Van Vang Me: Breek Me
Auteur
Daphne Watson
Lezers
15.2K
Hoofdstukken
61
Arabella Brown weet hoe ze moet overleven in een wereld die wordt gedomineerd door machtige mannen: wees scherp, blijf onaanraakbaar en laat nooit iemand te dichtbij komen. Maar wanneer Dante Moretti haar leven binnenstapt, verandert alles. Koud, berekenend en gevaarlijk geobsedeerd houdt hij haar al langer in de gaten dan ze beseft. Wat begint als een eenmalige ontmoeting, mondt uit in een riskant spel van controle, geheimen en verlangen. In een wereld waar macht alles is, moet Arabella beslissen: vecht ze tegen hem… of riskeert ze volledig door hem te worden verslonden.
Hoofdstuk 1: Het begin
Arabella wist dat ze in de gaten werd gehouden, nog voordat ze wist door wie. Het was niet erg duidelijk. Ze zag in de spiegelwanden geen blik die op haar bleef rusten. Geen enkele man was zo brutaal om te lang naar haar lichaam te kijken. Dat deden mannen vaak in dit soort zalen, omdat ze dachten dat diamanten en zijde een soort toestemming waren.
Dit was stiller. Scherper. Een verandering in de lucht. Een druk in haar nek. Ze had dit gevoel al jaren niet meer gehad, en ze haatte het. Arabella Brown raakte namelijk niet snel van de wijs. Nu niet meer. Niet na alles wat ze had geleerd over dit soort zalen.
Haar waakzaamheid was ouder dan vanavond. Het was ouder dan ze goed kon uitleggen. Er waren jaren die ze zich helemaal niet meer kon herinneren. Het was een lege periode in haar geheugen, die ze oversloeg als ze eraan probeerde te denken. Ze was allang gestopt met proberen om die herinneringen terug te halen.
Ze stond dicht bij het midden van de balzaal. Ze had een onaangeroerd glas champagne in de ene hand en een gemaakte glimlach op haar lippen. Voor iedereen die naar haar keek, zag ze er precies uit zoals het hoorde: rustig, elegant en onbereikbaar.
Nergens bang voor. Dat was wat mensen graag over haar zeiden. Het was de leugen die ze zo zorgvuldig had opgebouwd, dat ze het nu zelf bijna geloofde. Bijna.
Het Lexington Grand schitterde om haar heen met goud, glas en stille overdaad. Kristallen kroonluchters schenen licht op de marmeren vloeren. Er klonk zachte en luxe muziek in de zaal. Het was net luid genoeg om ervoor te zorgen dat de gesprekken privé aanvoelden.
Het geluid van lachende mensen ging zachtjes op en neer. Alles zag er prachtig uit. Dat was altijd zo als Xavier Lexington erbij betrokken was. Maar Arabella was verstandig genoeg om mooie dingen niet te vertrouwen. Dat gold vooral voor mooie zalen vol gevaarlijke mannen, die deden alsof ze beschaafd waren.
Op de uitnodiging stond dat het een liefdadigheidsgala was. Het was een van de evenementen die Xavier Lexington twee keer per jaar organiseerde. De helft van het geld van Londen wisselde hier van eigenaar. Dat gebeurde onder het mom van goede doelen en dure champagne. De beveiliging had bij de deur ieders telefoon afgepakt. Arabella had lang geleden al geleerd dat de gastenlijst belangrijker was dan het goede doel.
„Je doet het weer.“ Katherines stem klonk ineens naast haar.
Arabella bleef de zaal in kijken. „Ik weet niet wat je bedoelt.“
„Jawel.“ Katherines toon was luchtig, maar haar ogen zochten de menigte al af. „Je staat hier nu vijf minuten. Je doet alsof je het naar je zin hebt, maar ondertussen deel je in je hoofd iedereen in als nuttig of gevaarlijk.“
Arabella nam een langzame slok champagne. „Slechts vijf minuten?“
Katherine liet een zachte lach horen. „Je bent onmogelijk.“
„En toch houd je me in de buurt,“ zei Arabella.
„Omdat iemand hardop moet zeggen wat ik denk,“ zei Katherine. „En omdat ik blijkbaar erg goed ben geworden in overleven met te weinig slaap,“ voegde ze er met een vermoeide glimlach aan toe. „Dat doet het moederschap met je.“
Ze was hier alleen vanwege Katherine. Ze waren al heel lang vriendinnen. Dat was al zo voordat Katherine verliefd werd op Xavier Lexington. Het was voordat ze in zijn wereld stapte, ermee instemde om in zijn familie te trouwen en ontdekte dat ze zijn kind droeg.
Waar Katherine ging, volgde Arabella. Zo was ze de afgelopen weken ook in het huis van de familie Lexington komen te wonen. Niemand had haar echter nog goed uitgelegd waarom dat opeens nodig was.
Arabella stond zichzelf een heel klein glimlachje toe. Even werd de spanning in haar lichaam wat minder. Daarna kwam het terug. Deze keer was de spanning sterker en meer gericht.
Haar blik verschoof over de balzaal. Dit gebeurde niet zomaar, maar heel instinctief. Haar ogen bleven op hem rusten.
Hij stond niet op een plek waar ze gevaar verwachtte. Hij stond niet naast Xavier. Hij stond niet in het middelpunt van de macht. Hij probeerde niet op te vallen. Dat betekende dat dit voor hem ook niet nodig was.
Hij stond bij een van de hoge spiegelzuilen. Hij stond half in de schaduw, ondanks het gouden licht. Eén hand rustte losjes in zijn zak. In de andere hand hield hij een glas met een goudbruine drank. Hij had het glas nog geen enkele keer aangeraakt sinds ze hem had opgemerkt.
Dat was het eerste wat ze niet leuk aan hem vond. Mannen dronken meestal als ze ontspannen wilden overkomen. Hij was dat al. Hij leek op een man die de zaal was binnengekomen en al precies wist waar elke uitgang, elk gevaar en elke zwakte was.
Arabella kneep haar ogen iets samen.
„Niet doen,“ zei Katherine zachtjes.
Arabella bewoog niet. „Wat niet doen?“
„Je weet precies wat,“ zei Katherine.
Er viel een stilte. Toen voegde Katherine er zachter aan toe: „Die daar.“
Arabella's lippen krulden lichtjes. „Ik heb niets gedaan.“
„Dat sta je wel op het punt om te doen,“ zei Katherine.
Dat was waar. En ze wisten het allebei.
„Hoe heet hij?“ vroeg Arabella.
Katherine aarzelde. Dat was zeldzaam. „Ik weet het niet,“ zei Katherine uiteindelijk.
Arabella draaide haar hoofd een beetje. „Weet je het niet?“
„Nee,“ zei Katherine.
„En dat stoort je niet?“ vroeg Arabella.
„Zeker wel,“ zei Katherine.
Goed zo. Dat zou het ook moeten doen.
Arabella keek weer naar hem. Hij keek nog steeds niet naar haar. Dat zorgde er op de een of andere manier voor dat het nog meer opzettelijk aanvoelde.
„Hij hoort hier niet thuis,“ zei Katherine.
Arabella hield haar hoofd een beetje schuin. „Wij ook niet,“ zei Arabella.
„Dat is niet hetzelfde,“ zei Katherine.
Nee. Dat was het inderdaad niet.
Iets aan hem voelde niet als een buitenstaander die erbij probeerde te horen. Hij voelde als iemand die ervoor had gekozen om een kamer binnen te stappen die niet van hem was. Hij deed dit omdat hij er een reden voor had. En dat was veel gevaarlijker.
Voordat Arabella kon antwoorden, schoot de blik van Katherine naar de andere kant van de balzaal. Xavier stond daar. Hij werd omringd door mannen in zwarte pakken met dure horloges. Zelfs vanaf de andere kant van de zaal viel zijn rust enorm op. Hij was beheerst. Hij leek op een roofdier.
Hij luisterde naar een van zijn mannen. Toen veranderde de uitdrukking op zijn gezicht. Niet veel. Bijna helemaal niet. Maar wel genoeg.
Arabella merkte het. Katherine zag het ook.
„Wat is er?“ vroeg Arabella.
De kaak van Katherine spande zich even aan. „Xavier heeft hem net gezien.“
Arabella keek terug naar de vreemdeling. Deze keer was de man een beetje gedraaid. Niet naar haar. Wel naar Xavier. De blikken van de twee mannen kruisten elkaar dwars door de zaal. Eén stille seconde leek de lucht zwaarder te worden. Arabella voelde het.
Wat dit ook was, het was niet vriendschappelijk. Het was niet zomaar iets. En het was absoluut niet nieuw.
„Wie is hij?“ vroeg ze nogmaals.
Katherine praatte wat zachter. „Ik weet het niet helemaal zeker.“
„Dat betekent dat je íets weet.“
Katherine aarzelde. „Er gaan geruchten,“ zei ze.
Arabella glimlachte bijna. „Er zijn altijd geruchten.“
„Niet zoals deze,“ zei Katherine.
Daardoor keek Arabella haar strak aan. De gezichtsuitdrukking van Katherine was kalm, maar daaronder zat nu iets anders. Geen angst. Bezorgdheid.
„Hij heeft banden met de familie Moretti,“ zei Katherine.
De glimlach van Arabella verdween een beetje. Die naam had een betekenis.
Het was niet op de manier waarop de naam van Xavier Lexington iets betekende in Londen. Dat stond voor macht, geld en bezit, verpakt in maatpakken en goede manieren. De Moretti's waren anders.
Ze hadden ouder geld. Ze gebruikten duistere routes. Ze hielden zich bezig met havens, transporten en verdwenen vijanden. Het waren mannen die niet hardop dreigden, omdat dat niet nodig was.
Arabella had de fluisteringen gehoord. Dat had iedereen.
Marseille. Napels. De dode lichamen die drie winters geleden bij de havens werden gevonden. De bedrijven van families die na één vergadering met Moretti ineens van eigenaar wisselden. Niets was officieel. Niets was bewezen. Maar in hun wereld ging het bijna nooit om bewijs.
„Moretti,“ herhaalde Arabella zachtjes.
Katherine knikte één keer. „Misschien.“
„Misschien?“ vroeg Arabella.
„Xavier heeft zijn naam niet genoemd. Hij zei alleen dat als er vanavond iemand uit die familie opdook, ik niet in de buurt mocht komen.“
Arabella keek weer naar de vreemdeling. Dat veranderde de situatie. Niet genoeg om haar te laten vertrekken. Wel genoeg om haar nieuwsgierig te maken.
„Blijf vanavond bij mij,“ zei Katherine.
Arabella trok een wenkbrauw op. „Dat klinkt erg dramatisch.“
„Misschien is dat het ook wel,“ zei Katherine.
Arabella bestudeerde haar beste vriendin even. Katherine was niet bang. Maar ze was wel op haar hoede. Dat was genoeg om Arabella toch een ongemakkelijk gevoel te geven. Toch wel.
Ze keek weer naar hem. Want wat dit ook was, het was al begonnen. En als ze nu weg zou lopen, zou dat voelen als verliezen.
Arabella verloor niet.
Aan de andere kant van de zaal bewoog de vreemdeling. Maar een heel klein beetje. Hij verplaatste zijn gewicht. Hij draaide zijn hoofd. Daarna keek hij op en vond hij direct haar blik.
Zonder aarzeling. Zonder te zoeken. Het leek alsof hij precies wist waar ze zou staan.
Arabella reageerde niet. Ze keek niet weg. Ze deed niets anders dan zijn blik vasthouden. Dit was namelijk de echte test. De meeste mannen keken als eerste weg. Ze werden zachter. Ze glimlachten. Ze pasten zich aan.
Hij deed dat niet. Hij hield haar blik vast alsof het iets betekende. Alsof het geen toeval was. Alsof het niet nieuw was. En voor het eerst die avond voelde Arabella het. Geen aantrekkingskracht. Nog niet. Wel herkenning.
Iets in haar werd stil. Voor heel even maar. Toen kwam ze in beweging. Niet direct op hem af. Dat was veel te opvallend.
Ze liep rustig door de zaal en veranderde af en toe van richting. Ze pauzeerde wanneer iemand haar groette. Ze glimlachte wanneer dat moest. Tegen de tijd dat ze de rustigere rand bij de terrasdeuren bereikte, was hij daar al.
Natuurlijk was hij daar. Hij stond te wachten. Die gedachte irriteerde haar meer dan zou moeten. Ze stopte op een paar meter afstand. Dichtbij genoeg. Niet te dichtbij. Perfect.
„Je bent laat,“ zei hij. Het was geen begroeting. Het was ook geen vraag.
Arabella knipperde één keer met haar ogen. Toen glimlachte ze langzaam. „Ik kan me niet herinneren dat we hiervoor een afspraak hebben gemaakt.“
Zijn blik gleed over haar heen. Niet snel. Niet slordig. Hij deed het heel bewust. Hij nam details in zich op die de meeste mannen misten.
Haar hartslag ging even omhoog. Vervelend.
„Je zou hier uiteindelijk toch wel naartoe komen,“ zei hij. Hij sprak met veel zelfvertrouwen. Ongewenst. En accuraat.
Arabella sloeg één arm losjes om haar middel. „Dat klinkt als een aanname.“
„Dat is het ook,“ zei hij.
„En als je het mis hebt?“
Hij stapte dichterbij. Niet dichtbij genoeg om haar aan te raken. Wel dichtbij genoeg om de sfeer te veranderen. „Dat heb ik niet.“
Dat was het moment waarop ze had moeten vertrekken. Ze had zich moeten omdraaien en Katherine moeten zoeken. Ze had hem moeten negeren, net als elke andere man die aandacht probeerde om te zetten in macht.
In plaats daarvan bleef ze staan. Iets aan hem voelde namelijk niet als aandacht. Het voelde als een bedoeling.
„Begin je gesprekken altijd op deze manier?“ vroeg ze.
„Alleen als ik al weet hoe ze aflopen,“ zei hij.
Arabella trok haar wenkbrauwen lichtjes op. „Dat is ofwel erg arrogant, ofwel heel erg dom.“
Er viel een stilte.
„Geen van beide,“ zei hij. Zijn blik daalde af naar haar mond. Voor heel even maar.
En deze keer merkte ze het op. Ze merkte het echt op. Ze voelde een warmte diep in haar buik. Ongewenst. Interessant. „Heb je ook een naam?“ vroeg ze.
Hij gaf niet meteen antwoord. „Heb je er één nodig?“ vroeg hij.
„Ja,“ zei ze.
„Nee,“ zei hij.
Arabella ademde zachtjes uit. „Je bent irritant.“
„Ik ben wel erger genoemd.“
„Dat geloof ik meteen.“
Zijn mondhoeken krulden lichtjes omhoog. Het was geen glimlach. Niet echt. „Voorzichtig, Arabella,“ zei hij.
Ze kreeg het er koud van. Niet vanwege de waarschuwing. Wel vanwege de naam. Hij hoorde haar naam niet te weten. Ze had zich niet voorgesteld. Ze was niet aangekondigd. Toch sprak hij de naam uit met een grote zekerheid. Hierdoor was het duidelijk dat hij haar naam al lang voor vanavond wist.
De glimlach van Arabella bleef op haar gezicht staan. Nauwelijks. „Je weet wie ik ben,“ zei ze.
„Ja,“ zei hij.
„Moet ik me nu gevleid of bezorgd voelen?“ vroeg ze.
„Dat hangt ervan af,“ zei hij.
„Waarvan?“ drong ze aan.
Zijn blik hield de hare vast. „Van hoeveel je weet over de mannen die Xavier buiten zijn gebied houdt,“ zei hij.
Daar was het dan. Een stukje van de waarheid. Niet genoeg. Maar het was genoeg om de gespannen stilte te doorbreken.
De hartslag van Arabella versnelde. „Dit gaat dus over Xavier.“
De uitdrukking op zijn gezicht veranderde niet. „Nee,“ zei hij.
„Waar gaat het dan wel over?“ vroeg ze.
Hij liep vlak langs haar heen. Dichtbij. Te dichtbij. Hij was zo dichtbij dat ze zijn lichaamswarmte voelde. Ze voelde de lichte aanraking van zijn kleding. Het voelde als iets gevaarlijks dat vlak achter haar schouder passeerde.
Zijn stem klonk zachtjes vlak bij haar oor. „Over jou.“
Haar adem stokte even. Nauwelijks. Maar wel genoeg.
En toen was hij verdwenen. Zomaar ineens.
Arabella draaide zich om. Te snel. Te bruusk. Maar hij was er niet meer. De plek waar hij had gestaan voelde verkeerd aan. Het was op een vreemde manier leeg. Het was alsof er iets te snel was weggehaald.
„Wat de hel,“ mompelde Arabella.
„Arabella,“ riep Katherine.
Ze draaide zich opnieuw om.
Katherine liep al op haar af met een gespannen blik. „Wat zei hij tegen je?“ vroeg ze.
Arabella keek nog een keer achterom. Niets. Geen spoor van hem. Alsof hij daar nooit was geweest.
„Dat,“ zei Arabella langzaam, „is een ontzettend goede vraag.“
Katherine stopte voor haar neus. „Wie was hij?“ vroeg ze.
Arabella keek haar in de ogen aan. Voor het eerst deze avond had ze geen antwoord. „Ik weet het niet,“ zei ze.
En ze haatte hoe waar dat was. Want het enige wat ze wel wist, was erger. Hij had haar gekend. Nog voordat ze had gesproken. Voordat ze had bewogen. En nog voordat ze de beslissing had genomen om naar hem toe te gaan.
De muziek om haar heen zwol weer aan. De illusie van de avond viel weer op zijn plek. Terwijl Arabella daar stond, kreeg ze een koud en zeker gevoel vanbinnen. Dit was geen gewone ontmoeting geweest. Het was een begin geweest. En iemand had dit allemaal al gepland lang voordat ze de zaal binnen was gekomen.
