Royal Legacy 8: De boogschutter en haar wolf
Auteur
Emily Goulden
Lezers
339K
Hoofdstukken
38
Thea groeit op in een machtige weerwolvenfamilie, maar ze droomt er nooit van om een rustige Luna te worden of aan de zijde van een Alpha te staan. In plaats daarvan kiest ze voor een scherper pad. Als een van de elite koninklijke boogschutters van het rijk jaagt ze op gevaarlijke rogues en beschermt ze iedereen die zichzelf niet kan beschermen. Snel, onverschrokken en legendarisch met een boog, bouwt Thea haar leven op plicht in plaats van op het lot. Alles lijkt perfect onder controle—totdat één reddingsactie in het bos het ritme van haar wereld verandert. Een dankbare roedel nodigt haar uit, en plotseling staat de felle boogschutter voor iets wat veel ingewikkelder is dan rogues. Een machtige Alpha, een nieuwsgierig jongetje en een band die ze nooit had gepland, beginnen aan haar afgeschermde hart te trekken. Voor iemand die gelooft dat ze gemaakt is om te vechten, is ontdekken waar ze echt thuishoort misschien wel de grootste uitdaging van allemaal.
Hoofdstuk 1
Boek 8: De Archer en Haar Wolf
THEA
Ik hurkte stilletjes achter de grote rots en verplaatste me iets, zodat ik een beter zicht op mijn doelwit had. Ik trok mijn boog van mijn rug, legde een pijl op de pees en scande het bos met geconcentreerde blik. Ik hoorde een tak breken en mijn hele lichaam schoot naar links, me richtend op de twee grote mannen die een gedempt gesprek voerden.
Een van de mannen was Hugo, mijn doelwit. De andere zag eruit als een rogue.
Ik spitste mijn oren om hun gesprek af te luisteren. Ik was geen weerwolf en ik had geen bovennatuurlijk gehoor, maar dankzij mijn alpha-afkomst en intensieve training waren mijn zintuigen beter dan die van een mens. Ik wist al op jonge leeftijd dat ik een Archer wilde worden, zelfs als ik daarvoor mijn familie achter moest laten.
Hugo gaf de andere man de opdracht iets te doen wat hij niet wilde.
De man was terughoudend, maar stemde uiteindelijk in. Ik tuurde met samengeknepen ogen naar de onbekende man terwijl de twee uit elkaar gingen en in tegenovergestelde richting wegrenden.
Ik kende mijn doelwit goed. Hugo zou naar zijn vaste schuilplaats gaan, dus ik kon hem later makkelijk opsporen. Ik wist echter niets over de onbekende man of zijn opdracht, die ongetwijfeld kwaadaardig was.
In een fractie van een seconde besloot ik hem te volgen in plaats van Hugo, om uit te zoeken wat hij van plan was.
Ik hing mijn boog over mijn schouder en rende stilletjes achter de onbekende man aan. Ik volgde hem een klein stukje voordat hij afremde en de beschutting van de bomen verliet.
We waren vlak bij een park, net buiten de drukke mensenstad. Ik mopperde. Ik had een hekel aan het omgaan met mensen.
Ik zette mijn capuchon op, streek mijn raafzwarte haar voorzichtig over mijn schouders en verborg mijn bleke gezicht. Ik trok de mantel over mijn boog en pijlenkoker voordat ik langs de rand van het bos sloop.
De man baande zich een weg door het park en leek een specifiek doel in gedachten te hebben. Ik zag een uitkijkpunt aan de andere kant, boven op een kleine heuvel die uitkeek over het park.
Ik rende ernaartoe, verschool me achter een dikke eik en richtte. Ik volgde de bewegingen van de man.
Hij sloop in de richting van een klein kind dat alleen in een zandbak speelde. Op een bankje voor de zandbak zaten twee vrouwen die hem nauwlettend in de gaten hielden.
De jongen keek op, alsof hij het naderende gevaar aanvoelde, en ik ving een glimp van zijn gezicht op. Ik wist meteen dat hij een jonge weerwolf was, net als de twee vrouwen bij hem.
De naderende man zag eruit alsof hij geen moment zou aarzelen om vrouwen en kinderen te vermoorden. Gelukkig voor hen aarzelde ik nooit om kwaadaardige rogues te doden.
Ik spande mijn boog aan precies op het moment dat de vrouwen opsprongen. Ze zagen de rogue wolf en wisten dat ze in gevaar waren.
Ze riepen naar de jongen, maar ik was te ver weg om zijn naam te horen. De rogue grijnsde, ik liet de pees los en stuurde een pijl door de lucht.
Hij raakte perfect zijn doel en doorboorde het hart van de rogue met zijn zilveren punt. De grijns bevroor op het gezicht van de man terwijl hij de pijl vastgreep en als een baksteen op de grond viel.
De vrouwen snakten naar adem en keken om zich heen, op zoek naar waar de pijl vandaan kwam. Eén van hen rende naar de jongen toe, pakte hem op en klemde hem beschermend tegen haar borst.
Er kwamen toen drie mannen aanrennen, eveneens weerwolven, net op tijd om te zien hoe het lichaam van de rogue in het niets oploste. De betoverde pijl stuurde hem terug naar mijn thuisbasis voor identificatie en om de kill te bevestigen.
Ik stond op, rende terug richting het bos en verdween in de duisternis. Ik liet het aan Basis over om de identiteit van de rogue te achterhalen en te ontdekken waarom hij achter die jongen aanzat.
Ik moest terug naar mijn doelwit, Hugo. Het was twintig minuten rennen naar zijn schuilplaats, een verlaten hut in het midden van het moeras.
Ik klom in de hoogste boom naast de hut en nam plaats op een grote tak, afwachtend wat Hugo's volgende zet zou zijn.
“Die idioot heeft zichzelf laten vermoorden voordat hij de missie kon voltooien,” Hugo's stem liet me schrikken.
Ik veerde op, legde een pijl klaar en zocht de grond onder me af. Het was nu donker buiten, ver na middernacht als ik moest gokken, en Hugo stond op de veranda met iemand te praten.
“Was het een Archer?” vroeg de man met een schorre stem.
“Ik neem aan van wel,” mopperde Hugo. “Hij moest die stomme jongen ontvoeren en de vete ontketenen. In plaats daarvan werd hij gedood en, poef, zomaar verdwenen.” Hugo knipte met zijn vingers.
“Absoluut een Archer dan. Er worden op dit moment vast experimenten op hem uitgevoerd,” zei de andere man. Ik rolde met mijn ogen over hun onwetendheid.
“Wat doen we nu?” vroeg Hugo.
“Er zijn genoeg rogues om ons vuile werk te doen. Ik stuur er morgen wel weer een jouw kant op.” De man haalde zijn schouders op.
“En hoe zit het met de Archer? Er zit er duidelijk één achter ons aan, Matt.”
Ah, de gezichtsloze man heeft nu een naam.
“Zinn was flamboyant. Hij trok te veel aandacht. Hij was waarschijnlijk gewoon weer een van de doelwitten van de Archer. Maak je geen zorgen.” Matt wuifde Hugo's zorgen weg.
De man die ik gedood had, heette Zinn.
“Prima, maar stuur voor de zekerheid toch maar extra beveiliging.” Hugo klonk niet overtuigd van zijn veiligheid.
“Wees niet zo'n pussy.” Matt duwde Hugo aan de kant voordat hij zich omdraaide en stampend de trap af liep.
Ik kneep mijn ogen samen en probeerde door de duisternis heen zijn gezicht te zien. Hij droeg een donkere capuchon, misschien van een jas of mantel, dus ik kon geen uiterlijke kenmerken onderscheiden.
Ik kreunde zachtjes en keek toe hoe hij in een wolf veranderde en wegrende. Afgaande op de grootte en conditie van zijn wolf was hij ook een rogue, maar wel één van hoge rang.
Ik richtte mijn aandacht weer op Hugo.
Hugo zuchtte gefrustreerd voordat hij de deur naar zijn hut opende. Hij keek nog even achterdochtig buiten rond voordat hij de deur sloot en op slot deed.
Ik liet mijn boog zakken en leunde weer ontspannen tegen de boom. Ik moest erachter komen wie die jongen was en tot welke roedel hij behoorde.
Hij was waarschijnlijk de zoon van een alpha, waardoor hij een doelwit op zijn rug had. Welke vete Hugo en zijn baas, Matt, ook wilden beginnen, het had te maken met de roedel van de kleine jongen.
De volgende ochtend was ik al voor zonsopgang wakker, wachtend op Hugo's volgende zet. Rond zes uur verliet hij de hut en veranderde in zijn magere, bruine wolf.
Hij was klein en zag er onverzorgd uit, wat erop wees dat hij een rangloze rogue was. Hij was niets, geen alpha, beta of gamma, en kwam niet eens uit een goede bloedlijn.
Maar wat hij wel was, was een huurling. Hij voerde de bevelen van zijn bazen uit en dat leverde hem de aandacht van de Archers op.
Hij stond laag op de ladder, maar was belangrijk genoeg om bepaalde geheimen van de rogues toevertrouwd te krijgen. Daarom luidden mijn instructies om hem levend terug te brengen. Dat waren mijn minst favoriete doelwitten. Ik was een huurmoordenaar, geen bezorgster.
Ik sprong in één enkele sprong omlaag uit de boom en landde soepel op mijn voeten. Ik hees mijn boog omhoog en trok mijn mantel strak om mijn lichaam voordat ik het spoor van de rogue volgde.
Hugo had een bepaalde geur om zich heen hangen waardoor hij bijzonder makkelijk te volgen was. Ik wist niet zeker of hij überhaupt wist wat een douche was of een blok zeep bezat.
Hugo liep helemaal terug naar zijn oorspronkelijke ontmoetingsplek. Wat een idioot. Als hij dacht dat hij gevolgd werd, waarom ging hij dan terug naar dezelfde plek waar hij Zinn had ontmoet voordat deze werd gedood?
Ik rolde met mijn ogen om zijn gebrek aan intelligentie. Er stond daar alweer een andere rogue op hem te wachten. Dit keer wist ik wat de opdracht was.
“De man voor je heeft gefaald en heeft daarmee een pijl verdiend. Ik stel voor dat jij niet faalt,” dreigde Hugo tegen de rogue.
Iedereen wist wat het betekende om door een pijl gedood te worden. Niemand gebruikte ze behalve de Archers.
Het was een waarschuwingssignaal, een dreigement voor iedereen die slim genoeg was om te luisteren. Rogues stonden niet bekend om hun slimheid.
De rogue knikte en rende weg in dezelfde richting als de vorige keer. En net als de vorige keer, liet ik Hugo gaan en volgde ik de onbekende man.
In plaats van richting het park te gaan, boog hij af naar het noorden en richting het weerwolvengebied. Er waren een paar roedels gevestigd in Florida, en ze hadden allemaal een gemeenschappelijke ontmoetingsruimte om zaken te doen en voor sociale bijeenkomsten, naast winkels, een markt en andere kleine bedrijfjes.
Het was diep in het bos, ver van de mensenstad, en werd beschermd door talloze beveiligingsprotocollen en wachtwolven. Het lag op een centrale locatie voor de vier grootste roedels in Florida en niet te ver van de staatsgrens.
Aan de andere kant van de grens, in Georgia, bevond zich de roedel waarin ik was opgegroeid, dus ik kende goed de weg in deze bossen. Ik had geen idee wat het plan van deze rogue was.
Er was geen schijn van kans dat hij langs de wachttorens en de patrouillewolven kon komen. Ik volgde hem van een paar meter afstand en bleef verborgen in de beschutting van de dikke bomen.
Hij liep met een boog om de torens heen en ging naar de westkant van de grens. Rondom de rand van het kamp stond om de tien meter een enkele bewaker opgesteld.
Maar op dit specifieke stuk grens stond slechts één bewaker die ruim tien meter dekte. De rogue liep nonchalant op hem af en knikte.
De grenswolf knikte terug en liet hem zomaar naar binnen lopen.
“Tank,” de bewaker knikte naar de rogue.
“Toby,” knikte de rogue terug voordat hij het kamp binnenglipte en verdween in de menigte.
Ik mopperde, verliet het toevluchtsoord van het bos en liep op de bewaker, Toby, af. Toby verstijfde toen hij me zag naderen.
Een Archer was heel herkenbaar en bracht een uitstraling van angst en macht met zich mee. Toby stond letterlijk in zijn laarzen te trillen.
“Toby, toch?” spinde ik, met een stem net zo dodelijk als mijn boog.
Het gezicht van de bewaker was zo wit als sneeuw. “Wie ben jij?” snauwde Toby, maar zijn stem sloeg over, een bewijs van zijn doodsangst.
“Een mens in een Halloweenkostuum,” antwoordde ik sarcastisch. “Waarom heb je die rogue het kamp binnengelaten?” Mijn uitdrukking bleef neutraal.
“Hij was geen…” Toby probeerde tegen me te liegen, maar ik legde hem snel het zwijgen op met een pijl door zijn been.
Hij gromde van de pijn en viel op de grond. Waarschijnlijk had hij niet eens gezien hoe ik mijn boog ophief, voordat de pijl in zijn vlees boorde; de zilveren punt verbrandde zijn huid en verhinderde dat hij genas.
“Lieg niet tegen me!” schreeuwde ik, legde nog een pijl op de pees en richtte deze op zijn hoofd.
“Hij… hij heeft me veel geld betaald.” Toby deinsde ineen, met een trillende onderlip.
“Om wat te doen?” vroeg ik.
“Om hem de grens over te laten. Ik heb ervoor gezorgd dat de andere bewakers hier vijf minuten weggingen, zodat ik Tank erdoorheen kon loodsen,” legde hij uit.
“Wat wil hij van het kamp?” drong ik aan, wetende dat zijn medebewakers snel terug zouden zijn.
“Dat heeft hij niet gezegd.” De man stak zijn handen omhoog als teken van overgave terwijl de tranen in zijn ogen sprongen en ik wist dat hij de waarheid vertelde.
Precies op dat moment renden er drie wachtwolven met grote ogen richting hun post.
“Archer?” sprak de grootste man me aan, en hij boog zijn hoofd als teken van respect.
“Jullie hebben een verrader in jullie midden. Hij heeft zojuist een rogue in het kamp binnengelaten. Ik geloof dat een jonge jongen het doelwit is,” zei ik, terwijl ik mijn boog liet zakken en de andere twee bewakers Toby vastpakten.
“Een jongen? De zoon van de alpha is gisteren aangevallen, en hij is hier vandaag in het kamp,” zei de grote man.
“Ja, ik was degene die zijn aanvaller in het park heeft gedood. We moeten opschieten voordat deze rogue slaagt in zijn missie,” zei ik tegen de man.
“Ik zal de alpha en de bewakers van de jonge alpha mindlinken. Na u, Archer,” zei de man, terwijl zijn ogen donker werden.
Ik rende langs hem heen het kamp in en volgde de geur van de rogue.
