The Legacy Series Boek 1: Afleiding
Auteur
Gabby Walker
Lezers
18,8K
Hoofdstukken
29
Aan de vooravond van het einde van de Napoleontische oorlogen staat Alexander Montgomery, graaf van Lockwood, onder grote druk om een echtgenote te vinden. Zijn plicht eist het — maar de enige vrouw die zijn interesse wekt, wijst het idee van een huwelijk resoluut van de hand. Sophie Bennett is slim, gereserveerd en verbergt een gevaarlijk geheim, waardoor ze even riskant als onweerstaanbaar is. Wat begint als een afleiding, verandert al snel in iets veel gevaarlijkers.
Terwijl de spanningen oplopen en onzichtbare dreigingen hen insluiten, beseft Alex dat zijn groeiende gehechtheid aan Sophie hun meer zou kunnen kosten dan alleen hun reputatie of een schandaal. In een wereld gevormd door oorlog, verwachtingen en verraad zou het kiezen van het verkeerde pad hen beiden het leven kunnen kosten.
Intenties
SOPHIE
1814, LONDEN, ENGELAND
Sophie Bennett nam een slokje limonade en knikte beleefd, alsof ze luisterde naar de gesprekken om haar heen. Dat deed ze echter niet. Ze was op slechts enkele stappen van haar ontsnapping tegengehouden, nu gevangen in een groep kletsende vrouwen met mierzoete glimlachen.
Zij waren hier voor echtgenoten en voordelige huwelijken. Sophie was echter met een volkomen ander doel naar het bal gekomen. Een doel dat niets te maken had met het vinden van een man.
Ze liet haar blik door de balzaal dwalen, waarbij ze opmerkte en inventariseerde in welke groepjes de society zich automatisch leek te verdelen. Ze waren voorspelbaar. Ze waren ook verstikkend.
De getrouwde mannen waren in gesprek over de laatste gebeurtenissen in het parlement of bespraken strategieën voor investeringen waarover ze hadden gehoord. Af en toe hoorde je ze praten over een komende paardenrace. Je zag ze nooit praten met hun vrouwen, laat staan met hen dansen.
Hun vrouwen stonden eveneens bij elkaar, hoewel meestal aan de andere kant van de zaal. Net zo gefocust op strategie. Hun gesprekken draaiden om afkomst en gastenlijsten.
Aangezien de meesten van hen aanwezig waren om ervoor te zorgen dat hun zonen of dochters met de juiste persoon dansten, bespraken ze wie er allemaal aanwezig was.
Ze wilde iets anders. Iets anders dan het plichtmatige huwelijk dat haar ouders hadden. Iets dat zo afweek van wat de norm leek te zijn, dat ze zich had verzoend met het idee om als oude vrijster door het leven te gaan.
Het had zijn charme. Autonomie. Niemand die haar vertelde wat ze wel of niet mocht doen.
En ze kon dat gemakkelijk doen. Ze voelde geen druk om te trouwen. Er was geen noodzaak voor een alliantie.
Geen noodzaak om het familiebezit te versterken. Haar broer verwende haar meer dan wat waarschijnlijk redelijk was. Behalve...
Haar blik bleef dwalen en bleef uiteindelijk op hem rusten. Alexander Lockwood. Hij was het enige lichtpuntje van deze feesten, en die gedachte irriteerde haar mateloos.
Ze keek toe hoe hij met zijn vriend Jacob sprak. Hij had hem een paar weken geleden aan haar voorgesteld. Ze wist nog steeds niet goed wat ze van hem moest denken.
Hij zat niet in hetzelfde schuitje als Lockwood en haar broer, Charley. Hij was een tweede zoon. Geen druk om te trouwen.
Natuurlijk viel Lockwood tot vorig jaar ook in die categorie. Misschien leken ze daarom meer op broers dan louter op vrienden.
Ze spitste haar oren toen ze een van de vrouwen in de groep Lockwood hoorde noemen. „Wat zei u?“
De vrouw glimlachte. „Ik zei net dat Lockwood zo anders is dan zijn broer. Zijn broer was charmant, altijd het middelpunt van het feest. Hij werd vorig jaar beschouwd als een uiterst goede partij, en dat zou hij nog steeds zijn geweest als...“
Sophie richtte haar aandacht op de vrouw toen die stilviel. Iedereen wist wat er met Lockwoods broer was gebeurd; er werd alleen niet over gesproken. Ze kon zich niet voorstellen dat haar Lockwood zich zou inlaten met een duel, laat staan dat hij daarin gedood zou worden.
Haar Lockwood... Het was waarschijnlijk geen goed teken dat ze in die termen over hem was gaan denken. Het voorspelde weinig goeds voor haar wens om ongebonden te blijven.
„Lucinda, suggereer je nu dat Lockwood niet 'zo'n goede partij' is?“ Hem verdedigen voorspelde waarschijnlijk ook weinig goeds.
„De rest van ons heeft nog geen kans gehad om daarachter te komen. Jij bent de enige met wie hij danst.“ Lucinda keek Sophie veelbetekenend aan. „Het is werkelijk schandalig, vooral als hij niet snel een aanzoek doet.“
Sophie onderdrukte de neiging om bits te reageren. Lucinda was een ergernis, meer niet. Ze bezat geen echte macht in de Ton, althans niet onder de mensen om wie Sophie gaf.
„Lucinda, ik verzeker je dat er niets schandaligs is. We genieten simpelweg van elkaars gezelschap.“
Die opmerking was volkomen feitelijk. Ze genoot er inderdaad van om met Lockwood te praten en te dansen. Hij was een boeiende gesprekspartner en luisterde ook echt naar wat ze zei.
Maar hij was nog steeds op jacht naar een vrouw, en ze was er niet zeker van of zij de prooi kon zijn die hij nodig had. Ze kon zich niet voorstellen dat ze een van de aanwezige echtgenotes zou worden. Maar voor nu diende hij een doel.
Ze had een paar pijnlijke dansen moeten doorstaan toen ze Charley dit seizoen voor het eerst naar bals begon te vergezellen. Pijnlijk in zowel fysieke zin, aangezien haar tenen onder laarzen werden geplet, als doordat de gesprekken saai en kleinerend waren. Lockwood bewoog gracieus, bijna als een panter die zijn prooi besluipt, en hij was absoluut niet saai.
„Als jullie me willen excuseren, denk ik dat ik even de tuinen inga. Het is hier een beetje benauwd.“
De opmerkingen van Lucinda hadden haar het excuus gegeven dat ze nodig had om te ontsnappen. Terwijl ze wegliep van de groep, hoorde ze Lucinda de nieuwste roddels bespreken over een lid van de Ton en diens excentrieke seksuele voorkeuren. Ze was blij toen ze ver genoeg weg wist te komen, zodat ze niet weer in het gesprek kon worden getrokken.
Ze dwong zichzelf om vriendelijk te glimlachen terwijl ze gracieus een andere groep kleurrijk geklede vrouwen probeerde te ontwijken, waarbij de rokken van haar eigen zachtroze, ragfijne jurk zachtjes tegen de hunne streken.
Zich een weg banend door de menigte, probeerde ze het gevoel dat ze in de gaten werd gehouden van zich af te schudden. Ze wist zonder te kijken dat hij haar bewegingen door de zaal volgde. Ze wist ook dat ze kon verdwijnen als ze de andere kant van de zaal kon bereiken.
Er had zich daar een vrij grote groep verzameld die haar aan zijn zicht zou onttrekken. Ze dwong zichzelf om rustiger te lopen, stippelde haar route uit en baande zich verder een weg door de drukte. Met een beetje geluk zou zijn vriend hem lang genoeg afleiden om haar uit het oog te verliezen.
Eenmaal in de gang waagde ze een blik achteruit. Lockwood was lang. Ze had meestal geen moeite om hem in een menigte te spotten.
Toen ze hem niet zag, liep ze verder naar haar doel. Ze sloeg een gang in en bereikte wat, naar ze wist, de studeerkamer van de gastheer was. Met nog een blik over haar schouder om er zeker van te zijn dat de gang nog steeds leeg was, opende ze de deur voorzichtig en glipte de verduisterde kamer in.
Ze pauzeerde om haar ogen te laten wennen aan het zwakke licht van het vuur in de haard voordat ze naar het bureau liep. Het maanlicht dat door het raam stroomde, bood genoeg verlichting om het afsprakenboek te vinden en door de pagina's te bladeren.
Ze verstijfde toen ze dacht iets te horen en wierp een blik op de deur. Ze spitste haar oren voor het geluid dat haar aandacht had getrokken, maar fronste toen ze niets meer hoorde. Terwijl ze weer naar het boek keek, bladerde ze stilletjes verder en nam de aantekeningen door.
Ze keek weer op. Ze voelde het meer dan ze het hoorde. Ze legde het boek snel terug zoals ze het had gevonden en liet zich op de grond vallen, met haar rug tegen het zware bureau.
Met een beetje geluk zou degene die zojuist de klink van de studeerkamerdeur had omgedraaid weer snel vertrekken. Terwijl ze ervoor zorgde dat haar rokken verborgen waren, verstijfde ze toen de haartjes in haar nek overeind gingen staan. Ze wist precies wie de kamer was binnengelopen en de deur achter zich had gesloten.
„Wat ben je aan het doen?“
Sophie keek op. Ze was helemaal niet verbaasd om de bekende ogen op haar te zien neerkijken. Hij was volkomen stil geweest toen hij de kamer binnenkwam en naar het bureau liep, maar ze voelde altijd een lichte rilling van bewustzijn als hij dichtbij was. „Lord Lockwood.“
Ze pakte zijn hand vast toen hij zich voorover boog om haar overeind te trekken, maar trok die weer terug zodra ze op haar voeten stond en streek haar rok glad voordat ze weer naar hem opkeek. „Ik was ergens naar op zoek.“
Het was altijd een fout om zijn blik te kruisen. Ze wendde haar ogen af en richtte zich op de deur. De gedachte om het op een lopen te zetten schoot door haar heen, maar ze wist dat het zinloos was.
Hij blokkeerde haar pad volkomen.
„In mijn ervaring is iemand die in het donker een bureau doorzoekt een van twee dingen. Ik denk niet dat jij een van beide bent, dus waarom leg je het niet uit?“
Sophie fronste. „Informatie. Dat is alles.“
Ze waagde een blik op hem en zag aan de uitdrukking op zijn gezicht dat hij niet tevreden was met haar antwoord. Ze wist ook dat ze niet bereid was om hem de waarheid te vertellen. Wat betekende dat ze iets moest verzinnen om hem te sussen.
Ze maakte de fout om hem weer in de ogen te kijken. Hetzelfde donkerblauw, dat haar deed denken aan een halfbevroren meer midden in de winter en haar het gevoel gaf dat ze verdronk, had een vleugje warmte net onder het oppervlak. Ze wist niet zeker of iemand ooit voorbij dat ijzige oppervlak was gekomen.
Ze besefte dat het de warmte was waarin ze verdronk, niet het ijs. „Ik controleerde simpelweg of hij op bepaalde dagen afspraken had gepland.“
„En wat heb je ontdekt?“
„Dat er inderdaad vergelijkbare notities op vergelijkbare datums staan.“ Sophie haalde diep adem. „Ik verzeker u, mylord, ik doe niets achterbaks.“
„Ik ging er ook niet van uit dat je dat deed.“
„Wat is uw intentie?“ Sophie wierp opnieuw een blik op hem. De man had het irritante vermogen om haar met slechts één blik de adem te benemen.
Het ergerde haar mateloos dat hij dit effect op haar had. Ze dacht niet dat hij haar clandestiene zoektocht zou ontmaskeren, maar ze moest het zeker weten.
„Ik zou gedacht hebben dat dat wel duidelijk was. Het lijkt in ieder geval wel zo voor de rest van de society.“ Hij deed een stap naar voren, nam haar kin in zijn hand, leunde toen voorover en kuste haar.
