Daddy's vuile geheimpje
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
17,6K
Hoofdstukken
21
Kat heeft geleerd om te overleven op straat, ver weg van haar machtige vader en de wereld die ze achter zich liet. Maar wanneer ze wordt ontvoerd en haar ontvoerders contact opnemen met de enige man die ze had gezworen nooit meer te zien, staat haar wereld op zijn kop. Haar redding komt uit de meest gevaarlijke hoek—een man met vuur in zijn aderen en geheimen die alles zouden kunnen verwoesten. Luca is de laatste persoon die ze zou moeten vertrouwen, maar toch is hij de enige die tussen haar en de chaos in staat. Terwijl het gevaar dichterbij komt en de vonken heter overspringen dan een van beiden had verwacht, moet Kat beslissen of ze aan de ene kooi ontsnapt... of regelrecht een andere in stapt.
Hoofdstuk 1
KAT
Ik kijk naar de grote deuren van de bank in de stad. Binnen is het warm, niet zo verdomd koud als hierbuiten. Als ik geluk heb, kan ik me tussen de gewone klanten mengen, net lang genoeg om op te warmen voordat een van de caissières me een boze blik toewerpt.
Meestal ga ik dan weg, want dat betekent dat de bewaking eraan komt, of nog erger, de bankmanager, die een gezicht heeft alsof iemand een bezem in zijn reet heeft geduwd.
Ik trek de capuchon over mijn hoofd, want het laatste wat ik wil is dat de beveiligingscamera mijn gezicht scant. Ik probeer me gedeisd te houden, niet een knipperend rood licht boven mijn hoofd te hebben dat naar me wijst en zegt: „Kijk, hier is Kat Heaton.“
Als ik de zware deur van de bank openduw, komt een golf van warme lucht me tegemoet. Ik zucht bijna van genot, maar ik houd me in; ik mag niet opvallen. Daarom loop ik in plaats daarvan naar het folderrek, dat me zal vertellen hoe ik een hypotheek kan krijgen of hoe ik kan beleggen. Kleine kans dat dat nu nog gebeurt.
Ik ben nog niet eens halverwege als een van de zijdeuren openvliegt. Meneer 'Bezem in zijn reet' komt met een woedend gezicht op me af gestormd. „Jij alweer,“ sist hij. „Ik zou de politie moeten bellen, want je bent hier vast de boel aan het verkennen, maar ik heb verdomme geen zin in het papierwerk.“ Vervolgens pakt hij de achterkant van mijn capuchontrui vast.
Nou, dat was van korte duur; ik zal ergens anders een plek moeten vinden om warm te blijven.
Hij dwingt me naar de voordeur te lopen wanneer deze plotseling openvliegt. Meerdere klanten gillen als drie mannen met skimaskers naar binnen stormen, zwaaiend met geweren.
De eerste man heeft een afgezaagd jachtgeweer vast. „Iedereen. Op de fucking vloer,“ schreeuwt hij.
Mijn oh zo moedige begeleider duwt me naar voren en ik struikel voordat ik de vloer raak. Daarna rent hij snel naar de deur waar hij uit was gekomen.
Ik hoor een harde knal als het geweer afgaat. Ik kijk over mijn schouder naar meneer de regeltjesneuker en wens dat ik dat niet had gedaan. Hij beweegt niet meer, en er vormt zich een grote plas bloed onder zijn lichaam.
Ik sla mijn hand voor mijn mond om een gil te smoren, die overgaat in een zacht gekreun. Ik knijp mijn ogen stijf dicht, niet in staat om te kijken, wetende dat als ik gil, ik misschien wel de volgende ben.
Het weerhoudt de andere klanten er niet van om te gillen, totdat er nog een schot valt. Dit keer in de lucht.
Mijn ogen vliegen open en ik zie stukjes gips naar beneden dwarrelen, terwijl een van de andere schutters zijn geweer nog steeds op het plafond richt. „De volgende fucker die gilt, eindigt net als die idioot daar, dus hou je fucking bek!“
Ik hoor gekreun en een paar snikken, gevolgd door een andere mannenstem.
„Vul de tassen snel en probeer niks doms te doen, anders vermoorden we iemand,“ snauwt hij.
Ik riskeer een snelle blik en zie dat de caissière iets wat lijkt op een kussensloop vult met bankbiljetten.
Op dat moment hoor ik het. Sirenes. Iemand moet het alarm hebben ingedrukt. Fuck, we zijn er allemaal geweest; ze hebben al één persoon vermoord. Ik voel mijn hart tegen mijn ribbenkast bonzen. Ik ben nooit zo'n bangerik geweest, maar shit, mijn leven is misschien niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar ik wil wel graag lang genoeg leven om te ontdekken of het dat ooit zou kunnen zijn.
Ik dacht even dat de man met het jachtgeweer misschien de leiding had, maar het werd al snel duidelijk dat hij gewoon schietgraag was. „We gaan,“ roept de man die in het plafond schoot. Hij moet de baas zijn.
„Wat? We hebben bijna niks.“
„We hebben helemaal niks als de politie hier is voordat we kunnen ontsnappen.“ De baas kijkt om zich heen en wijst dan naar mij. „Verzekering,“ gromt hij.
De man met het jachtgeweer stormt af op de plek waar ik op de vloer lig, en voordat ik er ook maar over kan nadenken, slaat hij de kolf van zijn geweer hard tegen mijn wang.
De pijn schiet door mijn kaak en explodeert in mijn hoofd, en net voordat de duisternis me overneemt, hoor ik zijn baas.
„Ik zei dat je haar mee moest nemen als verzekering, niet dat je haar fucking dood moest slaan.“
***
Al wat ik hoor, is een irritant drup, drup, drup. Het lijkt wel een Chinese marteling. Mijn hoofd voelt alsof het elk moment kan exploderen, en ik proef nog steeds de smaak van koper in mijn mond. Ik dwing mijn ogen open en ben dankbaar voor de schemering, aangezien het enige licht door een gebarsten raampje achter in een open toiletruimte naar binnen valt.
Mijn polsen zijn met handboeien vastgemaakt aan een leiding die in verbinding staat met een wasbak, waar het eentonige gedrup vandaan komt. Dit is een soort wasruimte; vieze, gebarsten tegels bedekken de vloer en aan de andere kant hangen een paar urinoirs aan de muur.
Ik bevind me in een mannentoilet, waarschijnlijk in een of ander café of bar.
Mijn dankbaarheid verdwijnt snel als er een tl-lamp wordt aangedaan en ik met mijn ogen knijp tegen het felle licht. Er staat een man in de deuropening, maar hij draagt geen geweer, dus is hij in ieder geval nog niet van plan om me neer te schieten. Hij draagt nog steeds een skimasker, waarschijnlijk voor mijn bestwil, waardoor het moeilijk te zeggen is welke van de mannen hij is. Ik veronderstel dat het ook niet veel uitmaakt; het is nou niet zo dat een van hen staat te springen om mijn beste vriend te worden.
Ze denken vast dat ik naar het dichtstbijzijnde politiebureau zou stappen als ik hier ontsnap om mijn ontvoerders te beschrijven, maar niets is minder waar. Het laatste wat ik wil, is dat mijn vader erachter komt waar ik ben.
Plotseling voel ik het maagzuur in mijn keel branden. Shit. Mijn identiteitsbewijs. Dat zat in de zak van mijn spijkerbroek en ik had het weg moeten gooien. Tot zover mijn plan om me gedeisd te houden, al hadden ze mijn gezicht waarschijnlijk sowieso wel herkend.
Mijn vader moest een reden verzinnen voor mijn afwezigheid, dus stonden de kranten vol met verhalen dat Katrina Heaton naar een afkickkliniek was gestuurd. Het trauma van het verlies van haar moeder zou haar tot het uiterste hebben gedreven, en mijn foto prijkte op de voorpagina van alle roddelbladen.
Ik heb nog nooit in mijn leven drugs gebruikt, maar ik was absoluut getraumatiseerd door de dood van mijn moeder, alleen niet op de manier die iedereen dacht. Mijn vader moest een smoes verzinnen voor mijn verdwijning, en ik schat dat dit het beste was wat hij kon bedenken nadat zijn oorspronkelijke plan mislukte.
Ik knipper met mijn ogen als de flitser van de camera afgaat.
„Laten we eens kijken of je lieve papa met geld over de brug komt voor zijn losbandige dochter,“ spot hij.
Daarna gaat het licht weer uit en blijf ik in het donker achter.
Verdomme, ik kan hem me niet laten vinden, want als dat gebeurt, is al dat wegrennen en twee weken op straat leven volkomen voor niets geweest.
Ik ruk aan de buis in de hoop me los te kunnen trekken. De badkamer lijkt in een slechte staat te verkeren, maar het is weer typisch mijn geluk dat de buis het enige is dat niet uit elkaar valt.
Aanvankelijk was ik misschien nog dankbaar dat ze me niet in de bank hadden neergeschoten, maar die opluchting ebt snel weg als ik bedenk wat de gevolgen zouden kunnen zijn als mijn vader me vindt.
Mijn vader wil van me af, en wat is er nou een betere manier dan ontvoerders me te laten afmaken? Het zou een makkelijke uitweg voor hem zijn, omdat het betekent dat hij niet zelf met me hoeft af te rekenen. Ik weet te veel, en als de waarheid ooit naar buiten kwam, zouden zijn politieke aspiraties in rook opgaan. Je kunt immers niet de nieuwe senator worden als je in de gevangenis of in de dodencel zit.
Ik laat mijn hoofd tegen de koele tegels rusten, wat mijn kloppende hoofd een beetje verlicht, en dan wacht ik af. Ik weet niet precies waarop; waarschijnlijk tot de pissige ontvoerders hun woede op mij afreageren als ze beseffen dat er geen geld komt.
Ik hoef niet lang te wachten. Nou ja, daar lijkt het tenminste op, maar wie weet? Het is lastig om de tijd in te schatten als je vastgeketend zit aan een buis in een herentoilet.
Zodra het licht weer aangaat, sta ik tegenover twee van hen, wat niet bepaald voelt alsof het goed gaat aflopen.
„Het lijkt erop dat papa niet mee wil werken, of misschien heeft hij een beetje meer bewijs nodig.“
Een van hen komt van achteren op me af en neemt me in een houdgreep. Ik stribbel tegen, maar het heeft geen zin; zijn greep wordt alleen maar steviger, waardoor ik nauwelijks meer kan ademen.
De ander maakt een van de handboeien los zodat ik niet langer aan de buis vastzit, maar voordat ik hem een klap kan proberen te verkopen, word ik met mijn gezicht naar beneden op de vloer geduwd.
De zelfverdedigingslessen die ik op aandringen van mijn moeder heb gevolgd, doen me niet veel goed. Twee tegen één zoals hier... ik maak eigenlijk geen schijn van kans.
Ik zit niet meer in een houdgreep, maar hij draait mijn ene arm in een onnatuurlijke hoek op mijn rug, terwijl de andere man mijn vrije arm uittrekt zodat mijn hand plat op de tegelvloer ligt. „Eens kijken of papa meewerkt als hij een van jouw vingers krijgt.“
Ik schreeuw het uit wanneer hij een mes uit zijn riem trekt en worstel om weg te komen, maar het is zinloos. Mijn andere arm wordt nog verder verdraaid, waardoor ik zachtjes kerm en elke poging om los te komen staak.
Nog voordat hij de daad bij het woord kan voegen, klinkt er een hard geluid van buiten de badkamer.
Het klinkt alsof er een deur wordt ingetrapt.
Mijn hart bonst pijnlijk tegen mijn ribbenkast; ik weet niet goed voor wie ik banger ben: de mannen hier binnen die proberen een van mijn vingers te verwijderen, of degene die net is ingebroken.
Als het iemand is die door mijn vader is gestuurd, ben ik in aanzienlijk groter gevaar dan alleen het verliezen van één vinger.
De man met het mes laat mijn hand los. „Fuck, het is Romano. Blijf hier, dan probeer ik de boel te sussen.“
Ik herken zijn stem; hij is de baas van het trio.
Hij laat het mes vallen terwijl hij zich naar de deur haast, en gooit zijn handen in de lucht alsof hij zich wil overgeven. „Meneer Romano… ik kan het uitleggen.“
Ik hoor een harde knal als er een schot valt. Fuck, ik moet hier weg.
Ik weet niet wie die Romano is, maar hij klinkt als het soort gast dat mijn vader zou inhuren voor het vuile werk: een koelbloedige moordenaar die net iemand heeft neergeschoten zonder überhaupt af te wachten wat de man te zeggen had.
Ik zie het mes en weet wat me te doen staat. Snel grijp ik ernaar, en voordat de klootzak achter me het beseft, ram ik het hard in zijn dij. Ik trek het eruit en stoot het nogmaals diep naar binnen.
Hij schreeuwt het uit en laat mijn arm los.
Hij rolt over de vloer en probeert de stroom bloed te stelpen die zich onder zijn been ophoopt, terwijl ik snel wegkrabbel. Ik ga dit mes nu absoluut niet laten vallen; ik heb het één keer gebruikt, en als het moet, gebruik ik het zonder pardon nog een keer.
Ik kan niet door de deur ontsnappen nu dit Romano-figuur daar nog is, dus baan ik me een weg naar het kleine raampje in het toilet.
Ik probeer het te openen, maar het lijkt muurvast te zitten, dus doe ik het enige wat ik kan: ik sla het glas kapot met de bungelende handboei. Het breekt, en overal vliegen glasscherven in de rondte. Er drupt bloed uit mijn hand, maar ik trek de mouw van mijn capuchontrui naar beneden om het bloeden te stelpen en mijn hand wat bescherming te bieden, terwijl ik de resterende stukken glas uit de randen van het raam duw.
Het raampje is klein, maar dat ben ik ook altijd al geweest, en in combinatie met de weinige voeding die ik de afgelopen twee weken heb gehad, ben ik mager genoeg om door de opening te passen.
De val naar het beton hieronder is verder dan ik dacht, en als ik de grond raak, sis ik van de pijn wanneer mijn enkel dubbelklapt. Ik kan me daar nu echter niet druk om maken; ik moet hier onmiddellijk weg.
Ik kijk naar links en naar rechts en zie een steegje, wat mijn beste optie is. Het is de snelste route weg van het gebouw waar ik werd vastgehouden en biedt de meeste kans op een succesvolle ontsnapping.
Ik strompel door het steegje en trek een pijnlijk gezicht telkens wanneer mijn voet de grond raakt. Doordat ik zo gefocust ben op mijn ontsnapping, heb ik niet door dat ik een spoor van bloederige voetafdrukken achterlaat.
