CJ Fisher Finds Love Boek 3: CJ Fisher Finds Love
Auteur
Heather Teston
Lezers
114K
Hoofdstukken
29
CJ Fisher groeide op op de ranch van zijn familie en was altijd meer geïnteresseerd in zijn eigen charmes en kortstondige affaires dan in zich settelen. Zelfs nadat hij arts werd, dwaalde hij nooit ver af van de ranch—of van zijn reputatie als player. Liefde maakte nooit deel uit van het plan, totdat hij Samantha Cain ontmoette. Vanaf het moment dat hij haar zag, veranderde er iets. Vastbesloten om haar hart te veroveren, komt CJ er al snel achter dat Samantha niet onder de indruk is van een makkelijke glimlach of vlotte praatjes. Tussen zijn veeleisende carrière, de verantwoordelijkheden op de ranch en een vrouw die weigert het hem makkelijk te maken, ontdekt CJ dat ware liefde in niets lijkt op het spel dat hij dacht te beheersen.
Hoofdstuk 1
BOEK 3: CJ FISHER VINDT DE LIEFDE
CJ trok zijn doktersjas uit, pakte zijn cowboyhoed, wenste de receptioniste goedenavond en reed naar Parker en Dakota voor het avondeten. Elke donderdagavond ging hij daar eten. De meeste andere avonden at hij bij zijn ouders.
Vorig jaar was hij eindelijk op zichzelf gaan wonen. Hij had een eigen huis gebouwd op het stuk grond dat zijn vader hem had gegeven. Thuis wonen bij zijn ouders begon zijn levensstijl en zijn liefdesleven in de weg te zitten.
Zoals altijd liep hij zonder kloppen naar binnen bij Parker. Hij was tenslotte meer familie dan een vriend.
Dakota stond met haar rug naar hem toe in de keuken iets te roeren op het aanrecht. Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar middel. „Hé, mooie meid, wat maak je voor me klaar?“
Ze schrok op en keek over haar schouder, terwijl ze hem streng aankeek. „Jezus, CJ, je liet me schrikken.“
Parkers stem kwam uit het niets. „Laat mijn vrouw los. Zoek je eigen vrouw.“
Met zijn armen nog om haar heen draaide CJ zich om naar Parker, die daar stond met zijn armen over elkaar en zijn hoofd schuddend. „Waarom zou ik een vrouw zoeken als ik dit lieve ding hier heb?“ vroeg hij plagend. Hij kuste haar wang en liet haar los.
Hij liep naar Parker toe, nam hem in een hoofdklem, en ze begonnen te stoeien als een stel kleine kinderen.
„Worden jullie ooit volwassen?“ vroeg Dakota, terwijl ze probeerde niet te lachen. „Hou op, anders bel ik Dawn en laat ik haar jullie op je kop komen geven.“
Ze stopten allebei en staarden haar met grote ogen aan.
„Je zou het niet durven om mijn moeder te bellen,“ zei CJ grijnzend en ging zitten. „Waar zijn de kleintjes?“
„Chad ruimt zijn kamer op en Ellie doet een dutje,“ zei Dakota.
„Chad, oom CJ is er,“ riep Parker naar boven.
Hij had zijn zin nog niet afgemaakt of de vijfjarige Chad kwam de trap af stuiterend, zijn naam schreeuwend, en sprong op CJ's schoot. „Wat heb je voor me meegebracht, oom CJ?“
„Laten we eens kijken wat ik in mijn zak heb,“ zei hij, terwijl hij een zakje snoep tevoorschijn haalde.
„Joepie!“ piepte het jongetje blij. „Dank je wel, oom CJ.“
Dakota draaide haar hoofd om. „Niet voor het eten, jongeman.“
„Ah, mam,“ zeurde Chad.
„Je hebt je moeder gehoord. Ga nu je handen wassen voor het eten,“ zei Parker streng.
„Oké dan,“ zei Chad, terwijl hij van CJ's schoot klom. Hij pakte het snoepje aan dat zijn oom hem stiekem gaf en rende weg.
Parker boog zich naar hem toe en keek hem aan. „Dakota vermoordt je nog eens.“
CJ grijnsde. „Niet als ze me niet betrapt.“
„Betrappen bij wat?“ vroeg Dakota toen ze het gebraad binnenbracht en op tafel zette.
Ze wist nooit wat die twee weer uithaalden. Als ze samen waren, gedroegen ze zich als een stel kinderen.
De mannen werden gered door de baby — de tweejarige Ellie begon te huilen toen ze wakker werd van haar dutje.
„Ik ga haar wel halen,“ zei CJ, terwijl hij van zijn stoel sprong. Hij ging naar boven en bracht haar mee naar beneden.
Dakota en Parker keken naar hem terwijl hij de baby in zijn armen hield, zo liefdevol en voorzichtig. Hij kuste haar wang en zette haar in de kinderstoel die hij voor haar had gekocht. Chad ging naast hem zitten.
„Je wordt later een geweldige vader,“ zei Dakota, terwijl ze ging zitten om te eten. „Je zou echt eens moeten settelen en trouwen.“
CJ glimlachte en liet zijn kuiltjes zien. „Ik wacht tot jij deze nietsnut verlaat“ — hij wees naar Parker — „en met mij meegaat.“
Ze boog zich naar hem toe en pakte zijn kin vast. „Ach, schat, Parker kan me al nauwelijks aan. Wat doet jou denken dat jij dat wel zou kunnen?“ Ze liet hem los en begon te eten.
Ze wist dat als Parker ook maar één moment zou denken dat CJ het serieus meende, het flink uit de hand zou lopen. Maar ze wisten allebei dat het gewoon zijn manier van plagen was. Hij hield van hen allebei en respecteerde hun huwelijk. Bovendien had hij die gevoelens helemaal niet voor haar.
Na het eten, terwijl Parker en Dakota de afwas deden, gaf CJ de kinderen een bad, trok hun pyjama's aan, stopte ze in bed en las hun een verhaaltje voor.
Hij kuste Chads wang en keek toe hoe het jongetje in slaap viel. Een deel van hem wilde ooit vader worden, maar hij had die ene bijzondere vrouw nog niet gevonden, zoals Parker die had. De vrouw die je hart sneller deed slaan. De vrouw waarnaar je hart verlangde totdat je haar weer zag.
Hij betwijfelde of hij haar ooit zou vinden, dus nam hij genoegen met het versieren van de ene vrouw na de andere.
Hij kuste Ellies wang, ging weer naar beneden en betrapte de andere twee terwijl ze elkaar betastten en hartstochtelijk kusten. „Bewaar ook wat voor mij, jullie twee,“ zei hij, terwijl hij naar hen toe liep en Dakota uit Parkers greep trok.
Parker trok een gezicht en duwde CJ weg toen die zijn armen om hem heen probeerde te slaan. „Kap ermee, CJ,“ snauwde hij.
„Kom op, Parker, je weet dat je me wilt,“ zei CJ lachend.
Dakota hield haar zij vast. Ze had buikpijn van het lachen om het gedoe voor haar neus. CJ wist haar altijd aan het lachen te maken. „Jullie gaan op de veranda zitten, dan breng ik wat biertjes,“ zei ze, terwijl ze hen naar buiten wuifde.
„Je bent een geluksvogel, Parker. Je hebt een vrouw en kinderen die van je houden. Soms ben ik jaloers op je; daardoor zou ik haast zelf een gezin willen,“ zei CJ.
„Misschien moet je dan eens stoppen met een player te zijn, bij één vrouw blijven en kijken wat ervan komt,“ antwoordde Parker.
CJ boog zich naar hem toe. „Ik ben met veel vrouwen geweest.“
„Vertel mij wat,“ snoof Parker.
„Wat ik probeer te zeggen is dat geen van hen me het gevoel gaf dat Dakota jou geeft. Mijn hart gaat niet sneller slaan. Ik krijg geen kriebels in mijn buik. Het kan me niet eens schelen of ik ze ooit terugzie. Van sommigen weet ik niet eens meer hoe ze heten.“
„Je hebt haar gewoon nog niet gevonden, man. Ze is ergens daarbuiten.“
Dakota kwam naar buiten met de biertjes, gaf ze allebei er een en ging naast Parker zitten met haar eigen biertje in de hand. „Waar hebben jullie het over?“
„Dat het tijd wordt dat hij stopt met van de ene vrouw naar de andere te springen en iemand vindt om mee te settelen,“ zei Parker, met zijn arm om haar schouder.
„Hoe weet je wanneer je de juiste hebt gevonden?“ vroeg CJ.
„Je weet het gewoon. En het gebeurt meestal wanneer je het het minst verwacht. Er klikt iets. Het is chemie, en de vonken vliegen eraf. CJ, geloof me, je zult het weten,“ zei Parker, terwijl hij naar Dakota keek. Hij wist vanaf het eerste moment dat hij haar zag dat ze bijzonder was.
Hij keek weer naar CJ en voegde eraan toe: „Wacht niet te lang. Je wordt er niet jonger op.“
„Doe normaal, man, ik ben pas eenendertig,“ antwoordde CJ. „Nou, mensen, ik denk dat ik naar huis ga. Morgen wordt een drukke dag.“ Hij zette het lege bierflesje neer, kuste Dakota op haar wang en vertrok.
Het leek alsof iedereen die hij kende getrouwd was of ging trouwen. Hij had genoeg kansen gehad, want de vrouwen met wie hij uitging maakten duidelijk dat ze maar al te graag een doktersvrouw wilden zijn. Maar hij was niet klaar om te settelen, en hij had er nooit een gevonden bij wie hij wilde blijven.
Omdat hij zich een beetje somber voelde, besloot hij langs Donna Payne te gaan voor wat gezelschap. Ze hadden een afspraak: als een van hen behoefte had aan wat gezelschap — vrijblijvend — kwamen ze samen voor seks.
Ze was blond, slank en mooi, maar hij had geen romantische gevoelens voor haar. In bed was ze geweldig en ze wist precies hoe ze hem moest bevredigen.
Het was bijna middernacht toen hij aanklopte. Ze deed open in een dun nachthemd. Haar haar zat in de war en ze had duidelijk liggen slapen. Maar toen ze hem zag, trok ze hem naar binnen en deed de deur achter hen dicht.
***
De zon kwam op toen CJ wakker werd. Hij keek opzij naar de naakte blondine naast hem. Stilletjes glipte hij uit bed en trok zijn broek aan die verfrommeld op de grond lag.
Hij moest naar huis om te douchen en zich om te kleden voor het werk. Hij trok zijn laarzen aan, pakte zijn overhemd en deed het aan terwijl hij Donna's huis uit sloop. Hij was blij dat ze niet wakker was geworden, anders had ze vast en zeker een herhaling gewild.
Voordat hij naar huis ging, stopte hij bij het plaatselijke eetcafé voor een koffie.
Er zaten maar een paar mannen binnen die borden vol spek met eieren aten. Hij liep naar de toonbank en zag een nieuwe serveerster erachter staan. Ze stond met haar rug naar hem toe.
Zijn ogen gleden over haar achterkant en namen de zachte vrouwelijke rondingen in zich op onder het uniform dat haar lichaam omsloot. Ze had een mooi, rond achterwerk, en haar benen waren lang en welgevormd.
Hij keek toe hoe ze zich omdraaide. Ze stopte een lok gitzwart haar achter haar oor. Zijn adem stokte toen hij in haar donkerbruine ogen keek. Ze was adembenemend mooi.
Hij kon niet anders dan staren. Een vreemde elektrische spanning schoot door hem heen. Uiteindelijk wist hij te glimlachen en liet zijn kuiltjes zien — de kuiltjes waar vrouwen normaal gesproken van in katzwijm vielen.
„Wil je iets bestellen, of blijf je daar zo staan met je mond open?“ vroeg ze bits.
CJ stond met zijn mond vol tanden. Zijn kuiltjes maakten vrouwen normaal gesproken gek, maar deze vrouw leek er totaal niet vatbaar voor. Haar afstandelijke houding hield hem echter niet tegen. Het maakte hem juist nog vastberadener om haar voor zich te winnen.
„Je bent nieuw hier. Ik heb je nog niet eerder gezien.“
Ze legde haar handen plat op de toonbank en keek hem doordringend aan. „Als je niets gaat bestellen, moet je weggaan. Ik heb andere klanten die wachten.“
„Ik neem een grote koffie om mee te nemen, met melk, zonder suiker,“ zei hij, zijn glimlach onverminderd breed.
Hij hield zijn ogen op haar gericht terwijl ze zijn koffie inschonk, het deksel erop deed en het hem aanreikte. „Ik ben CJ. Hoe heet jij?“
Hij hoorde haar zuchten. „Dat wordt twee vijfenzeventig,“ zei ze, zonder zijn vraag te beantwoorden.
CJ legde een briefje van vijf op de toonbank. „Hou het wisselgeld maar,“ zei hij.
Hij draaide zich om en liep naar de deur. Bij de uitgang stopte hij en keek achterom. Hij had kunnen zweren dat ze naar hem keek, maar ze draaide haar hoofd weg op het moment dat hij omkeek.
***
Na een snelle douche kleedde hij zich om in een nette broek, een wit overhemd en zwarte schoenen, en vertrok naar zijn praktijk.
Maureen, zijn verpleegster, was al druk bezig zijn dossiers klaar te leggen. Ze was een vijftigjarige vrouw die een geschenk uit de hemel voor hem was. Ze was efficiënt en hield zijn praktijk draaiende.
Hij had iemand jonger en aantrekkelijker kunnen aannemen, maar hij nam zijn vak als dokter serieus. Op het werk was het puur zakelijk — geen geflirt met vrouwelijke patiënten. Sommigen maakten het hem lastig wanneer ze voor van alles en nog wat langskwamen.
Zelfs de oudere en getrouwde vrouwen probeerden hem te versieren, maar hij hapte niet toe. Tenminste, niet op kantoor. Buiten het werk was het een ander verhaal.
„Meneer Henderson wacht in kamer twee,“ zei Maureen, zonder op te kijken terwijl ze doortikte op de computer.
***
Toen het lunchtijd was en hij de donkerharige schoonheid maar niet uit zijn hoofd kon zetten, besloot hij naar het eetcafé te gaan voor een hapje.
Hij hoopte dat ze er nog was en was blij te zien dat dat inderdaad zo was.
Hij ging in haar gedeelte zitten en probeerde zijn glimlach te verbergen toen ze met een menukaart naar hem toe liep. Ze gaf hem de lunchkaart en vroeg of hij iets te drinken wilde om te beginnen.
„Gewoon een glas water,“ antwoordde hij.
„Ik ben zo terug,“ zei ze, terwijl ze zich omdraaide en wegliep.
Hij staarde naar haar achterwerk en de manier waarop haar heupen wiegden terwijl ze bij zijn tafel wegliep.
„Doe mij maar de dagschotel,“ zei hij toen ze terugkwam met zijn water. „Sorry, ik heb je naam niet gehoord.“
„Dat klopt, want ik heb hem niet gezegd.“ Ze grijnsde. „Ik ben zo terug met je eten.“
Ze was niet alleen mooi, maar ook pittig. Hij vond dat opwindend — en een uitdaging waar hij zich op verheugde.
Hij at zijn maaltijd en legde geld op tafel voor het eten en een royale fooi.
Terwijl hij het eetcafé verliet, wist hij dat hij meer over haar te weten wilde komen. Ze droeg geen trouwring, dus ze moest single zijn. En als er een vriendje in het spel was, zou dat niet lang meer duren.
