De favoriet van de alfa Book 2
Auteur
B. Shock
Lezers
298K
Hoofdstukken
30
Het leven van Evony neemt een dramatische wending wanneer ze haar ware afkomst en de duistere geheimen van haar roedel ontdekt. Terwijl ze zich een weg baant door de verraderlijke wereld van de weerwolvenpolitiek, moet ze haar verleden onder ogen zien, haar ongeboren kind beschermen en haar roedel verenigen tegen een gemeenschappelijke vijand. Met de hulp van haar pasgevonden vader, Alpha Nathaniel, en haar partner, Axton, begint Evony aan een reis vol zelfontdekking, liefde en overleving. Zal ze haar rechtmatige plaats kunnen heroveren en vrede in haar roedel kunnen brengen?
Hoofdstuk 1.
Boek 2:De Partner van de Alpha
Twee Dagen Na Het Wintermaanfeest
EVONY
Het geluid van zingende vogels en voetstappen op de bosgrond maakte me wakker. Mijn lichaam voelde zwak en pijnlijk, en alles deed zeer. Maar ik lag niet op de grond; ik zweefde?
Langzaam werd ik me meer bewust van mijn omgeving. Waar ik ook op lag, het leek te bewegen. Toen ik mijn ogen opende, zag ik dat ik langzaam door het bos bewoog.
Droeg iemand me? Mijn borst deed pijn en ik kneep mijn ogen stijf dicht. Waarom deed alles zo'n pijn?
'Axton?' vroeg ik zachtjes.
De man die me droeg stopte en wachtte tot ik me beter voelde.
'Niet helemaal.'
De stem kwam me bekend voor, en toen de pijn wat wegtrok keek ik op naar wie het was. Tot mijn verbazing zag ik:
'Alpha Nathaniel?'
Hij keek me even aan voordat hij me verder door het bos droeg op zijn rug.
Wat was er in hemelsnaam aan de hand?
Ik keek om me heen en zag alleen maar bos, niets ervan kwam me bekend voor. Dit was niet het gebied van Winter Moon.
'Waar zijn we?'
Hij zuchtte en keek omhoog naar de lucht. 'Op dit moment zijn we in het gebied van de Stone Pack.' Hij liep verder zonder meer uitleg te geven over waarom of hoe we hier terecht waren gekomen.
'Wat?' Ik had zoveel vragen en probeerde me te herinneren wat het laatste was dat ik wist: het feest, mijn vrienden en dansen. Mijn hoofd begon meer pijn te doen toen ik probeerde het me te herinneren.
Hoe was ik hier beland, hoe lang had ik geslapen en waarom droeg hij me? Ik begon me zorgen te maken terwijl ik erover nadacht. Had hij me soms meegenomen zonder te vragen?
'Probeer het niet te forceren. Als je het je niet herinnert, moet je wachten. Het zal alleen maar pijn doen als je jezelf dwingt het je te herinneren. Veranderen kan in het begin lastig zijn.'
Zijn woorden verbaasden me.
'Veranderen? W-wat is er gisteravond gebeurd? Bedoel je dat ik—'
'Ja,' onderbrak hij me. 'Op de avond van het festival ben je veranderd en het bos in gerend.
'Ik was de enige die je gemakkelijk kon volgen, dus ik heb twee hele dagen achter je wolf aangejaagd tot je te moe werd en in slaap viel. Sindsdien draag ik je terug naar het gebied van Winter Moon.'
Ik was met stomheid geslagen. Meende hij dit serieus? Ik was veranderd? Maar waarom? Hoe? Ik had mijn wolf nog niet eens ontmoet en hij vertelde me dat ik was veranderd en weggerend?
Het verhaal klopte wel enigszins; het verklaarde hoe ik zo ver van huis was gekomen. Maar ik begreep nog steeds niet waarom hij me twee dagen zou volgen en me dan terug zou dragen.
Ik dacht dat hij me niet mocht?
'Ik—ik kan wel lopen als je moe bent...'
'Nee, je lichaam heeft te veel doorgemaakt. Als je nu probeert te staan, zou je alleen maar vallen en ik heb er geen zin in dat je me vertraagt.'
Ik keek boos naar de achterkant van het hoofd van de alpha. Waren ze allemaal zo koppig?
Hoewel het erger had kunnen zijn, hoefde hij me niet helemaal hierheen te volgen of terug te dragen. Dus ik dacht dat hij misschien toch niet zo slecht was.
Ik wilde hem niet storen, maar ik had zoveel vragen. Ik had gedacht dat hij me niet mocht. Tot nu toe had ik afstand van hem gehouden om die reden, maar misschien had ik het mis?
'Misschien moeten we even pauzeren?' Hij stopte en knikte toen voordat hij rondkeek naar een plek om te zitten, en vond een grote rots waar we op konden zitten.
Hij liep ernaartoe en zette me erop neer voordat hij op de grond ging zitten - nog iets vreemds van de alpha; normaal gesproken zou iemand met een hogere positie gaan zitten voordat anderen onder hen dat doen. Maar hier zette hij mij boven hem en koos ervoor op de bosgrond te zitten.
Ik keek hem nieuwsgierig aan en er leek iets anders. Zijn ogen waren niet zo dof als voorheen en hij leek niet zo verdrietig. Wat was er veranderd?
Hoewel ik wist dat het hem boos kon maken, stelde ik de eerste vraag die in me opkwam.
'Ik dacht dat je me niet mocht?' Oké, meer een stelling dan een vraag, maar het was een begin. Ik was nerveus en klaar om weg te rennen als hij iets zou proberen.
De man voor me leek te bevriezen voordat hij me aankeek. 'Wat deed je dat denken?' Hij leek echt verward.
Meende hij dit serieus? Hij mocht me niet niet? 'Je gedroeg je nogal... vreemd als je in mijn buurt was... En in het bos, nou ja, het leek alsof je niet bepaald blij met me was. Ik dacht dat je me ging vermoorden...'
Ik zag hoe zijn gezicht veranderde van verwarring naar frustratie voordat hij wegkeek.
'Dat was nooit mijn bedoeling. Ik was nooit van plan je pijn te doen. Het spijt me voor mijn vreemde gedrag; eigenlijk... was ik nog steeds bezig dingen uit te zoeken...'
'Wat bedoel je?' Ik zag hoe zijn rugspieren zich aanspanden bij mijn vraag terwijl hij stil bleef.
Hij stond snel op en keek om zich heen voordat hij me aankeek. 'We moeten gaan.' Hij ontweek de vraag!
Hij stak zijn hand uit om me te pakken en ik sloeg zijn hand weg met een grom. Alpha of niet, ik zou hem niet zomaar laten doen wat hij wilde.
Ik had ook alpha-bloed, dus ik was niet bereid om op te geven en als een pop behandeld te worden.
Met Axton niet hier, moest ik voor mezelf opkomen en mezelf beschermen. Ik wist nog steeds niet of hij goede bedoelingen had of dat hij me daadwerkelijk zonder toestemming had meegenomen!
'Nee! Ik ga nergens met je mee totdat je me alles uitlegt!'
Hij keek me een beetje verrast aan voordat hij wegkeek en zachtjes praatte.
'Je bent net als zij... zo koppig...'
Net als zij? Over wie had hij het? Voordat ik iets kon doen, trok hij me dichterbij en dwong me op zijn rug. Tenzij ik wilde vallen en mijn hoofd bezeren, had ik geen keuze dan me vast te houden.
'Ik zal het je later vertellen,' zei hij.
'Zet me neer. Je kunt me niet zomaar rondgooien. Ik heb ook alpha-bloed, of ik nou Kade's dochter ben of niet!'
Hij struikelde even voordat er een grom uit zijn keel kwam.
'Ben je echt zo blind? Kade heeft geen alpha-bloed; hij is een nep-alpha. Hij kon de controle over Winter Moon overnemen omdat hij de echte alpha en luna verraadde en vervolgens de helft van de roedel wegjoeg.'
'Maar heb ik alpha-bloed?' vroeg ik.
Hij zuchtte en bleef doorlopen. 'Ja, dat heb je.'
'Betekent dat dat mijn moeder alpha-bloed had?' vroeg ik.
Hij was even stil, nadenkend over wat hij vervolgens zou zeggen.
'Je moeder maakte deel uit van de Winter Moon Pack voordat Kade de macht overnam. Als zij alpha-bloed had gehad, zouden er problemen in de roedel zijn geweest. Het is niet vaak mogelijk dat meer dan één familie het gen heeft in één roedel.
'De leiders van die tijd zouden haar waarschijnlijk hebben weggestuurd als dat waar was, om de vrede te bewaren.'
'Je zegt dat geen van mijn ouders het gen had, maar ik het op de een of andere manier wel heb? Dat slaat nergens op!'
Hoe is dit überhaupt mogelijk?
Alpha-bloed werd altijd doorgegeven via familie, wat betekende dat de enige manier waarop ik het kon hebben was als een van mijn ouders het had.
Hij gromde en zette me neer voordat hij me aankeek.
'Je denkt verkeerd, Alpha. Je zegt dat ik het gen heb maar mijn beide ouders niet? Dat is onmogelijk!' zei ik boos.
'Het is mogelijk omdat Kade niet je vader is!' schreeuwde hij, en ik kon zien dat hij gefrustreerd was.
Ik keek hem geschokt aan. Kade was niet mijn vader? Maar dan... wie? Hoe was ik geboren? Wie waren mijn ouders? Ik kon niet begrijpen wat hij zei. Hoe wist hij dit allemaal?
'Je moeder was niet Kade's partner... Ze was de mijne.'
