De kampioen: het laatste gevecht
De Nieuwe Uitdager
MARCELO
Het feest was behoorlijk druk. Mandy moest een handje helpen met de voorbereidingen toen we thuiskwamen. Al mijn maatjes van de sportschool waren er, en ook mijn collega's van het werk.
Mijn manager, Raf Austin, en zijn dochter Silvana waren ook uitgenodigd. We zijn geen dikke vrienden, maar we kunnen goed met elkaar overweg. Daarom vond ik het belangrijk om hen erbij te betrekken.
Maar eerlijk gezegd had ik Silvana liever niet in de buurt. Helaas zit er niks anders op. Voor zover ik weet, werken zij en haar vader altijd als een twee-eenheid.
Ik probeerde haar te ontwijken omdat ze altijd met me probeert te flirten.
'Ja! Heb je die rechtse gezien die hij de andere vechter op z'n kaak gaf? Die klap zal 'ie niet snel vergeten. Niet dat ik niet net zo goed kan zijn als Marcelo, maar ik wil hem niet de loef afsteken.
'We zijn al vrienden sinds we klein waren, en zoiets zou ik hem nooit aandoen.' Ik hoorde Xavier in de verte praten. Die kerel, hij kon zijn mond niet houden over mij. Ondanks dat we altijd samen trainden.
Hij is geen profbokser geworden. Zijn ouders vonden dat hij naar de universiteit moest, en nu is hij een van de beste advocaten in Manchester.
Ik liep met een geforceerde glimlach naar waar ze stonden. Ik ging achter hem staan en sloeg zoals gewoonlijk mijn arm om zijn nek. 'Waar hadden jullie het over, maat? Zei je iets over mijn gevecht?'
Xavier ging rechtop staan en draaide langzaam zijn hoofd om naar me te kijken. Ik glimlachte nog steeds geforceerd.
'Nee joh, ik vertelde Charly over die rechtse die je Hugo gaf. Ik liet het zelfs in slow motion zien om zijn gezicht te zien als hij de grond kust.'
'Hahaha,' ik klopte op zijn rug en liep naar waar Richard met Raf aan het praten was. Terwijl ik naar hen toe liep, hoorde ik Xavier doorgaan over hoe hij sneller was dan ik.
En het advies dat hij me zou geven om mijn boksen te verbeteren. Laat me niet lachen!
Toen Raf me zag aankomen, deed hij zijn armen wijd open om me te verwelkomen. 'Ah! De kampioen. Drink wat met ons, Marcelo.' Hij draaide zich om naar zijn dochter. En zij bleef maar naar me staren. 'Silvana, haal eens wat te drinken voor de kampioen.'
Haar ogen begonnen meteen te glimmen. 'Natuurlijk, vader.' Ze snelde naar de dranktafel en kwam terug met een biertje. 'Alsjeblieft, kampioen.'
Ze hield het voor me uit om te pakken, maar terwijl ze het me gaf, zorgde ze ervoor dat haar vingers de mijne raakten. Zoals ik al zei, ze liet geen kans onbenut.
'Fijn dat je bij ons komt, Marcelo. Ik vertelde Richard net dat we een nieuwe tegenstander voor je hebben. Als je ja zegt, zou het gevecht over een half jaar zijn.'
Ik draaide me naar Richard. Gedurende mijn hele bokscarrière was Richard altijd mijn coach, zakenpartner en vaderfiguur geweest. Ik deed niets zonder hem eerst te raadplegen.
Richard leek diep in gedachten verzonken, en ik wilde weten waarom. 'Oké, Raf, wie is het?'
Raf glimlachte breed. Voor hem betekende dit meer geld in het laatje.
'Hij is niet erg bekend. Het is geen topbokser. We moeten zijn aanbod overwegen omdat onze PR-persoon me vertelde dat we verschillende soorten vechters moeten opnemen.
'Niet alleen maar deals sluiten met de beroemdste boksers. Jij bent de kampioen, er is niemand beter dan jij, Marcelo. Vandaag heb je net een van de besten ter wereld verslagen.'
Ja, ik ben de beste. En zoals Raf zei, deze nieuwe vechter zou een eitje zijn.
'Ho eens even, Raf. Ik heb een jaar nodig voordat we het volgende gevecht hebben. Er zijn een paar dingen die ik moet veranderen in Marcelo's plannen. Zijn training heeft wat aanpassingen nodig, en daarvoor heb ik tijd nodig.'
Ik draaide me verbaasd om naar Richard. Hij had me hier niets over verteld. Over welke veranderingen had hij het? Ik was de beste van de wereld, en niemand kon me verslaan, niet morgen, niet over zes maanden.
'Richard, je kent de business. Het gaat prima met Marcelo. Hij heeft niets anders nodig. De nieuwe vechter is, zoals ik al zei, niet erg goed. Niets om je zorgen over te maken.'
Raf keek me recht aan. 'Klopt dat niet, Marcelo?'
Ik was het met hem eens op dat punt. Ik dacht niet dat ik op dit moment een nieuw plan nodig had. Wat ik deed, werkte als een tierelier. Ik keek snel naar Richard. Hij wachtte ook om te horen wat ik zou zeggen.
Ik haalde mijn schouders op alsof het niet belangrijk was en zei: 'Ik zie geen probleem om ja te zeggen tegen het gevecht. Zes maanden is genoeg tijd om me goed voor te bereiden.'
Meteen zag ik dat Richard zijn wenkbrauwen optrok van verbazing. Ik had nooit eerder getwijfeld aan wat hij zei. Maar in dit geval, met een niet zo goede vechter, zou hij me niets kunnen maken.
'Maak je geen zorgen, Richard, hij is maar een kleine vis. Er is niemand die me kan verslaan, niet over zes maanden, niet over een jaar.'
Ik wachtte tot Richard het ermee eens zou zijn, maar hij schudde alleen zijn hoofd en zei niets. Zijn reactie gaf me een naar gevoel. Ik voelde alsof ik hem had teleurgesteld.
Ik zette die gedachte uit mijn hoofd en dacht anders. Ik kon hem onmogelijk teleurstellen. Ik had net mijn vierde wereldtitel gewonnen. Er was hier niets om teleurgesteld over te zijn. Ik was de kampioen.
'Wil iemand gegrilde worstjes? Ze komen net van de barbecue.' Mandy kwam net aan met een schaal magere hotdogs.
Dat toverde een glimlach op mijn gezicht. Ze probeerde altijd voor me te zorgen, zelfs midden in een feest.
'Niet voor mij, dochter. Ik zou eigenlijk niet veel vlees meer moeten eten volgens mijn dieet,' antwoordde Richard, maar Mandy trok alleen een pruillip. Ze begreep heel goed het dieet dat Richard moest volgen.
Een jaar geleden had hij problemen met zijn cholesterol en hoge bloeddruk. De dokter zei dat hij geen zout en rood vlees mocht eten. Nu at de arme man alleen nog maar salades, vis en kip. Maar ik was niet veel beter af dan hij.
Continue to the next chapter of De kampioen: het laatste gevecht