De dochter van de alfakoning
Inzichten
GIANNA
Diego en ik keken elkaar aan in mijn kamer. Hij stond er een beetje ongemakkelijk bij, schuifelend met zijn voeten. 'Gia, het spijt me vreselijk.' Hij keek verlegen op, en toen zag ik het.
Kol had Diego flink te pakken genomen. Die blauwe plek zou niet zomaar verdwijnen.
Ik voelde een steekje trots dat mijn partner het had opgenomen tegen mijn overbezorgde broer.
Ik lachte zachtjes. 'Ik zie dat je vanavond in de kreukels bent geraakt,' zei ik, wijzend naar zijn oog.
Hij mompelde wat en keek weg. Zijn mond was een strakke lijn. Ik had duidelijk een gevoelige snaar geraakt. 'Ja, hij heeft me goed te grazen genomen.'
'Eigen schuld, dikke bult,' zei ik bits, terwijl ik naar mijn bed liep. Ik hoorde hem me achterna komen.
'Gia, het spijt me, echt waar. Ik wist niet wat er met je aan de hand was, je... je leek wel van de wereld. Ik dacht dat hij je pijn deed.'
Ik snoof. 'Hou toch op met die smoesjes, Diego. Je hebt genoeg ontgroeningen meegemaakt om te weten wat er met mij gebeurde; je kon het gewoon niet hebben.'
Nu werd hij boos. 'Wat kon ik niet hebben?!' gromde hij terug, zijn lip krullend.
Kom maar op, broertje, dacht ik. Maak me maar kwaad. Ik ben er klaar voor.
Ik maakte me klaar voor de confrontatie en balde mijn vuisten. Dit kon weleens uit de hand lopen.
'Dat ik eerder een partner vond dan jij. Je hebt me altijd gehaat. Waarom zou je anders elke jongen in deze stad de stuipen op het lijf jagen om bij mij uit de buurt te blijven?!'
Zijn ogen werden groot en hij ging rechtop staan. 'Meen je dat nou, Gia? Dat ik je haat? Waarom zou ik je in hemelsnaam haten? Je bent mijn zus!'
Zijn plotselinge bezorgdheid verraste me. Ik keek hem verward aan. 'Omdat, Diego, je iedereen een lesje leert die aandacht aan me besteedt; je hebt elke wolf en zelfs mens in deze stad bang gemaakt!
'Ik kan niet eens met mijn vrienden uitgaan zonder me zorgen te maken! Je hebt er altijd een hekel aan gehad dat ik tot vanavond papa's oogappel was!
'Jij wilt de leider zijn, Diego; je mag het hebben! Ik hoef het niet!'
Hij stond als aan de grond genageld, zijn mond open, ogen wijd van verbazing. Ik staarde naar hem voor wat een eeuwigheid leek voordat ik ongeduldig werd.
'ZEG DAN WAT!' schreeuwde ik zo hard dat de hele kamer ervan trilde.
Hij sloot zijn mond en slikte. 'Gia, zo zit het helemaal niet in elkaar,' zei hij zachtjes.
Ik sloeg mijn armen over elkaar en keek hem boos aan. 'Hoe zit het dan wel, Diego?!' beet ik hem toe.
RAPHAEL
Ik beende door de kamer, zonder oog te hebben voor mijn vrouw die in de hoek een feest aan het regelen was. Ik hield van mijn wederhelft, dat staat buiten kijf. Ze was sterk, mooi en een geweldige moeder voor onze kinderen.
Ik was dol op haar eigenaardigheden en hoe ze onze kinderen de ruimte gaf om zichzelf te zijn. Ik zuchtte en kneep mijn ogen dicht. Dat verklaarde precies waarom Gianna zo onstuimig was.
Hoe kon het ook anders? Ze was ongelooflijk krachtig, ze besefte niet eens hoe zeer. Hoe gevaarlijk het voor haar was om een partner te vinden voordat ze er klaar voor was.
Ik was boos op mezelf dat ik dit niet eerder met haar had besproken. Ze had meer moeten weten, maar ik dacht dat uitstel me meer tijd zou geven.
Ik begon weer heen en weer te lopen. Daarom had ik Diego gevraagd om het iedereen te vertellen op de enige manier die hij kende, de enige manier waarop een broer dat kon. Door ze de stuipen op het lijf te jagen.
Bang om de dochter van de koning aan te raken. Het deed me pijn om te zien hoe hun band veranderde. Als kinderen waren ze twee handen op één buik geweest, maar het was noodzakelijk. Diego begreep dat. Nadat ik het hem had uitgelegd.
'Frieda, lieverd? Hoe pakken we dit aan? Deze... deze jongen, deze alfa, zal haar weer willen zien. Zij zal hem willen zien.'
'We staan aan het begin van de roes; en als het waar is, als zij het voelt, zal het'—ik pauzeerde en haalde diep adem, keek mijn vrouw recht in de ogen—'het zal alles op zijn kop zetten.'
'Frieda, zeg me eerlijk, is onze dochter hier klaar voor?'
Mijn vrouw keek me aan, met zoveel schoonheid en liefde in haar ogen. Ik was een gezegend koning. Ze glimlachte naar me; ik voelde de rust over me heen komen.
'Schat, ik weet het niet, maar ik weet wel dat we dit niet kunnen tegenhouden. Gianna zal gewoon klaar moeten zijn voor wat er op haar pad komt.'
Ik haalde diep adem om de opkomende woede te bedwingen bij die gedachte. Ze had gelijk. Ik klemde mijn kaken op elkaar en knikte. Gianna zou er gewoon klaar voor moeten zijn.
Continue to the next chapter of De dochter van de alfakoning