden. Dit is je laatste waarschuwing. Probeer dat nog een keer en ik reken zelf met je af.”
“Oeh-oeh! Kijk jou eens, zo beschermend. Op een dag zul je een fout maken, en zal hij zien hoeveel je om haar geeft. En ik zal niet aarzelen om je plaats in te nemen.” Eddy’s ogen landden op mij. Zijn grijns deed mijn maag omdraaien. “Ik kan niet wachten tot die dag.”
Ik had het gevoel dat ik moest overgeven.
“Ga het verdomde werk doen dat je is toegewezen!” snauwde Victor, zijn kaak gespannen.
Eddy liep lachend weg, alsof hij iets gewonnen had.
Ik wilde Victor bedanken, maar dat kon ik niet. Als ik dat deed, zou iemand het misschien opmerken, en ik kon het risico niet nemen hem te verliezen. Hij was het enige stabiele dat ik hier had. Zonder hem – hoe je ook zou noemen wat we hadden – zou ik helemaal verloren zijn.
Dat kon ik niet laten gebeuren.
***
De verpleegster prikte in mijn vinger, haar handen zacht maar ervaren. Ze werkte samen met dokter Delilah, en ze had dit de afgelopen twee jaar al zeker duizend keer bij me gedaan. Vandaag moest ze mijn hemoglobine controleren – iets in verband met het ijzer in mijn bloed.
Maar dat was niet de enige test die ze moesten afnemen. Dat was het nooit. Ze maakte een stukje huid op mijn arm schoon en schoof de naald erin. Het prikte even, maar meer niet.
Victor keek naar het hele gebeuren, zonder zijn ogen van me af te wenden.
Ze namen iets meer dan een halve liter bloed af, zoals altijd. Ik keek hoe het in de machine stroomde en voelde me steeds leger worden vanbinnen.
Ik had geprobeerd te tellen hoe vaak ik in deze steriele kamer had gezeten, waar mijn bloed mijn lichaam verliet om het hare te helpen. Maar het was onmogelijk. Tijd vervaagde op een plek als deze.
Dokter Delilah wierp me een blik toe, haar stem luchtig. “En, hoe voelen we ons? Duizelig?”
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, ik voel me prima.”
Ze wilde het gewoon zeker weten. De vorige keer was ik bijna flauwgevallen.
De verpleegster trok haar wenkbrauw op, en ik kon zien dat het haar niet beviel hoeveel dokter Delilah om me gaf, maar het kon me niet schelen. Dokter Delilah en Victor waren de enige mensen hier die me behandelden alsof ik ertoe deed.
Plotseling rinkelde de telefoon aan de muur. We draaiden er ons allemaal naartoe. Die telefoon rinkelde maar om één reden.
Vader.
Shit.
De verpleegster haastte zich erheen en nam op. “Ja!” Ze luisterde en knikte toen. “Ja, meneer. Ik zal het hen meteen laten weten.” Ze hing op, haar gezicht strak.
Victor staarde haar aan, wachtend op het nieuws.
“Meneer Holtz is onderweg hierheen,” zei ze, terwijl ze de naald uit mijn arm trok. Ze gaf me wat crackers en sap, alsof dat alles zou oplossen.
Delilah wierp me een bezorgde blik toe voordat ze de verpleegster de kamer uit volgde.
Ik staarde naar de snacks. Ik wist dat ik moest eten – bloedverlies maakte me licht in mijn hoofd – maar mijn maag draaide om.
“Eet iets voordat hij hier is,” zei Victor met lage stem.
Ik sprak hem niet tegen. Ik dwong mezelf een hap te nemen. Mijn hart bonsde terwijl ik het sap in mijn keel goot.
Vader kwam binnen. Hij keek Victor niet eens aan. “Bewaakt de deur van buitenaf. Zorg dat niemand binnenkomt voordat ik hier klaar ben.”
Victor knikte en liep weg. Ik wist dat hij geen keus had. Als vader dacht dat Victor om me gaf, zou hij weg zijn. Ik kon hem niet verliezen.
Eddy’s woorden weerklonken in mijn gedachten.
Als ze te veel moeite voor je is, weet ik zeker dat ik haar wel aankan.
Ik huiverde. Me hoe aankunnen? Ik wilde er niet achter komen. Eddy gaf me al genoeg de kriebels.
Zodra de deur achter Victor dichtviel, landden vaders ogen op mij. “Goedemorgen, Dertien.”
