Het Bezit van de Alfa's

De koets

"Koets één," zei hij tegen mij voordat hij naar Perfecte Portia keek. "Koets één," zei hij grommend, en ze knikte snel, terwijl ze haar mond dichtkneep.

"De rest naar twee," beval Braxton, en ze haastten zich allemaal naar hun rijtuigen terwijl de alfa's naar de eerste koets liepen.

Maar ik volgde hen niet. In plaats daarvan rende ik naar mijn familie. Ik had nog twee seconden voordat ik werd meegesleurd door de drie sexy weerwolven. Ik wilde niet wachten tot morgen, als ik nu nog een vluchtig moment met ze kon hebben.

Er verscheen een grijns op Lucas' gezicht toen ik op hem afliep. Ik sloeg mijn armen om zijn nek toen hij me stevig vastpakte en me van de grond tilde, terwijl de tranen over mijn gezicht rolden.

"Lorelai!" gromde mijn vader terwijl mijn moeder naar adem hapte.

"Je moet gaan!" smeekte ze, maar Lucas bleef me vasthouden terwijl ik hem omarmde. Warmte en liefde vulden me terwijl ik mijn ogen sloot.

"Ik zie je morgen. Het was leuk om je te zien," fluisterde ik, en hij hield me nog steviger tegen zich aan.

Er viel een stilte, totdat een wild gegrom van achter me dat doorbrak. Mijn ogen schoten open en Lucas zette me neer. Ik liet hem los en draaide me om naar Nikolai's stormachtige gezicht.

"Sorry," probeerde ik, maar hij zei niets en keek van Lucas naar mij.

Hij stapte naar Lucas toe, maar ik ging voor hem staan. De verstikte ademteugen van de dorpelingen vulden de stilte. Mijn moeder greep mijn pols vast terwijl mijn ruggengraat tintelde van de spanning.

"Je bent vanavond van de wolven." Zijn borstkas rommelde, terwijl de woede explodeerde in mijn eigen borstkas.

Ik had die stomme jurk aan, dat ongemakkelijke ondergoed, ik had het koud, ik werd tentoongesteld en volledig vernederd d oor hun zieke maagdelijke fantasieën, en hij werd boos omdat ik mijn broer even wilde omhelzen? Hij en de andere wolven konden de pot op.

"Gaan we?" vroeg ik, terwijl ik naar de koetsen wees waar de andere twee alfa's gespannen toekeken, op hun hoede voor de situatie tussen mij en Nikolai.

"Leer je plaats kennen, mens," waarschuwde Nikolai, maar ik verroerde me niet, zodat hij niet in de buurt van Lucas kon komen.

"Kun je even ophouden? Ik heb mijn broer nog niet kunnen ontmoeten vanwege dit offergebeuren, maar ik ben er wel, dus kunnen we nu gewoon gaan? Het is ijskoud," beet ik hem toe, ik was het zat om beleefd te blijven naar deze alfa, die enorm zijn best deed om te bewijzen wat een klootzak hij was.

Zijn ogen gingen naar mij en ik hield zijn blik vast. Hij draaide op zijn hak en ik volgde, met een laatste slepende blik over mijn schouder, voordat ik de koets inklom met de alfa's en Perfecte Portia.

Ingesloten tussen de alfa's werd ik vervuld met warmte. Ze waren zo groot dat er geen mogelijkheid was om niet tegen ze aan te zitten.

Ik zat tussen Braxton en Derik in, hun biceps hard en glad tegen mijn armen.

Braxtons adem stokte in zijn keel en hij keek me aan, en toen naar de plek waar zijn arm de mijne raakte. "Shit, je hebt het ijskoud," zei hij, terwijl hij me tegen zich aan trok en over mijn koude vel wreef.

Ik lachte. "Het is bijna winter en jullie kozen een kleine zijden jurk uit, om ons in aan te staren. Was het jullie bedoeling dat ik het warm zou hebben?" vroeg ik, waarna ik op mijn tong beet.

Ik moest mijn emoties zien te beheersen. De alfa's waren dan wel bloedgeil, maar het waren wilden, die me binnen een paar seconden konden verslinden als ze boos op me werden.

Met de blik die Nikolai me gaf, leek dat steeds meer een mogelijkheid.

"En hoe heet jij, kleine driftkikker?" grinnikte Braxton. Het was een diep, schor geluid, dat zo natuurlijk klonk dat ik bijna zou denken dat hij geen bijbedoelingen had.

"Lori."

"Je volledige naam," zei Nikolai boos, en ik vocht tegen de neiging om met mijn ogen te rollen om zijn woede.

"Lorelai Katerina Rosalynn Valarian." Ik dreunde mijn lange vervelende naam op, die ik nooit gebruikte. "Zo goed?" zei ik spottend, en ik voelde zijn woede in golven van hitte van hem afrollen.

Zijn ogen gleden naar Braxtons greep op mij en hij gromde. "Van mij, Braxton," zei hij waarschuwend, en Braxton liet me los, zijn warmte met hem meegaand.

Zonder na te denken over de consequenties, zoals gewoonlijk, stond ik op en zakte in de zitting naast Nikolai, ik dwong mezelf in de kleine ruimte naast hem en zuchtte toen zijn warmte over me heen viel.

Ik leunde tegen hem aan toen zijn ogen zich verwijdden en op me neerkeken, alsof hij niet kon geloven dat ik hem zojuist, zonder toestemming, had aangeraakt.

Ik lachte om zijn uitdrukking en probeerde te negeren hoe goed het voelde om tegen hem aan te zitten, zijn dij tegen de mijne.

"Ik heb het ijskoud en jij zei dat ik van jou ben, dus help me nou maar om op te warmen, of laat hem het doen," zei ik als uitleg.

Braxton lachte luid, terwijl Derik grijnsde.

"Daar heeft ze je," zei Derik met een schouderophaal, terwijl Nikolai zacht gromde.

Voordat ik hem kon vertellen dat hij moest stoppen met grommen, trok hij me op zijn schoot. Ik slaakte een gilletje toen hij zijn armen om me heen sloeg en me op sloot in zijn lichaamswarmte. Ik kon de zucht die aan mijn lippen ontsnapte niet voorkomen, bij het gevoel dat er nu door me heen ging.

Ik leunde tegen hem aan, de warmte in me opnemend terwijl Derik zijn hand uitstak naar Portia.

"Kom hier zitten, liefje," zei hij, en Portia pakte zijn hand en nestelde zich tussen hen in. Ze was klein tussen hen in, of misschien waren zij gewoon enorm.

"Ik ben Portia Caldwell," stamelde ze, en Derik grijnsde.

"We hebben jouw naam vanavond niet nodig, lieverd," zei Braxton tegen haar kaaklijn, terwijl hij zijn lippen erlangs liet gaan en haar geur inademde.

Ik trok een wenkbrauw op toen Derik in haar nek kroelde. Portia zat zo stil als een plank, met haar ogen wijd open, en haar wangen rood.

"Mmmm, is dat vanille?" zei Braxton zuchtend. Portia knikte stijfjes. Hij grijnsde. "Mijn favoriet, hoe wist je dat?"

Hij kreunde, nam haar haar tussen zijn vingers, bracht het naar zijn neus en snoof diep in.

"Je bent zo'n engerd," plaagde Derik, terwijl zijn lippen langs Portia's kaak gleden.

Ze ademde nauwelijks. Haar handen balden in haar schoot tot vuisten en ik moest wegkijken. Ze was doodsbang, dat moesten ze aan haar geur ruiken, maar ze bleven doorgaan. Het kon ze niets schelen.

Verdomde alfa's.

Ik wilde van Nikolai's schoot klimmen, maar hij hield me tegen.

"Je hebt er zelf een punt van gemaakt, dus nu blijf je zitten tot we in de stad zijn," snauwde hij, zijn vingers in mijn dijen knijpend.

Ik trok zijn hand weg. "Nee." Ik schoof in de zitting naast hem.

Hij gromde en trok me terug, me tegen zich aan drukkend. "Van mij."

"Val dood," snauwde ik terug, ziek van zijn bezitterige toon en de woede die in zijn ‘van mij’-flauwekul doorklonk.

Braxton en Derik gromden allebei toen Nikolai brulde. Hij greep mijn keel, duwde me in de zitting en torende over me heen, zijn enorme lichaam verstikte het mijne terwijl ik probeerde door zijn greep heen te blijven ademen.

Ik klemde mijn kaken op elkaar, mijn hand hield de zijne vast terwijl de woede in zijn ogen rondwervelde, maar er was nog iets anders. De lust, het verlangen, een hitte die mijn vastberadenheid deed smelten.

Ik hapte naar adem en slikte, terwijl de onthulling van zijn wolf op het randje van Nikolai’s controle balanceerde. Ik was hem niet aan het uitdagen, ik was zijn wolf aan het uitdagen, en dat was gevaarlijk. Gevaarlijker dan ik op dat moment had kunnen weten.

Ik zakte achterover tegen de leuning toen hij me er verder in drukte.

"Stop.. Met. Mij. Uitdagen,," beet hij me toe, zijn lippen tegen de mijne.

Ik kreunde zacht door de aanraking. Zijn intensiteit lekte in me, een diep verlangen klauwde onder mijn huid.

Ik wilde hem. Ik had geen idee waarom ik opgewonden raakte van zijn gesnauw, van zijn hand die mijn keel vasthield, maar misschien was ik wel verdoemd omdat ik in de winter geboren was.

Ik keek in zijn ogen, de warmte steeg tussen ons op, al het andere smolt weg terwijl ik besloot te peilen hoe de vlag erbij hing. Ik drukte mijn heupen tegen hem aan.

Hij was keihard tegen mijn dij, en ik beet op mijn lip bij de adrenalinestoot die door me heen gierde en zich daarna in mijn kern nestelde.

"Dwing me maar," fluisterde ik langs zijn hand, en hij kreunde. Ik duwde mijn dijen omhoog en wiegde met mijn heupen tegen hem aan terwijl ik in zijn greep hing. Zijn adem viel in trillende vleugjes tegen mijn huid, terwijl mijn vingers over zijn indrukwekkende biceps gleden.

"Kai."

Een waarschuwende stem onderbrak ons en hij wierp een blik op Derik. Zijn lichaam trilde en hij keek op me neer, deze keer afgesloten van het verlangen. Ik vocht tegen de neiging om te mokken toen hij mijn keel, en de veelbelovende storm van genot, losliet.

"Breng me niet in verleiding, mens," zei hij, voordat hij van me af klom en weer ging zitten. Hij verzette zich niet eens toen ik aan de andere kant van de bank plaats nam.

Ik keek uit het raam, mijn handen trilden terwijl ik naar de bloedmaan staarde. Die zou er nog twaalf uur staan. Ik huiverde en leunde met mijn hoofd tegen het raam, terwijl mijn ogen dicht vielen.

Ik had geen idee waarom ik me zo voelde, maar als ik de alfa kon uitlokken om me weer zo vast te pakken, kon ik niet anders dan in de verleiding raken.

Ik kauwde op mijn lip toen er een sensatie door me heen gierde bij het idee. Was ik verdoemd? Misschien wel. Ik was tenslotte geboren in de winter. Ik wilde dat de alfa me brak - nou ja, ik wilde dat hij het probeerde - en ik wilde verteerd worden door het vuur in zijn ogen.

Ik keek over mijn schouder toen ik Nikolai naar Derik zag kijken, die boos naar hem terugkeek. Het duurde even voordat ik doorhad dat ze communiceerden.

"Kunnen jullie in gedachten met elkaar praten?" vroeg ik, en Braxton pauzeerde zijn streling van Portia, toen de andere twee met hun ogen naar me gluurden. D at leek hun gewoonte te zijn, dus ik wimpelde het af.

"Speel niet met vuur, kleine meid. Je hebt je lolletje gehad, maar herpak jezelf voordat we in de stad zijn, anders zullen we je moeten laten zien dat ongehoorzaamheid niet getolereerd wordt," waarschuwde Derik, en ik wist dat hij het meende.

"We zijn weerwolven, geen gelijken. Je spelletje van daarnet had vreselijk mis kunnen gaan, je begrijpt nog niet hoe erg, maar misschien gebeurt dat nog voor de nacht voorbij is," ging Derik verder en ik trilde bij zijn woorden.

Ik deed geen moeite om te reageren; in plaats daarvan keek ik weer uit het raam en zag hoe de Graslanden overgingen in het Watergebied.

De stad lag midden in het Weerwolf Territorium, omringd door het Watergebied als een slotgracht, die zich uitstrekte tot in de Graslanden en verderging in het Bosgebied.

Daarachter lag het vampierterritorium, en ik was nooit dapper genoeg geweest om uit te zoeken wat dat inhield.

Ik had de stad ook nog nooit gezien. Dorpelingen waren hier niet toegestaan. De alfa's kwamen nooit naar de dorpen, tenzij het voor de offers was.

De wolven zwermden uit over de stad, het gehuil reikte tot in de koets toen we aankwamen.

Ik rilde toen het in me binnendrong. Een enorme muur omringde de stad en de gigantische zwarte poorten gingen voor ons open. Ik staarde naar het meer dat omringd was door bomen en rotsen.

Het rood van de maan strekte zich uit over het zwarte meer en terwijl ik in de duisternis staarde, zakte een koud gevoel in mijn maag. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen het gevoel dieper wegzakte, koud en hard.

Ik vernauwde mijn ogen door de duisternis en ik kon zweren dat mijn ogen een schaduw zagen.

Een schaduw die terugkeek.

Het Bezit van de Alfa's

De koets

Ontdek Galatea

Nieuwste publicaties