Het bezit van de alfa's 2: Geclaimed door de alfa's
Auteur
Jen Cooper
Lezers
9,0M
Hoofdstukken
40
De Jacht
Boek 2: Geclaimed door de alfa's
KAI
„Waar is ze?!“ brulde ik tegen mijn nutteloze roedel, die het hele weerwolfgebied had doorzocht zonder iets te vinden.
Ik keek fronsend naar het merk op mijn pols dat me tegenhield om zelf achter haar aan te gaan. Ik overwoog het van mijn huid te verwijderen om te zien of het lot zo makkelijk te omzeilen was.
Ze was bij haar moeder geweest; er had een geurspoor moeten zijn, maar er was niets.
Ik sloeg met mijn vuist tegen de betonnen muur naast me. Het landhuis liep gevaar vernield te worden als er nog één wolf zonder haar terugkwam.
De link voelde verdoofd, maar ik wilde daar niet te veel bij stilstaan, anders zou ik nooit terugkomen van de rand.
„Kai. We zullen haar vinden,“ probeerde Brax me gerust te stellen, maar niets zou helpen totdat ik haar weer kon voelen.
Ik voelde me leeg, mijn borst zwaar, alles in me een storm die sterker en sterker werd, klaar om los te barsten.
Ik draaide me om en schopte mijn stoel weg van de vergadertafel. De raad probeerde te bedenken hoe ze haar terug konden krijgen, niet omdat ze de essentie was die ik nodig had om te ademen maar omdat ze in de winter geboren was.
Ze had te veel kracht om in verkeerde handen te vallen, plus ze droeg de erfgenaam. Maar als ze zo krachtig was, waarom kon ik haar dan niet voelen? Onze verbinding zou sterk genoeg moeten zijn.
Ik greep weer naar mijn hoofd, sloot mijn ogen en concentreerde me op hoe ze aanvoelde, herinnerde me haar smaak, haar geur, duwde tegen alle hoeken van magie in mijn hoofd. Er was niets.
„Verdomme!“ gromde ik terwijl Derik bevelen blafte naar de roedel.
Zoals altijd was hij veel beheerster dan ik. Hij praatte met de raad, hij organiseerde de zoekgroepen, en ik viel uit elkaar.
Ik wilde daarbuiten zijn, naar haar zoeken, elke mens vernietigen die ook maar een beetje naar haar rook totdat ik vond waar ze naartoe was gebracht. Maar ik kon niet. Ik zat vast door een verdomd merk op mijn pols.
Ik ging dat risico niet nemen; het lot was wispelturig en zou kleinzielig genoeg zijn om me mijn Kleine Mens te laten vinden op hetzelfde moment dat ik met iemand anders paarde. Dat zou haar meer breken dan wie haar ook had meegenomen.
Ik ging niet paren. Als ik de band voelde, zou ik liever een eind aan mijn leven maken. Ik was van mijn mens. Ik hoorde bij haar, en zij was van ons. Ze droeg ons kind.
Ik zag weer rood. Ik draaide me naar Brax, die probeerde haar schaduwen te voelen, maar ik wist dat dat niet zou werken. Lorelai zou ze niet gebruiken. Niet nadat Tabby had gezegd dat het de baby zou schaden.
Maar ze zou overleven. Omdat ze sterk was, en het alternatief was iets waar mijn onrustige brein niet mee om kon gaan.
Ik draaide me naar Derik. „Iets?“ eiste ik, maar hij schudde zijn hoofd, zijn ogen glazig, zijn lippen op elkaar geperst. Ik snauwde daarop, mijn lichaam trillend van woede.
„Taylor zegt—„
„Nee! Noem de vrouwen niet,“ gromde ik, en Derik rolde met zijn ogen. Makkelijk voor hem om geïrriteerd te zijn als hij niet degene was met het doodvonnis.
„Je gaat niet paren alleen door hun namen te horen, Kai. En ik betwijfel of het zou kunnen gebeuren als je gewoon verbinding maakt met de roedellink,“ zuchtte hij, maar ik ging dat risico niet nemen.
„Geen vrouwen. Helemaal niet. En het heeft geen zin om verbinding te maken als jij dat bent. Het is een onnodig risico,“ snauwde ik, en Derik keek me aan alsof hij besloot of hij de kwestie zou doorduwen of niet.
Ik draaide me van hem af en probeerde de link weer te vinden. Het voelde als een lege ruimte in me die bijna pijn deed. Ik wenste dat het meer pijn deed zodat het het branden van mijn pols zou overstemmen.
Ik wreef over het felrode merk, wensend dat het zo makkelijk was als het verwijderen. Ik had er vaak over nagedacht, maar ik wist diep vanbinnen dat het geen zier verschil zou maken. Ik zat in de nesten.
Maar ik ging het zo lang mogelijk uit de weg.
„Alfa's,“ zei Cain, buiten adem binnenrennend.
Zwakke kleine hybride. Behulpzame kleine hybride, maar nog steeds zwak.
Hij vertrouwde meer op zijn magie dan zijn wolf, en ik vond dat niet leuk, maar aan de andere kant betekende het dat hij misschien mijn mens kon vinden. Misschien was er een reden voor alles.
„Heb je haar gevonden?“ eiste ik.
Hij schudde zijn hoofd. „Ik kan haar niet voelen. Iets blokkeert haar. Een kruid of zoiets, waardoor het onmogelijk is voor mij om veel meer te zien dan jij kunt.“
„En Tabby?“
„Ik ga nu naar haar toe.“
„Ik ga met je mee.“
„Kai,“ gromde Derik, „je bent deel van de roedel. Je bent hier nodig.“
„Hier zijn doet verdomme niets om haar te vinden. Ik ga kijken of Tabby kan helpen. Misschien kan ze de link gebruiken of zoiets,“ zei ik, en voordat Derik meer in mijn hoofd kon komen erover, veranderde ik van gedaante, scheurde door mijn kleren, het branden van mijn pols werd feller, waardoor ik siste.
Mijn spieren deden pijn, de vacht groeide, mijn zintuigen werden scherper. En toen was ik een wolf, mijn geest zocht meteen naar haar, jankend toen het weer niets voelde.
„Laat het ons weten als je iets vindt.“ Brax grimaste, zijn schaduwen werden donkerder, draaiend om hem heen terwijl hij de hare bleef zoeken.
Ik ging meer doen dan proberen. Ik ging doen wat nodig was; ik ging haar vinden.
Ik snauwde naar Cain, die knikte en begon te rennen. Ik geef de kleine hybride dat: zijn dunne lichaam was snel. Veel sneller dan een mens en zeker zo snel als een wolf.
Niet zo snel als ik, echter.
Ik stormde vooruit, rennend van de stad naar Tabitha's moeras. Ik kwam er voor Cain aan, nauwelijks buiten adem. Ik gebruikte mijn neus om me te leiden, weigerend mijn ogen te openen totdat ik wist dat ik geen enkele vrouw zou zien.
Ik ploeterde door het moeras, Ruby negerend die wilde spelen, en veranderde van gedaante toen ik bij de houten veranda van Tabitha's hut kwam.
Ze opende de deur met een frons. Ik begroette haar snel, kuste beide wangen, voordat ik de broek aannam die ze me gaf. Hij was licht en hing laag, maar zou voldoen.
„Tabby, alsjeblieft zeg me dat je kunt helpen,“ smeekte ik.
„Kom. Ik heb thee klaar,“ zei ze en ging naar binnen terwijl Cain op de veranda kwam, weer zwaar ademend en zijn voorhoofd afvegend.
Ik zei niets en ging naar binnen. Ik ging aan tafel zitten en nam een gebruikelijke slok thee voordat ik wachtte tot Tabby stopte met heen en weer lopen.
Ze fronste diep, hield haar hoofd vast met één hand. De andere hield amethisten kralen vast die aan haar nek hingen.
„Tabby,“ drong ik aan, niet geduldig genoeg om te wachten. Ik had antwoorden nodig.
Ze zuchtte en perste haar lippen op elkaar. „Deze mensen hebben de heksen erg boos gemaakt. Hier kan niets goeds van komen. Waar denken ze aan?“
„Dus het zijn de mensen? Welke?“ vroeg ik, me hoopvol voelend, maar Tabby maakte een geluid en schudde verdrietig haar hoofd.
„Ik weet het niet, schatje. De heksen laten me er niet bij betrokken raken. We hebben gezworen de mensen geen kwaad te doen.
„We kunnen onze magie niet op hen gebruiken, niet degenen van ons die de balans beschermen in ieder geval. Niet zonder volledig zuivere bedoelingen, wat ik niet zal doen alsof de mijne dat zijn,“ legde Tabby uit.
Dit balansspul begon me echt op mijn laatste zenuw te werken. Wij waren degenen die de oorlog voor balans vochten.
De wolven hadden de mensen jarenlang beschermd tegen de vampiers, hadden seks met zoveel maagden jaar na jaar om de magie te vernieuwen in de grens die hen scheidde, hielden hen ervan af om avondeten te worden, alleen zodat ze zich tegen ons keerden?
De hand bijten die je voedt was geen goed idee want ik ging terugbijten, en mijn beet was zoveel groter. Dodelijker.
Domme, naïeve mensen hadden geen idee hoe de delicate magie die alles bij elkaar hield altijd iets eiste. Maagdelijke offers, oog om oog... niets was gratis.
De wolven betaalden die prijs al lang. Voor de mensen. Waar was de balans daar? Of misschien was dit een les voor hen. Als dat zo was, was ik blij om hen die te laten leren.
Zolang Lorelai er maar geen deel van uitmaakte.
„Ik wil niet dat je de andere mensen vindt. Ik geef niet om hen. Waar is Lorelai, Tabitha? Vind de baby, de link, het maakt me niet uit, geef me gewoon iets.“ Ik probeerde opnieuw, mijn geest net zo geblokkeerd als de hare leek te zijn.
Ze schudde weer haar hoofd en legde een hand op mijn schouder, kuste mijn voorhoofd.
„Geduld, lieverd. Deze wereld zou je niet zo'n zegen als een in de winter geboren alfakind hebben gegeven om het dan van je af te nemen,“ probeerde ze, maar ik was klaar met het neerbuigende gepraat.
Ik stond op en schopte mijn stoel achteruit, woede rolde zo snel en heet door mijn lichaam dat het diep vanbinnen pijn deed. Mijn hart klopte gevaarlijk, verspreidde een boze storm door me heen.
Mensen stierven als ik dat voelde gebeuren. Ik was klaar met geven om de balans en de regels. De mensen hadden genomen wat van mij was, en ik ging elke laatste van hen afslachten totdat ik degenen vond die verantwoordelijk waren.
Ze was bij haar moeder geweest. Ik had haar daar achtergelaten, stom genoeg geloofd dat ze veilig was, en toch dacht haar moeder dat ze naar huis was gegaan.
Dus, ik zou daar beginnen, elk huis omver gooien als de grote boze wolf, de varkentjes laten gillen totdat ze weer in mijn armen was.
En met hoe ik me voelde, zou dat niet lang duren.
„Bedankt voor de thee,“ zei ik en ging weg toen Cain het durfde voor me te gaan staan.
„Mam is misschien gebonden aan de wetten van de heksen, maar ik niet. Ik ben een hybride.“
„Wat betekent dat?“ eiste ik, hem een seconde gevend voordat ik hem met geweld uit mijn weg zou duwen aan zijn neusring.
„Ze lieten me de eed niet afleggen die me tegenhield mijn magie tegen de mensen te gebruiken.“ Cain grijnsde, en Tabitha hapte naar adem.
„Cain. Zoon. Niet doen. De woede van de heksen is op de mensen. Je zult het op jezelf richten als je hen op deze manier dwarsboomt,“ waarschuwde ze.
Cain haalde zijn schouders op. Hij liet wat paarse magie langs zijn vingers flakkeren, knikte toen, en het veranderde in een vlam in de lucht voordat het verdween.
„Ze vinden me toch al aanstootgevend, wat de reden is dat mijn magie niet beperkt wordt door hun wetten. Laat me dit proberen, voor haar en voor het kind,“ zei hij, en ik trok een wenkbrauw op.
Ik wist niet zeker waarom hij genoeg gaf om het te proberen, maar ik ging het niet in twijfel trekken. Ik had de antwoorden die hij misschien kon krijgen harder nodig dan mijn volgende ademhaling.
„Doe het.“
„Cain. Je bent niet sterk genoeg om de benodigde spreuk te doen. Niet zonder de steun van de heksen,“ waarschuwde Tabby.
Er waren niet veel keren dat ik haar bang had gezien, maar nu wel, wat me deed aarzelen.
„Wat betekent dat?“
Cain duwde mijn hand van zijn schouder en haalde zijn schouders op.
„Het betekent dat ik zal krijgen wat ik kan voordat mijn magie me overweldigt.
„Het kan niets zijn, maar het kan ons iets opleveren,“ zei hij, en ging toen naar de kaarsen. Hij blies ze allemaal uit tot er nog maar één vlam het altaar in de woonkamer verlichtte.
Degene met alle ingrediënten die gebruikt werden om Tabby's drankjes te maken.
„Je gaat niet dood?“ vroeg ik, maar hij lachte schamper.
„Als het haar terugbrengt, geef je daar dan echt om?“ vroeg hij, en ik perste mijn lippen op elkaar.
Nee. De waarheid was nee. Ik zou zijn leven in een hartslag ruilen voor het hare. Hij knikte en glimlachte.
„Ik ben gepaard, Kai. Gisteren. Als zij in de problemen was, zwanger, zou ik ook alles doen,“ gaf hij toe, en ik kon niet anders dan geschokt zijn.
„Gepaard? De roedel voelde het niet.“
„Ik weet het. Ik wil het voorlopig privé houden, als je het niet erg vindt,“ zei Cain, en ik knikte.
Hij had geluk dat hij dat kon tegenhouden. Ik kon de link naar de roedel stoppen van het horen van mijn gedachten of het krijgen van de mijne, maar ik kon het gevoel dat er altijd was niet stoppen.
De roedel was altijd zwaar in mijn gedachten, liet me altijd weten dat ze veilig waren of als er gevaar was. Cain kon dat uitzetten, maar het betekende dat de roedel hem op afstand hield.
„Help me haar vinden, en ik zal je geheim bewaren.“
„Ik zei al dat ik dat zou doen.“ Hij glimlachte, en begon toen als een gek dingen te mengen in zijn kleine houten kom, dingen samen te stampen, fluisterend terwijl hij doorging.
Tabby stond achteruit, keek bezorgd toe. Ik stapte met haar achteruit, mijn pols brandde nog meer. Ik vertrok en keek ernaar.
„Het wordt erger hoe langer je het negeert,“ fluisterde ze in het donker, maar ik zei niets.
Ik wist dat. Ik wist dat elke dag dat ik het merk negeerde een dag dichter bij de dood was. Het zou me doden. Uiteindelijk.
Maar ik gaf niet toe aan het merk. Ik zou liever toegeven aan de duisternis dan het lot Lorelai laten vernietigen.
En dat zou het doen. Me zien paren met iemand anders zou haar breken, vooral met een kind in haar. Ons kind, van ons alle vier, een die ik wanhopig wilde.
„Ik ga niet paren.“
„Ik weet het, lieverd.“
Ik hield de stilte vast, wachtte met gespannen adem terwijl Cain maakte wat hij nodig had.
„Ik heb je bloed nodig, Kai. Voor de link,“ zei hij, en ik stak mijn hand uit.
Cain kwam naar me toe met de kom en sneed toen over mijn hand. Ik kneep hem dicht zodat de druppels van mijn bloed in de kom vielen. Het siste bij het contact, stoompte toen, een bloemige geur vulde de kamer, maakte me een beetje duizelig.
Cain ademde het in, en grijnsde toen.
„Ik kan haar voelen. Ik moet haar alleen zien,“ zei hij, en ik viel bijna op mijn knieën bij die woorden.
„Doe het dan,“ eiste ik, en hij knikte, sloot zijn ogen, ademde de stoom weer in.
Het siste luider, en Cain fluisterde wat woorden. Hij fronste, en ik keek toe, wachtend, mijn hart bonzend in mijn oren, mijn bloed ruisend terwijl ik probeerde niet te opgewonden te raken.
Cain fronste weer, zoog een adem in terwijl hij hoestte. Mijn ogen vernauwden zich toen hij kreunde en op zijn knieën viel.
„Cain...“
„Ik heb het, mam. Ik ben er bijna,“ ademde hij.
Als ik een betere wolf was dan had ik hem misschien gezegd te stoppen, maar ik had bijna wat ik nodig had, en ik ging hem niet zeggen daar niet heen te gaan. Niet als Lorelai me nodig had, niet als ze vermist was.
„Waar is ze?“
„Ik...“ Cain hoestte weer, viel voorover, hield de kom dicht bij zich. Zijn andere hand was uitgespreid terwijl hij trilde.
Bloed begon langs zijn gezicht te druppelen uit zijn neus, en zijn ademhaling werd zwaarder. Hij fluisterde nog wat woorden, kuchte toen.
„Er is een deur. Een massief houten met een open rooster erin. Ik denk dat ze erachter is, maar ik kan er niet doorheen kijken. Er zijn geen ramen, als een tunnel, of—ze is ondergronds.
„Deze plek, echter. Ik heb het nog nooit eerder gezien, nergens. De mensen hebben haar zeker. Ze zijn overal. Ze zijn druk bezig geweest, Kai, en ik ben vrij zeker dat dat is waarom ik mag zien—“ Hij viel op de grond.
„Ik kan haar niet zien, maar ze is daar,“ ademde hij voordat hij bewusteloos raakte. Bloed stroomde uit zijn neus op de houten vloeren.
Tabitha snelde naar voren, duwde de kom weg voordat ze met haar hand over zijn voorhoofd streek, zijn haar naar achteren duwend.
Ik luisterde naar zijn hartslag: het was stabiel.
„Hij komt wel in orde. Ik moet gaan,“ zei ik, mijn stem dik van emotie. Ik wilde blijven en zeker weten dat hij oké was, maar ik wilde Lorelai meer.
Tabitha knikte om me te laten gaan, fluisterend over Cain, zijn hoofd in haar schoot trekkend.
Ik rende. Ik verliet het huis zonder om te kijken, mijn hart donderend in mijn borst terwijl ik over de reling sprong, veranderend in mijn wolfvorm en wegrennend richting de stad.
“Ze is bij de mensen. Ondergronds. Een afgesloten houten deur met een rooster erin. Er zijn veel tunnels daar.“
“We weten precies waar er mensen rondhangen waar ze niet horen te zijn,“ gromde ik in mijn gedachten, wetend dat Derik en Brax zouden doen wat ze moesten aan hun kant en met de roedel.
Ik stopte niet. Mijn poten raakten de grond zwaar, het moeras en bos een waas terwijl ik rende met alle kracht en spieren die ik had richting het mannendorp in mijn gebied.
Die klootzakken hadden te lang gelogen, wegkomend met hun bullshit omdat meer mensen meer magie betekende om te gebruiken, maar niet meer, niet hierna.
Mijn mond kwijlde, mijn snuit krullend in de wind die om me heen floot. Ik had honger. Ik wilde bloed.
Ze hadden haar meegenomen en verwachtten te winnen. Ik ging hen niet laten gaan, en ik ging me niet inhouden.
Ze namen het enige wat ik had, het enige wat ik ooit had verlangd met elke vezel van mijn wezen, en door dat te doen, hadden ze hun eigen doodvonnis getekend.
Ik zou hun kleine lichamen verpletteren met een enkele poot en lachen terwijl ik het deed alleen om haar weer te zien, en ik zwoer bij de kracht van de heksen dat als ze gewond was, niets, zelfs geen smeken, hen zou redden.
