Bevroren harten
Auteur
Lizette
Lezers
108K
Hoofdstukken
32
Chloe floreert bij controle, scherpe replieken en het herstellen van onmogelijke reputaties. Dus wanneer de Frozen City Vipers haar inhuren om hun nieuwste schandaal op te lossen, stapt ze vol zelfvertrouwen naar binnen. Het probleem? Ryder. De sombere aanvoerder van het team schaatst nog liever door een muur dan dat hij lacht voor een camera, en hij zit absoluut niet te wachten op een PR-koningin die hem vertelt wat hij moet doen.
Gedwongen tot gezamenlijke optredens en nep-teamwerk, verandert hun constante gekibbel al snel in een gevaarlijke chemie die geen van beiden kan negeren. Tussen ijzige blikken, nachtelijke strategiesessies en een spanning die heet genoeg is om de ijsbaan te doen smelten, beginnen Chloe en Ryder door elkaars verdediging heen te glippen. Maar door geheimen, trots en hun carrières is vallen voor elkaar de meest riskante actie van allemaal.
Hoofdstuk 1
CHLOE
Je weet dat je dag vreselijk wordt als de privéjet ruikt naar bourbon en spijt.
Ik schoof mijn zonnebril recht en staarde uit het raam terwijl de skyline van Frozen City in zicht kwam, allemaal glas en staal en daken bedekt met sneeuw. De stad was precies zo koud en gepolijst als de naam deed vermoeden. Passend. Ik was hier niet voor de warmte.
„We landen over vijf minuten,“ kraakte de stem van de piloot door de intercom.
Geweldig. Dat gaf me vijf minuten om me mentaal voor te bereiden op het binnenstappen van een PR-ramp die groot genoeg was om het landelijke nieuws te halen—en mogelijk de reputatie van een van de machtigste teams in de NHL te verwoesten: de Frozen City Vipers.
De thuisbasis van uitverkochte arena's, miljoenen aan merchandise en—sinds vanmorgen—een schandaal rondom rijden onder invloed dat zo'n grote puinhoop was, dat drie spelers al waren geschorst en de sponsors van het team in paniek waren geraakt.
En dat was nog voordat de aanvoerder besloot om elke persconferentie sindsdien te negeren. Dat was precies de reden waarom ik hier was.
Chloe Bennett. Fixer. Expert in PR-crisismanagement. Een brandwerende persoonlijkheid op hakken.
Ik maakte mijn stoelriem los en haalde een hand door mijn haar, waarbij ik mijn krullen net genoeg opschudde om de strakke look van mijn donkerblauwe blazer te verzachten. Mijn assistente, Gracie, had me al vijf mappen vol met negatieve media-aandacht gestuurd en vier passief-agressieve berichtjes van de manager van het team.
Ik had de bestanden niet nodig. Ik kende dit spelletje. Als een team in de problemen zat, belden ze niet de coach. Dan belden ze mij.
De directieauto wachtte op de landingsbaan. Zwart, strak en onheilspellend. Precies zoals deze teams zich graag verplaatsten: stil en onopgemerkt. Ik stapte in en zocht de nieuwste video op die op Twitter rondging.
Een speler van de Vipers—iemand die ik niet herkende—die een club uit strompelde en in de armen van een politieagent viel. Lallend. Agressief. Opstandig. Ik kromp ineen.
De camera bewoog omhoog, precies lang genoeg om aanvoerder Ryder Kane op de achtergrond vast te leggen—met een strak gezicht, een koude blik, en hij liep weg zonder een woord te zeggen. Geen schadebeperking. Geen commentaar. Geen enkel teken van leiderschap.
Dat was de krantenkop: Captain Cold: Ryder Kane zwijgt terwijl de Vipers instorten
Ik sloot de video met een zucht. Ik had eerder te maken gehad met een giftige sfeer in teams. Ik kende de arrogante atleten, neppe excuses en zorgvuldig geplande comebacks. Maar dit was anders. Ryder Kane was namelijk niet zomaar een verwende nieuweling met een slechte houding. Hij was een legende.
En afgaande op wat ik in zijn mediadossier had gelezen, was de man ook een PR-nachtmerrie—enorm gesteld op zijn privacy, bijna allergisch voor interviews en totaal niet geïnteresseerd om vriendelijk te doen.
Nou. Dat ging nu veranderen.
Het hoofdkantoor van de Vipers was een strak gebouw van glas en staal in het centrum, met een hoge toren voor kantoren, herstelruimtes en de directievertrekken. De media verzamelden zich al als gieren rond de hoofdingang.
Ik gaf de chauffeur een nieuwe plek om te stoppen. We kozen voor het laadperron met een zijingang. Ik had op mijn hakken door genoeg oorlogsgebieden gelopen om te weten hoe ik de mijnenvelden moest vermijden.
Een beveiliger deed de deur voor me open en bracht me naar de directieverdieping. Mijn hakken tikten scherp op het gladde beton. Ik stapte recht het hol van de leeuw binnen.
Claudia Desrosiers, de eigenaar van het team—en een vrouw die een hele vergaderzaal met één opgetrokken wenkbrauw stil kon krijgen—stond al op me te wachten.
„Mevrouw Bennett,“ groette ze, terwijl ze een perfect verzorgde hand uitstak. „Bedankt dat u zo snel kon komen.“
„Bedankt voor de eersteklas vlucht,“ antwoordde ik, terwijl ik haar hand stevig schudde. „Vertel me nu maar hoe diep we in de problemen zitten.“
Claudia's mondhoeken trokken iets omhoog, maar haar blik bleef strak. „Heel diep. Drie sponsors hebben hun contracten opgeschort. Onze beste vleugelspeler wordt aangeklaagd. En Kane is... tja. Kane.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Heeft hij nog een verklaring afgelegd?“
Ze lachte scherp en zonder humor. „Ryder Kane praat met niemand. Alleen als het absoluut noodzakelijk is.“
„Hij is de aanvoerder. Hij is het verplicht.“
„Probeer hem dat maar eens uit te leggen.“
O, dat ging ik zeker doen.
Ik volgde haar door de gang naar de persruimte. Een paar stagiaires haastten zich langs ons. Ze hadden grote, bezorgde ogen. De spanning in de lucht was om te snijden.
„Ik heb een vergadering nodig met het hele team,“ zei ik. „Vandaag nog.“
Claudia knikte. „Al geregeld. Ze zijn om twee uur in de kleedkamer.“
„En Ryder?“
Ze aarzelde. „Hij is... een beetje onvoorspelbaar.“
Ik glimlachte koeltjes. „Dat ben ik ook.“
***
De kleedkamer van de Vipers was groter dan de meeste appartementen in Manhattan—allemaal donker hout, geborsteld staal en testosteron. De geur van leer en zweet hing in de lucht, samen met de enorme spanning van een half dozijn mannen die deden alsof ze me niet zagen staan.
Ik ging precies in het midden van de kamer staan, met een klein klembord in mijn hand en tien centimeter aan strategische hakken onder me. Mijn blazer zat strak, mijn houding was militair strak, en mijn gezichtsuitdrukking was zorgvuldig neutraal gehouden.
Het was niet de eerste keer dat ik een kamer vol sporters met slechte PR binnenstapte. Maar het was wel de eerste keer dat een van hen me zenuwachtig maakte, nog voordat ik zijn gezicht had gezien.
„Heren,“ zei ik, terwijl ik de ruimte rondkeek. „Ik ben Chloe Bennett, en ik sta hier namens het bestuur en de PR-afdeling. Ik ben hier niet om vrienden te maken, ik ben hier om jullie reputaties te redden.“
Een paar mannen grinnikten zachtjes. Eén man knipoogde zelfs naar me. Ik keek hem zo strak aan dat hij snel wegkeek.
„Jullie ego's, jullie statistieken, of op hoeveel sponsordeals jullie denken recht te hebben, interesseren me niet. Vanaf dit moment hangen jullie carrières aan een zijden draadje, en ik ben het enige wat tussen jullie en een publieke afgang in staat.“
Dat trok hun aandacht.
„Ik verwacht dat jullie volledig meewerken. Geen gelekte informatie, geen kroegentochten en geen informele opmerkingen tegen jullie favoriete podcasthost. Jullie zullen elk verplicht interview bijwonen. Jullie houden je aan de punten die ik jullie geef. En als iemand ook maar één keer over de schreef gaat...“
„Wie heeft er in vredesnaam een oppas ingehuurd?“ werd ik onderbroken door een zware mannenstem.
Ik draaide me om naar het geluid. Daar was hij dan. Ryder Kane. Mijn hemel. Hij stapte de kleedkamer binnen als een donderstorm in perfect zittend zwart.
Ruim een meter negentig aan strakke kaaklijnen, stormgrijze ogen en een lichaam dat eruitzag alsof het uit ijs en woede was gebeiteld. Zijn haar was vochtig, naar achteren gestreken uit zijn gezicht, en hij droeg niets anders dan een joggingbroek en een mouwloos trainingsshirt. Zijn armen waren pure zonde.
En de dodelijke blik die hij me toewierp, was zo koud dat het water direct kon laten bevriezen.
„Ah,“ zei ik luchtig. „Captain Kane. Fijn dat u ook van de partij bent.“
De kamer werd muisstil.
Hij liep naar voren. Elke beweging was strak en roofdierachtig. Ik bleef stevig staan, zelfs toen zijn aanwezigheid de ruimte voor me vulde als een denderende trein. „Jij bent de nieuwe PR-directeur,“ zei hij vlak.
„Ik geef de voorkeur aan de term crisismanager.“
„Natuurlijk doe je dat.“ Zijn stem was laag, ruw en absoluut niet vriendelijk.
„Ik ben hier op direct bevel van Claudia Desrosiers,“ zei ik rustig. „Ik neem aan dat je bekend bent met het concept van directe bevelen?“
Er flikkerde iets in zijn ogen. Het was ergernis, of misschien wel plezier. Het was moeilijk te zeggen. Hij sloeg zijn armen over elkaar en spande zijn spieren aan. „We hebben geen PR-adviseur nodig. We hebben een schone kleedkamer nodig.“
„Nee,“ zei ik kalm. „Jullie moeten zorgen dat je niet nog een sponsor verliest. Jullie moeten het publiek laten zien dat jullie geen stel overbetaalde kleuters zijn die denken dat regels niet voor hen gelden.“
Ryders kaken spanden zich aan. „Ik drink niet,“ zei hij. „Ik ga niet naar feestjes. Ik heb in vijf jaar tijd geen enkele media-afspraak gemist.“
„Maar je zei ook geen woord toen je teamgenoot buiten een nachtclub werd geboeid,“ antwoordde ik. „Jij bent de aanvoerder. Dat zwijgen kost je meer dan je denkt.“
Hij zette een stap dichterbij en zijn stem klonk kouder. „Je weet helemaal niets van dit team.“
„Leg het me dan uit,“ schoot ik terug. „Maar verwar stilte niet met kracht. De wereld kijkt mee en ze zijn niet onder de indruk.“
Ryder staarde me een lang moment aan. Daarna draaide hij zich naar de rest van het team. „Eruit,“ beval hij.
De jongens haastten zich naar de uitgang. Ze renden zowat over elkaar heen. Ryder en ik bleven alleen achter. Het gezoem van de snoepautomaat was het enige geluid in de kamer.
Hij ademde in. Daarna nog een keer. Heel gecontroleerd en berekend. „Ik hou niet van dit circus,“ zei hij. „Ik vertrouw de pers niet en ik speel geen toneel voor de camera's.“
„Dat zul je wel moeten,“ zei ik zachtjes. „Want er is maar één ding schadelijker dan een schandaal... en dat is zwijgen. En dat is precies wat jij nu doet.“
Onze blikken kruisten elkaar, als vuursteen dat een vlam raakt. „Je bent niet bang voor me,“ zei hij zacht.
„Nee,“ zei ik. „Maar jij bent ergens doodsbang voor. En ik ga uitzoeken wat dat is.“
Hij gaf geen antwoord. Hij draaide zich om en liep weg. Hij liet een geur van schoon zweet, kou en frustratie achter.
En daarmee was één ding heel duidelijk. Deze klus ging de moeilijkste worden die ik ooit had aangenomen. Niet vanwege het schandaal. Maar vanwege hem.
RYDER
Ze betekende problemen vanaf het moment dat ze binnenkwam. Niet het gebruikelijke soort—geen journalist die op zoek was naar een smeuïge krantenkop of een puck bunny die een plekje in bed bij een speler zocht. Nee, Chloe Bennett was iets ergers.
Ze was heel beheerst en berekend. Ze had een scherpe blik en een nog scherpere tong. En ze liet mijn kleedkamer aanvoelen als een slagveld.
Daar had ik een vreselijke hekel aan.
Ik leunde tegen de muur in de gang, net buiten de trainingsruimte, met mijn armen over mijn borst gekruist, en deed alsof ik een klembord doorlas dat ik niet nodig had. Ik kon haar stem nog steeds in mijn achterhoofd horen echoën—kortaf, stevig en zakelijk. Ze knipperde niet met haar ogen toen ik haar uitdaagde. Ze deinsde niet terug. Ze reageerde direct, alsof ze de baas was over de ruimte tussen ons in.
De meeste mensen deden een stap terug als ik ze strak aankeek. Zij boog juist naar voren. Ik had boos moeten zijn. In plaats daarvan voelde ik... iets anders.
„Alles goed?“ vroeg Boone toen hij langsliep. Hij was een van onze verdedigers. Een goede vent. Stil en betrouwbaar.
„Ja,“ loog ik.
Hij grijnsde even, maar liep door.
De waarheid was dat het niet goed ging. Niet door het schandaal rondom het rijden onder invloed—dat was voorspelbaar. Idioten drinken, idioten rijden, en wij lossen dat wel weer op.
Maar ik hield dit team al sinds vorig seizoen met plakband en doorzettingsvermogen bij elkaar. Sinds we Coach Harvey waren kwijtgeraakt en de nieuwe eigenaren het hadden overgenomen, was het alsof we geblinddoekt aan het schaatsen waren.
Maar daar was ik op voorbereid. Waar ik niet op was voorbereid... was op haar.
Ik speelde het gesprek nog eens af in mijn hoofd: „Verwar stilte niet met kracht.“ Ze wist helemaal niets over mij. Over waarom ik mijn mond hield. Over hoe snel de pers de woorden van een man als een wapen kon gebruiken.
Mijn vader was brandweerman geweest. Hij rende voor zijn beroep brandende gebouwen binnen. Oude stempel, harde hand, een winnen-of-sterven-mentaliteit. Hij zei altijd dat de media gewoon een ander soort brand was—maar een die je niet met water kon blussen.
Ik had al vroeg geleerd: hoe minder je zegt, hoe minder je je brandt. En dat had gewerkt. Tot nu toe. Nu wilden de aasgieren een quote en wilde het bestuur de schade beperken. En blijkbaar was Chloe Bennett hun gekozen wapen.
Ik duwde mezelf weg van de muur en liep naar de kantoren achterin. Claudia wilde dat ik meedeed aan de volgende stap van de PR-strategie. Wat dat ook mocht betekenen. Waarschijnlijk was het weer een persbericht dat ik toch zou weigeren om te lezen.
Maar de deur naar de vergaderzaal stond al op een kier. Ik herkende haar stem direct. „Hij is niet het probleem,“ hoorde ik haar zeggen. „Hij is het anker. Hij is het gezicht dat de fans nog steeds vertrouwen. Maar als hij niet snel van zich laat horen, brokkelt dat vertrouwen af.“
Mijn maag kromp ineen.
„Los zijn probleem dan op,“ zei Claudia droogjes. „Daar ben je toch voor ingehuurd?“
Er viel een stilte. Toen zei Chloe zachtjes: „Zijn problemen oplossen is niet mijn taak. Mijn taak is om zijn respect te winnen.“
Verdorie. Ze begreep er meer van dan ik dacht.
Ik liep naar binnen zonder te kloppen. Chloe zat op de rand van de tafel, benen gekruist, tablet in de hand, haar haar nonchalant opgestoken in die moeiteloze ik-werd-zo-perfect-wakker stijl die vrouwen zoals zij op de een of andere manier beheersten.
Afgaande op het halflege bakje Thais eten naast haar, moest ze toch gewoon eten zoals wij allemaal.
Ze schrok niet toen ze me zag. Ze knipperde niet eens.
„Ik doe de gesprekken met de media wel,“ zei ik. Claudia trok een wenkbrauw op. „Maar ik doe het op mijn manier,“ voegde ik eraan toe. „Geen neppe slogans. Geen halve waarheden.“
Chloe glimlachte een beetje. „Eerlijkheid is goede PR. Daar kan ik mee werken.“
Haar zelfvertrouwen was irritant. En erg aantrekkelijk.
„Laat één ding duidelijk zijn,“ zei ik, terwijl ik haar strak aankeek. „Jij bent niet mijn baas. Je kent me niet. Jij bent hier omdat het bestuur denkt dat een imago belangrijker is dan resultaten. Ik ben hier omdat resultaten het enige zijn wat me interesseert.“
Ze hield haar hoofd een beetje schuin. „En ik ben hier om te zorgen dat die resultaten niet onopgemerkt blijven bij de mensen die zorgen dat jullie salarissen worden betaald.“
De lucht tussen ons knetterde van de spanning. Ik kon niet beslissen of ik haar door elkaar wilde schudden of haar wilde kussen. In plaats daarvan knikte ik kort en draaide me om, om weg te gaan.
„Ryder?“ riep ze me na.
Ik bleef stilstaan.
„Ik ben hier niet om je te veranderen in iemand die je niet bent,“ zei ze. „Maar denk niet dat mijn glimlach betekent dat ik me overgeef. Ik ben niet bang voor aanvoerders. Zeker niet voor aanvoerders die zich verschuilen achter stilte.“
Ik gaf geen antwoord. Maar dat strakke gevoel in mijn borst? Het was niet meer alleen irritatie. Het was interesse.
En dat... Dat was gevaarlijk.
